I SA/Wa 2120/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Tadeusz Nowak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. S. i G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] i postanowienie Burmistrza [...] z dnia [.. .]kwietnia 2012 r. nr [....]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących R. S. i G. S. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt I SA/Wa 2120/2013 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Burmistrz W. zawiadomił G. i R. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr [...] z obr. [...], wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. Burmistrz W. poinformował strony o dotychczasowym przebiegu postępowania w sprawie i pouczył o możliwości zapoznania się i ustosunkowania do zgromadzonego w jego toku materiału dowodowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Burmistrz W. ustalił opłatę adiacencką na rzecz G. i R. S. w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr [...] z obr. [...], wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej. W dniu [...] listopada 2011 r. R. S. złożył pismo o nazwie “wniosek o wznowienie postępowania" z prośbą o wstrzymanie wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Podał, że wezwanie do zapłaty zostało dostarczone bardzo sprawnie, natomiast wcześniejsza korespondencja, w tym wymieniona decyzja nie została skutecznie doręczona. Podniósł, że jego żona nie pracuje i praktycznie większość czasu spędza w domu, więc w każdej chwili doręczyciel mógł ją zastać i przekazać przesyłkę. R. S. wskazując, że z uwagi na to, że przesyłka zawierająca decyzję o ustaleniu opłaty adiacenckiej nie dotarła do niego, to zablokowana została możliwość odwołania się od decyzji. Ze względu na to zwrócił się o “zawieszenie decyzji" i ponowne jej rozpatrzenie zgodnie z procedurami, przyjmując datę [...] listopada 2011 r., jako datę doręczenia decyzji. Wskazał, że wówczas bowiem udało mu się odebrać osobiście w Urzędzie decyzję Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [..]. Wnioskodawca podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji bez własnej winy, a nadto decyzja obarczona jest wadą nieważności, albowiem organ wydający decyzję powinien to uczynić w ocenie strony w ciągu trzech lat od momentu, w którym strona miała mozłiwość podłączenia się do infrastruktury. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Burmistrz W. odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wskazał, że pisma dwukrotnie awizowane uważa się za doręczone, a zatem nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania. W wyniku złożonego przez R. S. zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że badanie przesłanek wznowienia postępowania możliwe jest po wznowieniu postępowania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [..] Burmistrz W. wznowił postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Burmistrz W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [....] sierpnia 2011 r. Burmistrz podkreślił, iż strona odebrała zawiadomienie z dnia [...] lutego 2011 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości natomiast nie odbierała następnej korespondencji, tj. zawiadomienia o zgromadzonym materiale i decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, wysłanej pod ten sam adres i mimo dwukrotnego awizowania (...). Z wyjaśnień osoby dostarczającej pisma urzędowe, zatrudnionej na stanowisku gońca w Urzędzie Miejskim w W. wynika, że "posesja Państwa R. i G. małż. S. ma zamontowaną na furtce skrzynkę na listy, furtka była zamknięta, lecz nie było przy niej dzwonka". Organ wskazał, że zgodnie z art. 44 k.p.a. pisma dwukrotnie awizowane uważa się za doręczone. W związku z tym należy uznać, że wysyłana z Urzędu (...) korespondencja została skutecznie doręczona". Oznacza to, zdaniem Burmistrza, że w sprawie niniejszej nie zaistniała żadna z przesłanek wznowienia postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., a co za tym idzie - należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. R. S. wniósł odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę na wady decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., które powinny skutkować jej unieważnieniem. Podniósł nadto, iż jego zdaniem doręczenie zgodnie z artykułem 43 k.p.a. było możliwe. W ocenie strony działania doręczyciela niekoniecznie miały na celu skuteczne doręczenie. