I SA/Wa 1967/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. L. i I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. L. i I. M., od decyzji Prezydenta W. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. dawny nr hip. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz.279), zwanego dalej "dekretem". Objęcie w posiadanie gruntu położonego w W. przy ul. [...] przez gminę W. w trybie dekretu nastąpiło z dniem 16 sierpnia 1948 r., tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 20 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Sądu Okręgowego [...], wynika, iż do nieruchomości oznaczonej Nr hip. [...], położonej w W. przy ul. [...], tytułu własności uregulowany był na imię J. i U. małżonków U. w równych częściach niepodzielnie. Następcą prawnym U. U., na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego [...], została córka: B. J. Następcą prawnym po J. U. została również córka, B. J. w całości, co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego [...]. Natomiast spadek po B. J. nabyły jej córki:[...], na co wskazuje postanowienie Sądu Rejonowego [...]. Zatem obecnie następcami prawnymi dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości [...], oznaczonej dawny nr hip. [...], są [...]. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...], Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło byłym właścicielom nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] Nr [...] – U. i J. małż. U. przyznania prawa własności czasowej do tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., [...], stwierdziło nieważność ww. orzeczenia administracyjnego z dnia [...] lutego 1959 r. Dalej organ wskazał, że nieruchomość oznaczona dawnym nr hip.[...], obecnie składa się z działek ewidencyjnych nr[...]. Na skutek podziału nieruchomości KW [...], oznaczonej jako dz. nr [...], zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...], powstały dwie działki: nr [...]. W skład dawnej nieruchomości hip. [...], wchodzi jedynie działka ewid. nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż kwestia ustalenia prawa własności czasowej w zakresie działek ewid. nr [...], została rozstrzygnięta odrębnymi decyzjami, zatem do rozstrzygnięcia pozostała jedynie kwestia ustalenia, czy prawo użytkowania wieczystego, może zostać przyznane następcom prawnym dawnych właścicieli hipotecznych także wobec nieruchomości stanowiącej obecnie działkę ewid. nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Prezydent W. decyzją nr [...] z [...] maja 2017 r., odmówił I. M. i E. L. ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do gruntu pochodzącego z nieruchomości hipotecznej ozn. [...], wchodzącego aktualnie w skład działki ewidencyjnej nr [...]. Od decyzji tej wniosły I. M. i M. L. Rozpoznając złożone odwołanie Kolegium przytoczyło przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i wskazało jakie cele społeczne legły u podstaw wydania tego aktu prawnego. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż wniosek dekretowy został złożony przez J. U. z zachowaniem ustawowego terminu. Przedmiotowy grunt, stanowiący działkę ewid. Nr[...], stanowi część nieruchomości objętej KW Nr [...], w skład której wchodzi również dz. ewid. nr [...]. Jej łączna powierzchnia wynosi [...]. Nieruchomość ta stanowi własność [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma T., z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], wynika, iż na terenie tego gruntu znajduje się ława kablowa, zasilająca linie tramwajową, a także, iż działka ta służy do obsługi komunikacyjnej budynku podstacji trakcyjnej. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 214a pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dodanym ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy- Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1271) można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art 6. W ocenie Kolegium cytowany przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Niewątpliwie utrzymanie urządzeń technicznych służących transportowi publicznemu - sieci tramwajowej, mieści się w zakresie celów publicznych, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Bez wątpienia do takich urządzeń technicznych należy zaliczyć nie tylko ławę kablową, ale również podstację trakcyjną, do której komunikacja odbywa się od strony działki ewid. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego nie ma podstaw do zakwestionowania prawdziwości informacji zawartych w piśmie T. z dnia [...] kwietnia 2017 r., jako sporządzonego przez podmiot publiczny, który nie posiada przy tym prawa rzeczowego do przedmiotowego gruntu, a zatem w istocie nie posiada interesu w konkretnym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy. Nadto do tego pisma został załączony szkic inwentaryzacyjny, którego zgodność z usytuowaną trasą kabli trakcyjnych sieci trakcyjnej z dokumentacją posiadaną przez Zakład Energetyki Trakcyjnej i Torów została stwierdzona w dniu 31 marca 2017 r. Mapa ta została wykonana w skali 1:500 i umożliwia precyzyjne ustalenie przebiegu linii energetycznych, które bezspornie przebiegają na terenie działki nr ewid. [...]. Zatem w sposób nie budzący wątpliwości można ustalić nie tylko stan prawny przedmiotowego gruntu nieruchomości, stanowiącego działkę ewid. nr [...], ale również przebieg na tym terenie urządzeń technicznych. Uznając zatem, że przedmiotowy grunt nieruchomości jest wykorzystywany na cel publiczny, służący utrzymywaniu urządzeń transportu publicznego, a także do utrzymywania urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosły E. L. i I. M. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego sprawy w szczególności złożonych szkiców przebiegu ławy kablowej i mapy podziałowej nieruchomości z dnia [...] marca 2016 r. stanowiącej dz. ew. [...], które to zaniechanie skutkowało nieprawidłowym uznaniem, iż nieruchomość stanowiąca dz. ew. [...] wykorzystywana jest na potrzeby w/w ławy kablowej, w sytuacji gdy zestawienie w/w dokumentów wskazuje, iż ława kablowa posadowiona jest bezpośrednio przy ścianie szczytowej budynku posadowionego na dz. ew. [...] i obejmuje obszar do 1,8 m od w/w ściany szczytowej, a granica dz. ew. [...] znajduje się w odległości 2 m od w/w ściany szczytowej budynku, w sytuacji gdy prawidłowa analiza przedłużonych dokumentów winna prowadzić do uznania, iż ława kablowa jest posadowiona na dz. ew. [...], a nie na dz. ew. [...], 2. naruszenie przepisu postępowania tj. art. 84 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia dz. ew. na której posadowiona jest ława kablowa mimo, iż dane te były kluczowe w sprawie niniejszej i w istocie oparcia ustaleń faktycznych w sprawie na twierdzeniach T. mimo, iż ustalenie tej okoliczności wymaga wiadomości specjalnych i winno zostać dokonane w oparciu o opinię biegłego dysponującego takimi wiadomościami, 3. naruszenie przepisu postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego sprawy w szczególności szkicu załączonego do pisma z dnia 3 kwietnia 2017 r. i uznanie, iż dz. ew. [...] wykorzystywana jest do obsługi komunikacyjnej budynku podstacji trakcyjnej w sytuacji gdy obsługa komunikacyjna (w tym przez przejazd bramowy) przedmiotowej nieruchomości odbywa się od strony zachodniej nieruchomości oznaczonej jako dz. ew.[...], a parking dla samochodów T. zlokalizowany jest w północnej części tej nieruchomości, natomiast dz. ew. [...] zlokalizowana jest po stronie wschodniej przedmiotowego budynku i znajduje się w odległości 2 m od ściany szczytowej tego, a zatem obsługa komunikacyjna nie jest zapewniona przez dz. ew. 5/4, 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, iż brak jest możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dz. ew. na rzecz wnioskodawców z uwagi na fakt zlokalizowania na przedmiotowej nieruchomości ławy kablowej, w sytuacji gdy wszechstronna ocena zgromadzonego materiał dowodowy w sprawie nie pozwalała na ustalenie, iż powierzchnia nieruchomości tj. [...] m2 wykorzystywana jest na w/w cel, 5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 75 kpa poprzez błędne uznanie, iż stanowisko w/w spółki przedstawione w piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 r. stanowi dowód w sprawie mogący stanowić podstawę w zakresie czynienia ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, iż jest to podmiot publiczny, który nie posiada przy tym prawa rzeczowego do przedmiotowego gruntu, a zatem w istocie nie posiada interesu w konkretnym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy niewątpliwie spółka posiada interes faktyczny wynikający z faktu posiadania przedmiotowej nieruchomości, a fakt spełnienia kryteriów podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym jest okolicznością irrelewantną w niniejszym postępowaniu, w szczególności nie pozwalającą przypisać stanowisku spółki waloru dowodowego właściwego dokumentom urzędowym zgodnie z art. 76 kpa 6. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 214a pkt. 1 tejże ustawy poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia celu publicznego rozumianego jako "budowa i utrzymywanie (...) urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń" poprzez uznanie, iż wyłącznie potrzeba utrzymania ławy kablowej przylegającej do budynku podstacji trakcyjnej stanowi cel publiczny mimo, iż prawidłowa wykładania winna prowadzić do uznania, iż celem publicznym jest budowa i utrzymanie w/w obiektu a nie wyłącznie potrzeba utrzymania (konserwacji) linii energetycznych, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, gdyż zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2017 r. odmawiającą I. M. i E. L. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego go gruntu nieruchomości hipotecznej ozn. hip. [...], wchodzącego aktualnie w skład działki ewidencyjnej nr [...]. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości był przepis art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 dalej dekret) oraz art. 214a pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U . z 2016 r. poz. 2147 ze zm. dalej ugn). Stosownie do treści art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. gmina uwzględni wniosek dekretowy, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Przepis ten formułuje dwie przesłanki, których spełnienie nakazuje gminie uwzględnić wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Są to: złożenie w ustawowym terminie wniosku dekretowego oraz zgodność korzystania z gruntu z jego przeznaczeniem według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). Powyższe nie oznacza jednak, że spełnienie tych warunków prowadzić będzie w każdym przypadku do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Należy jednak zwrócić również uwagę na obecnie obowiązującą regulację ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. u.g.n. mającą zastosowanie do przedmiotowego postępowania, który stanowi istotną przesłankę odmowy ustanowienia prawa na rzecz skarżących. Art. 214a u.g.n. wprowadzony nowelizacją z dnia 25 czerwca 2015 r., dał wyraźną podstawę do wydawania decyzji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu. Dotychczas bowiem decydujące dla orzekania o zwrocie nieruchomości były przesłanki dekretowe, które w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych umożliwiały dokonywanie zwrotów nieruchomości byłym właścicielom nieruchomości niezależnie np. od przeznaczenia gruntu na cele publiczne, czy też przeniesienia prawa na rzecz osoby trzeciej. Obecnie obowiązująca regulacja art. 214a pkt 1 u.g.n. wskazuje natomiast, że organ administracji jest uprawniony do odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu z uwagi na przeznaczenie lub wykorzystanie gruntu na cele określone w art. 6. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem sporna nieruchomość, jeszcze przed rozpatrzeniem wniosku dekretowego, była i jest wykorzystywana na cel publiczny. Celem publicznym, zgodnie z ww. art. 6 pkt 1 ugn jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zgodnie natomiast z ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz. U. z 2017 r., poz. 2136 z późn. zm. – dalej u.p.t.z.),. organizatorem publicznego transportu zbiorowego, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich ( art. 7. 1 pkt 1 ustawy). Utrzymywanie urządzeń służących do organizacji transportu publicznego ma zatem służyć realizacji celu publicznego, związanego z zadaniem gminy, o którym mowa w art. 6 ust. 1. Tak więc realizacja tego celu (utrzymywanie infrastruktury do transportu tramwajowego w postaci kabli zasilających sieć trakcyjną), nawet w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu, stanowi przeszkodę prawną w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku dekretowego. Należy więc podzielić stanowisko organów zaprezentowane w niniejszej sprawie, iż przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana przez W. na cel publiczny- utrzymywanie urządzeń transportu publicznego określony w art. 6 pkt 1 ugn. To zaś implikuje konieczność wydania decyzji o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Nie można też podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa procesowego tj. art. 7,77,75,80 i 84 kpa. Według Sądu, uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego. Tym samym usytuowania kabli sieci trakcyjnej nie musiało być wykazane jedynie przy pomocy opinii sporządzonej przez geodetę, ale mogło być także wykazane przy pomocy dokumentu prywatnego tj. pisma z dnia 3 kwietnia 2017 r. Zasada oficjalności wymaga bowiem, żeby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc także z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., wskazać należy, że nie zawiera on zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Stosownie do art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Za niezasadne tym samym należy uznać zarzuty skarżących odmawiające wartości dowodowej pismu z dnia 3 kwietnia 2017 r., nadesłanego w trakcie postępowania przez T. wraz z szkicem z lokalizacją kabli sporządzonym przez M. K. - p.o. inspektora ds. technicznych. Z pisma tego wynika, że na działce nr [...], przyległej do budynku stacji trakcyjnej znajduje się ława kablowa zasilająca linię tramwajową. Nie budzi wątpliwości fakt, że dokument prywatny, jak każdy dowód, podlega ocenie organów. Organy administracji, konfrontując treść tego pisma z innymi dowodami w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), jak również z zachowaniem obowiązku wszechstronnego zebrania materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), takiej oceny dokonały. Organ nie jest w tym względzie skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem. Należy też wyraźnie podkreślić, że skarżące przecząc ustaleniom i wnioskom organu, nie zaoferowały w postępowaniu administracyjnym żadnych dokumentów, które podważyłyby ustalenia w zakresie lokalizacji ławy kablowej zasilającej tramwaje. Nie zaproponowały zatem żadnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia organów oraz ocenę tych ustaleń prowadzącą w konsekwencji do odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Przy czym strony zostały zawiadomione w trybie art. 10 § 1 kpa o możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień, wniosków oraz dowodów na poparcie swoich stanowisk i takie wnioski miały prawo składać do dnia wydania decyzji przez organ I instancji tj. do [...] maja 2017 r., a czego nie uczyniły. Tym samym również twierdzenie skarżących o usytuowaniu kabli na działce nr [...] należy uznać za gołosłowne i nie znajdujące poparcia w zebranym materiale dowodowym. Należy również podkreślić , że w wyroku z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt Kp 3/15 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 1 pkt 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, w części dotyczącej dodawanego do ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami art. 214a, w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy jest zgodny z Konstytucją. Stwierdzając konstytucyjność przewidzianej w art. 214a pkt 1 u.g.n. odmowy zwrotu nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny wskazany w art. 6 u.g.n., Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że wykonywanie zadań publicznych przez administrację państwową i samorządową jest obligatoryjne. Skoro cele publiczne wskazane w art. 6 u.g.n. uzasadniają pozbawienie prawa własności nieruchomości (art. 21 ust. 2 konstytucji), to – tym bardziej – mogą stanowić podstawę nieuwzględnienia roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego. Skrajnie nieracjonalne byłoby przyznawanie prawa rzeczowego po to, by następnie wszczynać właściwą procedurę wywłaszczeniową. Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko, zarzuty skarżących odnoszące się do możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego wobec przedmiotowego gruntu nieruchomości na rzecz skarżących, z jednoczesnym ustanowieniem służebności gruntowej - nie mogły zostać uwzględnione. Przyjęcie za prawidłowego stanowiska skarżących, stałoby w sprzeczności z celem wprowadzenie dodatkowych, określonych w art. 214a ugn przesłanek odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.