I SA/Wa 2039/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Z., A. M., B. S., M. K., V. K., A. S., M. B., M. W., E. K., N. M., K. N., A. B., Z. W., A. K. i A. F. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć dla nauczycieli specjalistów zatrudnionych w szkołach i przedszkolach postanawia odrzucić skargę B. Z., A. M., B. S., M. K., M. B. i Z. W. B. Z., A. M., B. S., M. K., V. K., A. S., M. B., M. W., E. K., N. M., K. N., A. B., Z. W., A. K. i A. F. wniosły w dniu 6 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć dla nauczycieli specjalistów zatrudnionych w szkołach i przedszkolach. Jako podstawę zaskarżenia w/w uchwały skarżące wskazały art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przedmiotowej uchwale zarzuciły błędy formalne polegające na braku merytorycznego uzasadnienia powołanej uchwały, co nie pozwala na ustalenie ratio legis powołanego aktu, potrzeb jej uchwalenia jak i zweryfikowania merytorycznie uchwały przez organy nadzoru oraz sąd administracyjny. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r., złożonym do organu w dniu 10 sierpnia 2009 r. V. K., A. S., M. B., M. W., E. K., N. M., K. N., M. W., A. K., A. B., Z. W. i A. F. wezwały Gminę L. do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego i uchylenie zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na wskazane wezwanie Rada Miasta L. wydała w dniu [...] września 2009 r uchwałę nr [...], którą odmówiła uchylenia zaskarżonej uchwały, wskazując na bezzasadność wezwania – o czym poinformowano w/w przy piśmie organu z dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z treści skargi wniesionej do Sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, że jej przedmiotem jest uchwała Rady Miasta L. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] dotycząca ustalenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć dla nauczycieli specjalistów zatrudnionych w szkołach i przedszkolach. Stosownie do powołanego art. 101 ust 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wobec tego przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej strona powinna wyczerpać tryb przewidziany we wskazanym artykule, czyli wezwać organ do usunięcia naruszenia. Z kolei stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w przypadku o którym mowa powyżej skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że B. Z., A. M., B. S. i M. K. przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu nie złożyły wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego zaskarżonej uchwały. Ponadto Z. W. i M. B. wniosły przedmiotową skargę z przekroczeniem terminu bowiem odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Z. W. i M. B. otrzymały w dniu 5 października 2009 r., zaś ostatni dzień terminu do wniesienia ich skargi upłynął w dniu 4 listopada 2009 r. Biorąc powyższe pod uwagę skargę B. Z., A. M., B. S. i M. K. jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast skargę M. B. i Z. W. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.