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Burmistrz W. ustalił opłatę adiacencką na rzecz G. i R. S. w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr [...] z obr. [...], wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej. Decyzja powyższa, podobnie jak pismo z dnia [...] lipca 2011 r. informujące o uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy, została wysłana pod adres "[...]". Jak wynika z adnotacji dokonanych na kopercie, w której jej egzemplarze zostały przesłane, jak również na dołączonych do nich zwrotnych potwierdzeniach odbioru, przesyłki były awizowane przez pracownika Urzędu Miasta W. po raz pierwszy w dniu [...] sierpnia 2011 r., po raz drugi - w dniu [...] sierpnia 2011 r., a w dniu [...] września 2011 r. zostały złożone do akt postępowania w sprawie. W dniu [...] listopada 2011 r. R. S. odebrał przeznaczony dla niego egzemplarz przedmiotowej decyzji ostatecznej. W dniu [...] listopada 2011 r. R. S. wystąpił o wznowienie postępowania. SKO w W. wskazało, że stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. SKO podało, że bez wątpienia, w słusznie pojętym interesie strony postępowania administracyjnego, powiadomionej prawidłowo o jego wszczęciu, jest odbiór kierowanej do niej w jego trakcie korespondencji. Ignorowanie składanych w skrzynce pocztowej tak zwanych "awiz", tj. informacji o niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43 k.p.a. oraz o możliwości jego odbioru, nie jest co prawda zabronione, ale strona nie reagująca na takie zawiadomienia czyni to wyłącznie na własne ryzyko. Nie sposób takiego zaniechania uznać za niezawinione; negatywne skutki nie podjęcia działań mających na celu odbiór skierowanej do strony korespondencji urzędowej obciążają wyłącznie stronę. W sprawie zakończonej przedmiotową decyzją ostateczną Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. G. i R. S. - każde niezależnie od siebie - zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Zawiadomienie to zostało bez problemu doręczone. Unikania odbierania kolejnych awizowanych w ten sam sposób pism nie sposób uznać za działanie niezawinione, podlegające ochronie poprzez otwarcie drogi do skutecznego domagania się wznowienia postępowania w sprawie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Kolegium, z okoliczności niniejszej sprawy wynika co prawda, że R. S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ostateczną, jednak nie można zasadnie twierdzić, że po jego stronie brak jest winy w nie wzięciu udziału w owym postępowaniu. Zarówno zawiadomienie z dnia [...] lipca 2011 r., jak i sama decyzja zostały mu skutecznie doręczone w trybie przewidzianym przez art. 44 k.p.a. Zignorowanie obu awizowan jest dopuszczalne, ale osoba ignorująca czyni to wyłącznie na własne ryzyko, a ewentualne negatywne skutki takiego zaniechania zawsze obciążają stronę. Organ podkreślił, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podnoszone przez odwołującego się, co do prawidłowości doręczania pism przez Burmistrza W. Przepis art. 39 k.p.a. dopuszcza doręczanie pism przez pracowników organu administracji publicznej. Przepis ten nie nakłada żadnych dodatkowych warunków, czy to w zakresie wykształcenia takiego pracownika, czy w zakresie przebiegu jego dotychczasowej kariery zawodowej. Fakt podjęcia działań mających doręczenie pism w trybie przewidzianym przez art. 44 k.p.a. przynajmniej pośrednio dowodzi, że ich doręczenie w trybie przewidzianym przez art. 43 k.p.a. nie było możliwe. W ocenie organu, w sprawie niniejszej nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem brak jest podstaw do uznania, że R. S. nie wziął udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi R. S. i G. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podnieśli argumenty przedstawione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazali, że zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu I instancji położono nacisk na fakt awizowania przesyłek przez pracownka urzędu, w sytuacji, gdy w ocenie stron doręczenie zgodne z art. 43 k.p.a. było możliwe. Nadto, skarżacy wskazali, że nie otrzymali awiza dotyczącego decyzji nr [...]. Skarżacy wskazał, że pierwszy dokument, który świadczył o istnieniu decyzji otrzymał w dniu [...] listopada 2011 r. i było to wezwanie do zapłaty. Skarżacy podnieśli również, że żadna z wydanych decyzji nie odnosi się do ich zarzutów merytorycznych dotyczących prawidłowości decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, w tym prawidłowości dokonanej wyceny nieruchomości, co stanowi naruszenie art. 7 i 9 k.p.a. Podnieśli, iż nie kwestionują samego uprawnienia organu do naliczenia opłaty adiacenckiej, jednakże w ocenie stron zarówno procedura, jak i sama decyzja nr [...] zostały podjęte z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. R. S. oświadczył, że decyzję Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odebrał osobiście w siedzibie Urzędu Miasta w dniu [...] listopada 2011 r. w imieniu własnym i żony G. