I SA/Wa 202/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 202/10 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania postanawia: odmówić dokonania wykładni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 202/10 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wypłaty na rzecz W. Z. odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1972 r., położoną w W. w rejonie ulicy [...], opisaną jako dawne działki nr [...], uregulowaną w księdze hipotecznej p.n. [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Wnioskiem z dnia 11 maja 2011 r. Prezydent W. wniósł dokonanie wykładni wyroku przez określenie wskazań co do dalszego postępowania i precyzyjne określenie czynności jakie powinien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, aby zapobiec dalszym błędom i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów postępowania. Nadto w uzasadnieniu wniosku Prezydent argumentował, że wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji nakłada na organ obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym obowiązek ponownej analizy stanu faktycznego i obowiązujących przepisów oraz wydanie nowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i – wyjątkowo – jego uzasadnienie. Konieczność wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. We wniosku o dokonanie wykładni należy wyraźnie wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego. Nie mieści się natomiast w ramach wykładni wyroku żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., I OZ 427/08, Lex nr 493808). Jak wynika z akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. Zarówno treść takiego rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienie nie mogą budzić wątpliwości, podobnie jak sposób wykonania powyższego orzeczenia. Wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji nakłada na właściwe organy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym obowiązek ponownej analizy stanu faktycznego sprawy i obowiązujących przepisów oraz wydania nowych decyzji, uwzględniając przedstawione w uzasadnieniu wyroku stanowisko Sądu co do naruszenia przepisów postępowania oraz dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie niniejszej sprawy wykładnię art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle powyższego, w ocenie Sądu nie występują więc wątpliwości wymagające rozstrzygnięcia w trybie żądanym we wniosku. Rozpoznanie przedmiotowego wniosku nastąpiło w składzie jednego sędziego, a więc w składzie wyraźnie określonym przez ustawę (art. 16 § 2 in principio p.p.s.a.). Wyjaśnić w tym miejscu należy, gdyż w piśmiennictwie prezentowane jest odmienne stanowisko co do składu właściwego do rozpoznania wniosku o dokonanie wykładni wyroku (por. przykładowo: B. Dauter (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Zakamycze 2005, s. 369; B. Dauter, J. Drachal, M. Niezgódka – Medek, Wzory pism i orzeczeń w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis Warszawa 2009, s. 303), iż przepis dotyczący rozpoznania wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie zawiera szczególnej regulacji stanowiącej odstępstwo od zasady wynikającej z art. 16 § 2 in principio p.p.s.a. Zatem odmiennie niż w odniesieniu do wniosku o wyłączenie sędziego, a to z uwagi na szczególną regulację zawartą w art. 22 § 2 p.p.s.a., wniosek o dokonanie wykładni wyroku może być rozpoznany na posiedzeniu niejawnym jedynie w składzie jednego sędziego. Odmienne, całkowicie nietrafne stanowisko prezentowane w piśmiennictwie stanowi konsekwencję nieuzasadnionego pomieszania norm odnoszących do dwóch odrębnych zakresów regulacji, to jest kwestii ustalenia sądu właściwego i składu właściwego. Nie należy jednak wiązać ze sobą przepisów wyznaczających sąd miejscowo i rzeczowo właściwy do rozpoznania sprawy w całości lub w jakimkolwiek jej zakresie z przepisami określającymi właściwy skład tego sądu. O pierwszym decyduje, w odniesieniu do wniosku o wykładnię wyroku, art. 158 p.p.s.a., o drugim - art. 16 p.p.s.a. Wobec tego art. 158 p.p.s.a. nie zawiera jakiejkolwiek szczególnej regulacji w stosunku do art. 16 p.p.s.a., bo przepisy te dotyczą całkowicie odmiennej materii. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić przy zastosowaniu dyspozycji art. 158 p.p.s.a., skoro wyrok, którego dotyczy wniosek został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż wymieniony Sąd będzie właściwy do rozpoznania wniosku o dokonanie wykładni wyroku. Ustalenie składu w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpozna przedmiotowy wniosek następuje jednak nie w oparciu o art. 158 p.p.s.a., gdyż przepis ten określa co jedynie sąd właściwy rzeczowo, a więc sąd w znaczeniu ustrojowo – organizacyjnym, ale w oparciu o art. 16 p.p.s.a. W wypadku skierowania wniosku o dokonanie wykładni wyroku do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, co w niniejszej sprawie miało miejsce, właściwy rzeczowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mógł wydać orzeczenie jedynie w składzie określonym w art. 16 § 2 in principio p.p.s.a. Wydanie postanowienia w innym składzie naruszyłoby w sposób oczywisty ustawę i prowadziłoby do nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Z przedstawionych względów Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd co do składu właściwego do rozpoznania wniosku o dokonanie wykładni wyroku wynikający z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2006 r. (I SA/Gd 682/02, niepubl.). W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 158 a contrario p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.