I SA/Wa 2094/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. S. i G. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2011 r., [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia 18 maja 2011 r. nr [...] w pkt 1 i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], gminie B., powiecie [...], województwie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] o powierzchni całkowitej [...] m2, poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na części nieruchomości o pow. [...] m2 prac związanych z budową linii [...], niezbędnych do zrealizowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad inwestycji celu publicznego jaką jest "[...] ", w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, na rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, jednocześnie nakładając obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach położonych poza liniami rozgraniczającymi inwestycję, w tym na działce nr [...] w zakresie linii energetycznej. Orzeczenie to stało się ostateczne w dniu 5 października 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Wojewoda L. nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez udzielenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na części nieruchomości o powierzchni [...] m2, położonej w obrębie [...] , gminie B, powiecie [...], województwie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr[...] o powierzchni całkowitej [...] m2, prac związanych z budową linii [...] niezbędnych do zrealizowania przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad w L. inwestycji celu publicznego - uzasadniając, że uzyskanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności jest niezbędne inwestorowi do zgodnego z harmonogramem rozpoczęcia, prowadzenia i ukończenia robót budowlanych polegających na przebudowie infrastruktury technicznej i sieciowej, co ma istotny wpływ na realizację przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda L. decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], gminie B., powiecie [...], województwie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni całkowitej [...] m2, poprzez udzielenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na części ww. nieruchomości o pow. [...] m , prac związanych z budową linii kablowej [...] od stacji transformatorowej, wymianą przewodów napowietrznej linii średniego napięcia, niezbędnych do zrealizowania przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad w L. inwestycji celu publicznego jaką jest "[...] ", zaś w pkt. 2 zobowiązał współwłaścicieli do udostępniania ww. nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń. Natomiast w pkt. 3 zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu inwestycji, a w pkt. 4 nadał orzeczeniu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z odpisu księgi wieczystej nr LD1 [...] wynika, iż aktualnymi współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są G. i H. małż. S. na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Dodał, że stosownie do treści art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 194, poz. 1194 ze zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) - jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wynika obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, wojewoda, na wniosek inwestora, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Zgodnie z ust. 2 decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie przedmiotowych prac. Z dokumentacji zebranej w przedmiotowym postępowaniu wynika, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, na rozbudowę drogi krajowej nr [...] oraz na podstawie art. 30 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nałożył obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, m.in. na działce nr [...] w zakresie linii [...]. W związku z czym wystąpiono do G. i H. małż. S. o wyrażenie zgody na zajęcie nieruchomości i podpisanie załączonej umowy użyczenia. Pismem z dnia 20 listopada 2009 r. G. i H. S. oświadczyli, że wstrzymują się z podpisaniem umowy użyczenia do czasu wypłacenia przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. odszkodowania za działkę nr [...]. Odnosząc się do zarzutu właścicieli nieruchomości dotyczącego nałożenia obowiązku dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach bez uzgodnienia z właścicielami organ wyjaśnił, iż Wojewoda L. zawiadomił strony o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2010 r., w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin oraz w prasie lokalnej, zatem strony mogły zapoznać się z jej treścią. Dodał, że w niniejszej sprawie uzasadnione jest ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - z uwagi na konieczność dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami na Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w L. ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu na tej nieruchomości wskazanych w decyzji prac. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługuje odszkodowanie, które odpowiada wartości poniesionych szkód, jeżeli zaś zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie zostanie powiększone o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Roszczenie to może być dochodzone w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli H. i G. S. podnosząc, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpoczął realizację inwestycji drogowej bez odpowiedniej umowy dotyczącej korzystania z przedmiotowej nieruchomości, zawartej z jej właścicielami. Dodali, iż drenaż działki będzie przebiegał w odległości 3 m od domu, co obniży wartość nieruchomości. Ponadto pojawi się szkodliwe promieniowanie. W odwołaniu skarżący zwrócili się także z prośbą o przeniesienie infrastruktury na działkę sąsiednią. Po rozpoznaniu odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2011 r., [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w pkt 1 i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], gminie B., powiecie [...], województwie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni całkowitej [...] m2, poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na części ww. nieruchomości o pow. [...] m2, prac związanych z budową linii [...], niezbędnych do zrealizowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad inwestycji celu publicznego jaką jest "[...] ", w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) i stwierdził, że zgodnie z konstrukcją w nim przyjętą ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości znajdujących się poza pasem drogowym, a zatem na terenie, co do którego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie posiada tytułu prawnego uprawniającego do dysponowania nim na cele budowy polegającej na przełożeniu infrastruktury, następuje w drodze zezwolenia udzielonego przez wojewodę. Obowiązek podjęcia działań na nieruchomości położonej poza pasem drogi, mających na celu dokonanie przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej musi wynikać z treści decyzji o pozwoleniu na budowę drogi krajowej. W decyzji o pozwoleniu na budowę określone są zarówno parametry techniczne budowy samej drogi, jak i infrastruktury technicznej (linii energetycznych, gazociągów, światłowodów, linii telekomunikacyjnych, wodociągów, kanalizacji, itd.) wraz z określeniem warunków przyłączenia nowej infrastruktury do już istniejącej. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...]. Orzeczeniem tym Wojewoda nałożył obowiązek dokonania koniecznej przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach położonych poza liniami rozgraniczającymi inwestycję, obejmujących m. in. działkę nr [...]