I SA/Wa 1970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. znak : [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia : utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 17 marca 2016 r. Zarządzeniem z dnia 17 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek M.A., zwanego dalej wnioskodawcą, o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ze względu na nie zakreślenie przez wnioskodawcę w pkt 4 formularza w jakim zakresie wnosi o przyznanie prawa pomocy tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, ustanowienia adwokata bądź ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wyraził swej woli co do zakresu w jakim ma być rozpoznany jego wniosek pomimo wezwania go do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Pismem z dnia 30 marca 2016 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od wydanego przez referendarza sądowego zarządzenia. W sprzeciwie skarżący podniósł, że wnosząc sprawę do Sądu prosił o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Skarżący oświadczył, że w uzasadnieniu formularza wyraźnie wnosił o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie remontu domu i leczenia. Dodał, że wniósł o zasądzenie na ww. cele pomocy finansowej w kwocie [...] zł. Do sprzeciwu wnioskodawca dołączył formularz wniosku PPF, w którym zaznaczył w punkcie 4 , że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, prawidłowo starszy referendarz sądowy dokonał oceny, że brak jest możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożonego na nadesłanym przez wnioskodawcę formularzu PPF z uwagi na nie wypełnienie punktu 4 formularza poprzez zakreślenie w jakim zakresie wnioskodawca wnosi o przyznanie mu prawa pomocy. To wniosek strony inicjuje postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy i to strona decyduje o tym, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy i w jakim zakresie. Powyższe oznacza, że żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wraził swej woli co do zakresu w jakim ma być rozpoznawany złożony przez niego wniosek. Z tego względu zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2016 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do prawidłowego wypełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie punktu 4 formularza tj. zakreślenie o jaki rodzaj pomocy wnioskodawca wnosi. Poinformowano jednocześnie wnioskodawcę, że w nadesłanym do Sądu formularzu nie zakreślił w pkt 4., o co wnosi do Sądu. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę, że powyższy brak formalny złożonego wniosku należy usunąć w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 ww. ustawy). W celu prawidłowego wypełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłano wnioskodawcy urzędowy formularz PPF. Pomimo prawidłowego doręczenia wnioskodawcy zarządzenia wraz z formularzem w dniu 28 stycznia 2016 r., wnioskodawca nie uzupełnił ww. braku formalnego wniosku. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w wyznaczonym 7 – dniowym terminie od daty doręczenie zarządzenia nie przesłał formularza, jak również żadnego innego pisma w odpowiedzi na powyższe wezwanie z którego treści wynikałoby w jakim zakresie wnosi o przyznanie prawa pomocy. Z tego względu, w ocenie Sądu referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek wnioskodawcy o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (por. postanowienie NSA z 2 sierpnia 2006 r., sygn. II FZ 495/06, niepubl.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Dodatkowo wskazać należy, że z uwagi na to, iż wnioskodawca do nadesłanego sprzeciwu dołączył prawidłowo wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, wniosek ten zostanie przekazany referendarzowi sądowemu celem rozpoznania.