I SA/Wa 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji administracyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] orzekającą o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego [...] sp. z o.o. w W. przy ul. [...], w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, KW [...] oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. [...] Sp. z o.o. w W. wniosła, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w przypadku braku wstrzymania decyzji skarżąca poniesie znaczną szkodę w postaci utraty prawa własności przedmiotowej nieruchomości gruntowej, gdyż zaskarżona decyzja uchylając w całości decyzję w przedmiocie przekształcenia, pozbawiła skarżącą przyznanego jej uprawnienia. Podniosła, że w przypadku stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji, bądź też jej uchylenia, przy jednoczesnym braku wstrzymania wykonana tej decyzji, powstaną trudne do odwrócenia skutki, niemożliwym bowiem będzie przyznanie przedmiotowego uprawnienia skarżącej. Skarżąca powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Jednakże nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jest decyzją kasatoryjną, która nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania. W wyniku wydania takiej decyzji na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji (por. postanowienia NSA z dnia: 6 października 2010 r., II GZ 281/10; 20 maja 2008 r., II FZ 171/08; 23 kwietnia 2008 r., II OZ 345/08). Decyzja taka nie podlega więc wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.