I SA/Wa 2012/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. K. wobec postanowienia referendarza sądowego z 23 grudnia 2013r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. K., K. K. i K. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić sprzeciw. Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na skutek skargi S. K., K. K. i K. K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wpis sądowy od ww. skargi wynosi 100 zł. W dniu 3 grudnia 2013r. S. K. złożyła w niniejszej sprawie po raz trzeci wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Tut. Sąd rozpoznając pierwszy wniosek, S. K. o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z 22 marca 2013 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż wnioskodawca domagający się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., winien wykazać, że z uwagi na sytuację materialną nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, na skarżącej spoczywa zatem obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Jednak pomimo skierowanego wezwania, skarżąca nie przedłożyła dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących jej sytuacji materialnej, co skutkowało oddaleniem złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 9 maja 2013r. sygn. akt I OZ 341/13, oddalił zażalenie wniesione na to postanowienie. Rozpoznając drugi wniosek, S. K. o przyznanie prawa pomocy, tut. Sąd, postanowieniem z 5 września 2013r., również odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż skarżąca w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie wykazała, aby jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu od momentu wydania postanowienia z 22 marca 2013r. w stosunku do stanu, jaki był przedmiotem rozstrzygnięcia. Deklarowany przez skarżącą dochód wzrósł nieznacznie do [...] zł. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 października 2013r. sygn. akt I OZ 883/13. W nowo złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca oświadczyła, iż utrzymuje się jedynie z renty ([...] zł.), która nie wystarcza na codzienne potrzeby. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Referendarz sądowy w tut. Sądzie, postanowieniem z 23 grudnia 2013 r., na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270, ze zm.), odmówił przyznania S. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W ocenie referendarza brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej, bowiem strona nie wykazała nowych okoliczności, które mogłyby skutkować odmienną oceną jej sytuacji materialnej i rodzinnej, w kontekście istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy. Oświadczenia i dane ujawnione we wniosku wskazują, iż nie uległy zmianie okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania obu wcześniejszych postanowień z 22 marca 2013r. i z dnia 5 września 2013r., a które uzasadniałyby odmienną ocenę jej sytuacji materialnej i rodzinnej. S. K. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, które jej zdaniem jest krzywdzące wobec niej i jej rodziny. Skarżąca prosi o wnikliwe i dogłębne zbadanie sprawy i uwolnienie jej od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu, ponieważ został złożony po terminie. W myśl art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) od postanowień referendarza sądowego co do przyznania prawa pomocy, strona może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W niniejszej sprawie skarżąca otrzymała postanowienie referendarskie w dniu 7 stycznia 2014r. Siedmiodniowy termin do złożenia sprzeciwu upłynął zatem w dniu 14 stycznia 2014r. Ponieważ skarżąca złożyła sprzeciw, wraz z K. K. i K. K. w dniu 18 lutego 2014r. (o czym świadczy data stempla pocztowego umieszczonego na kopercie), nie dochowała ww. terminu. Skutki naruszenia terminu do złożenia sprzeciwu określa art. 259 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze, że sprzeciw skarżącej został złożony po terminie, Sąd na podstawie powołanego ww. art. 259 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.