I SA/Wa 198/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Daniela Kozłowska Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości oddala skargę. M. K. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na zbycie w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] i nr [...] o łącznej pow. [...] ha. M. K. zarzuciła Radzie naruszenie: 1) art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez podjęcie uchwały pomimo nierozpoznania złożonego przez skarżącą wniosku o wyrażenie zgody na zbycie przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym w wyniku błędnej interpretacji przepisu art. 37 ust. 3 powołanej ustawy; 2) art. 24 lit. f) ustawy o samorządzie gminnym poprzez dopuszczenie do głosowania w przedmiocie uchwały radnych prowadzących działalność z wykorzystaniem mienia komunalnego miasta W. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 3 kwietnia 2007 r. skierowała do Rady Miasta W. wniosek na podstawie art. 37 ust. 3 powyższej ustawy o wyrażenie zgody na nabycie przedmiotowej nieruchomości. We wniosku wskazała, iż użytkuje działki przez okres wymagany przepisem na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] lipca 2003 r. zawartej na czas określony 10 lat, tj. do dnia [...] czerwca 2013 r. Zatem, w ocenie skarżącej, spełnia ona przesłanki wymagane powołanym przepisem do uzyskania zgody na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym. W odpowiedzi na wniosek skarżąca otrzymała pismo Burmistrza Miasta W. z dnia [...] maja 2007 r., z którego wynika, iż nie posiada uprawnień do nabycia nieruchomości w tym trybie. Z tego wynika, zdaniem skarżącej, iż jej wniosek nigdy nie był przedmiotem rozważań Rady Miasta W. Pismem z dnia 18 czerwca 2007 r. skarżąca zwróciła się z prośbą do Rady Miasta o ponowne jego rozpatrzenie, jednakże nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Nadto skarżąca w zarzuciła, iż w skład Rady Miasta W. wchodzą osoby, które – z naruszeniem przepisu art. 24 lit. f) ustawy o samorządzie gminnym – prowadzą działalność z wykorzystaniem mienia komunalnego miasta W. i które wzięły udział w podjęciu zaskarżonej uchwały. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały jako podjętej z naruszeniem prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej oddalenie. Organ ten wyjaśnił, iż skarżąca nie wykazuje interesu prawnego, lecz wyłącznie interes faktyczny. Zdaniem Rady Miejskiej skarżąca nie wykazała związku pomiędzy treścią skarżonej uchwały, a jej własną indywidualną sytuacją prawną. W ocenie organu, przy korzystaniu z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy wykazać następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień. Zdaniem Rady fakt dzierżawy nieruchomości nie przyznaje skarżącej interesu prawnego. Zabudowaną nieruchomość, będącą przedmiotem umowy dzierżawy i skarżonej uchwały, Miasto W. nabyło od Gminy L. na podstawie umowy zamiany z dnia [...] stycznia 2003 r. Skarżąca zaś prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie usług [...]. W świetle powyższego, skarżąca nie spełnia przesłanek z art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami do nabycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym, bowiem nie wybudowała budynków na nieruchomości na podstawie pozwolenia na budowę, gdyż budynki zostały wybudowane przez Ośrodek [...] w W. w latach 1975 - 1978, a następnie skomunalizowane przez Gminę L., od której Miasto W. nabyło nieruchomość, a działalność gospodarcza oraz cel na jaki ewentualne nabycie nieruchomości może nastąpić nie spełnia wymogów określonych w art. 37 ust. 3 powołanej ustawy. Ponadto organ podniósł, że w podejmowaniu zaskarżonej uchwały brali udział radni, do których nie ma zastosowania art. 24 lit. f) ustawy o samorządzie gminnym, bowiem ich mandaty nie zostały uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej uchwały przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby zaistniały podstawy do uwzględnienia skargi. Na wstępie Sąd wyjaśnia, z uwagi na wniosek skarżącej zawarty w petitum skargi, iż uwzględnienie skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały lub orzeczeniem o jej niezgodności z prawem, co wynika z art. 94 wymienionej ustawy. Stąd wniosek o uchylenie zaskarżonej uchwały nie znajdował formalnej podstawy w obowiązujących przepisach. Przechodząc do oceny zasadności skargi należy zauważyć, iż Rada Miejska w W. podjęła uchwałę z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Rada wyraziła w uchwale zgodę na zbycie w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha. M. K. wniosła skargę na wymienioną uchwałę zarzucając naruszenie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i art. 24 lit. f) ustawy o samorządzie gminnym. M. K. uznała, iż naruszenie tych przepisów jest następstwem podjęcia uchwały bez wcześniejszego rozpoznania wniosku skarżącej o zbycie przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym oraz wynika z udziału w głosowaniu radnych prowadzących działalność z wykorzystaniem mienia komunalnego miasta W. Wobec powyższego Sąd wskazuje iż M. K. wniosła skargę w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Na podstawie tego przepisu istnieje możliwość zaskarżenia uchwały rady gminy podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej. Legitymacja do wniesienia takiej skargi przysługuje jednak wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone kwestionowaną uchwałą. Oceniając spełnienie powyższych warunków Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała mieści się w katalogu spraw, do których odnosi się art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a zatem może być zaskarżona do sądu administracyjnego, gdyż w następstwie tej uchwały nastąpiło wyłączenie nieruchomości z gminnego zasobu nieruchomości, co należy ocenić jako czynność z zakresu administracji publicznej. Nie został jednak spełniony drugi z wymaganych warunków. Uchwała w jakikolwiek sposób nie wpłynęła bowiem na interes prawny lub uprawnienia skarżącej. Zaskarżony akt stanowi bowiem jedynie czynność poprzedzającą ewentualnie i ostatecznie zawarcie umowy dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność gminy. Z chwilą podjęcia uchwały z [...] marca 2009 r. interesy prawne i uprawnienia skarżącej nie zostały w jakikolwiek sposób naruszone. M. K. wydaje się upatrywać naruszenia interesu prawnego skarżącej w fakcie nieuwzględnienia wniosku o wyrażenie zgody na zbycie na jej rzecz przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym i podjęcia uchwały bez wcześniejszego rozpoznania tego wniosku. Stanowisko skarżącej nie jest trafne. Podjęcie uchwały z [...] marca 2009 r. wynikało z dyspozycji art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy o samorządzie gminnym, który w jakikolwiek sposób nie odnosi się do postanowień art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomości. Wobec tego skoro podstawą prawną przedmiotowej uchwały nie był art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a rozpoznanie wniosku skarżącej nie było warunkiem podjęcia tej uchwały, to zarzut naruszenia tego przepisu był całkowicie chybiony, a zaskarżona uchwała nie wpływa na interesy prawne i uprawnienia skarżącej. Podsumowując Sąd stwierdza, iż M. K. nie była legitymowana do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, gdyż w stosunku do skarżącej nie został spełniony ustawowy warunek wymieniony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec powyższego należy jedynie wyjaśnić, że zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności, gdyż naruszenie tego zakazu może prowadzić wygaśnięcia mandatu radnego (art. 190 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw). Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby Rada podjęła uchwałę o wygaśnięciu mandatu wymienionych w skardze radnych, a wobec tego osoby te były uprawnione do wzięcia udziału w głosowaniu, co miało ostatecznie wpływ na ustalenie quorum i wymaganej większości głosów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.