. Konieczność dokonania przebudowy urządzeń infrastruktury na przedmiotowej nieruchomości wypełnia przesłankę określoną w art. 30 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Ponadto organ wyjaśnił, że zezwolenie na przeprowadzenie tych prac ogranicza jedynie czasowo sposób korzystania z nieruchomości, nie zmienia natomiast praw do nieruchomości, której właścicielem pozostają skarżący. Dodał, że na podstawie art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Pismem z dnia 23 października 2009 r. Biuro Projektów Budownictwa Komunikacyjnego TRAKT, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wystąpiło do H. i G. S. o wyrażenie zgody na zajęcie nieruchomości i podpisanie umowy użyczenia. Osoby te oświadczyły jednak, że wstrzymują się z podpisaniem umowy do czasu wypłacenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odszkodowania za działkę nr [...] - zatem bezzasadny jest zarzut dotyczący nieprowadzenia uzgodnień w kwestii rozpoczęcia realizacji powyższej inwestycji. Nadto w odniesieniu do zarzutu podniesionego przez skarżących dotyczącego umiejscowienia drenażu działki w odległości 3 m od domu wyjaśniono, że organ administracji w postępowaniach dotyczących ograniczenia korzystania z nieruchomości, w kwestii umiejscowienia urządzeń infrastruktury technicznej, związany jest decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Tym samym ewentualna zmiana lokalizacji tych urządzeń musiałaby być poprzedzona odpowiednią korektą projektu budowlanego. Minister wskazał, że Wojewoda [...] w pkt. 1 zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2011 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie prac na części ww. nieruchomości o pow. 9[...] 7 m2, niezbędnych do zrealizowania inwestycji celu publicznego. Natomiast zgodnie z art. 18 i 18 a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm.) centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. W związku z czym Wojewoda [...] powinien udzielić zezwolenia na wykonanie ww. prac na przedmiotowej nieruchomości Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad. Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. S. i G. S., wnosząc o jej anulowanie i zarzucając brak przeprowadzenia konsultacji, bowiem przesłanego pisma z ofertą nie można w ten sposób traktować z uwagi na to, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie ustosunkował się do propozycji właścicieli. Ponadto stwierdzili, że rozstrzygnięcie naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania. Dodali, że infrastruktura, która zamierza być zainstalowana na nieruchomości uniemożliwi wykorzystanie działki na dotychczasowe cele. Ponadto skarżący będą musieli ponosić koszty funkcjonowania stref ochronnych dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi ma skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Ponadto wskazał, że zarzuty skargi nie zawierają nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Natomiast art. 119 ww. ustawy stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Organ administracji zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zaś uczestnicy postępowania - w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], gminie B., powiecie [...], województwie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni całkowitej [...] m2, poprzez udzielenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na przeprowadzenie na części ww. nieruchomości o pow. [...] m2, prac związanych z budową linii [...], niezbędnych do zrealizowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad inwestycji celu publicznego jaką jest [...]. Art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., Nr 154, poz. 958 ze zm.), stanowi, że dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie decyzja lokalizacyjna została wydana przez Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2008 r. Zatem postępowanie w niniejszej sprawie reguluje art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), który stanowi, że jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wynika obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, właściwy wojewoda albo właściwy starosta, na wniosek inwestora, mogą ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Przepisy art. 124 ust. 2-7 oraz art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio. Decyzji, o której mowa w ust. 1 nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego (ust. 2), a do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 3). Natomiast w art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) ustawodawca sformułował obowiązek przeprowadzenia rokowań, m.in. z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac określonych w ust. 1 tego art., tj przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] zatwierdzono projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, jednocześnie nakładając, m.in. obowiązek przebudowy linii [...] na działce oznaczonej nr [...], należącej do skarżących. Decyzja ta jest ostateczna. W tych okolicznościach inwestor wystąpił do skarżących z propozycją zawarcia odpowiedniej umowy czasowego zajęcia należącej do nich nieruchomości. Propozycja ta nie została przyjęta przez właścicieli - w związku z czym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił z wnioskiem o zezwolenie na czasowe zajęcie przedmiotowego gruntu. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż wymóg rokowań został w niniejszej sprawie wypełniony, a skarżącym została przedłożona oferta. Natomiast skutkiem braku jej akceptacji jest właśnie niniejsze postępowanie administracyjne. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymagają żadnej szczególnej formy prowadzenia rokowań. Oznacza to, że o spełnieniu tego wymogu można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Jeżeli jedna ze stron (inwestor) zwraca się do właściciela nieruchomości z propozycją wyrażenia zgody na zajęcie tej nieruchomości na zaproponowanych przez siebie warunkach, a druga strona (właściciel) stanowczo temu się sprzeciwia wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań (por. Wyrok Wojewódzkiego Sady Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2010 r., nr II SA/Kr 635/10). Taka sytuacja miała właśnie miejsce w niniejszej sprawie, zatem organy administracji prawidłowo uznały, że wypełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości, a podniesione w skardze zarzuty, dotyczące braku prowadzenia negocjacji ze skarżącymi oraz brak reakcji na ich stanowisko w sprawie, są chybione. Odnosząc się do zarzutów obniżenia wartości nieruchomości i negatywnych oddziaływań na nią Sąd uznał je za nienależące do niniejszego postępowania. Sprawa administracyjna objęta kontrolą Sądu nie dotyczy spadku wartości nieruchomości, ani odszkodowania, lecz uzyskania zgody na czasowe jej zajęcie. Po wykonaniu prac, jak słusznie wskazały organy administracji, inwestor zobowiązany jest przywrócić zajęty teren do stanu poprzedniego. Postępowanie niniejsze nie dotyczy także oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących. Ten ostatni zarzut mógł bowiem zostać podniesiony w postępowaniu, którego przedmiotem był projekt budowlany rozbudowy drogi. Tymczasem decyzja w tym przedmiocie jest ostateczna i podlega wykonaniu. Sąd podkreśla, że niniejsze postępowanie ogranicza się jedynie do zbadania, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia prawa korzystania z części nieruchomości na rzecz inwestora. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 ust. 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.