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jak również decyzja Burmistrza W. z dnia [...] maja 2012 r. i postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem podstawowym skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest – poza oczywiście powołaniem się na jedną z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.)), zwanej dalej k.p.a., i złożeniem wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a. lub odpowiednio w art. 145a § 2 k.p.a. i art. 145b § 2 k.p.a. – funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej. Postępowanie o wznowienie postępowania dopuszczalne jest bowiem jedynie w sprawach zakończonych decyzja ostateczną. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Ustalenie, czy pismo złożone przez stronę stanowi w istocie wniosek o wznowienie postępowania, jak stanowi jego nazwa, a zatem, czy dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, należy do organu administracji publicznej. W sprawie niniejszej Burmistrz W., a także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. błędnie przyjęły, że decyzja Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] ustalająca opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości doręczona została R. S. w trybie przepisu art. 44 k.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wznowienia postępowania, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Stosownie zaś do art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Na gruncie powołanego przepisu, dla uznania za skuteczne doręczenia zastępczego dokonanego, czy to przez operatora pocztowego, czy jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, przez pracownika urzędu miasta, konieczne jest nie tylko samo odnotowanie przez doręczającego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłka była dwukrotnie awizowana i wskazanie dat awizowania przesyłki, ale również umieszczenie zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w jednym z miejsc wskazanych przez ustawodawcę w art. 44 § 2 k.p.a. Fakt umieszczenia przez doręczającego pracownika zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie powinien być odnotowany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, tak jak i powód niedoręczenia przesyłki w trybie art. 42 lub art. 43 k.p.a. (np. mieszkanie zamknięte). Zwrotne potwierdzenie odbioru musi zatem spełniać wymogi ustawowe, aby mogło być uznane za dowód doręczenia, w trybie art. 44 k.p.a. (v. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12, Lex nr 1145634). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodne z którym, aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo, muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. W sprawie niniejszej, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., na podstawie którego organ uznał za skuteczne doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a., w żaden sposób nie wynika, aby pracownik Urzędu, który doręczał tę przesyłkę, umieścił zawiadomienie o możliwości jej odbioru w oddawczej skrzynce pocztowej, czy w innym przeznaczonym do tego miejscu. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Administracji Urzędu Miejskiego w W. wskazał, że z wyjaśnień osoby doręczającej przesyłkę zawierającą decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. wynika, że posesja skarżących ma zamontowaną na furtce skrzynkę na listy. Furtka była zamknięta, nie było przy niej dzwonka. Zwrotne potwierdzenie odbioru nie wskazuje, aby doręczyciel pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej decyzję w skrzynce na listy, która zamontowana była na furtce. Z tej przyczyny doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. nie nastąpiło. Błędnie zatem Burmistrz W. przyjął, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej doręczona została R. S. w trybie powołanego przepisu. Nie ulega natomiast wątpliwości, że R. S. odebrał w imieniu własnym, jak również żony, co oświadczył na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, decyzję Burmistrza W. o ustaleniu opłaty adiacenckiej w dniu [...] listopada 2011 r. w siedzibie Urzędu. Adnotacja, zawierająca datę odbioru przesyłki w tym dniu oraz podpis R. S. widnieje na dowodzie doręczenia znajdującym się w aktach postępowania administracyjnego. W świetle powyższego, brak było podstaw do przyjęcia, że pismo R. S. z dnia [...] listopada 2011 r., stanowi wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Nazwa pisma nie przesądza o rzeczywistym charakterze wniosku, czy środka prawnego w sytuacji, gdy z jego treści jednoznacznie wynika, jaka jest intencja strony. W dacie złożenia tego pisma decyzja Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie była decyzją ostateczną. Z treści pisma wynikało zaś, że strona jest niezadowolona z decyzji Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Przepis art. 128 k.p.a. stanowi, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeśli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Pismo z dnia [...] listopada 2011 r. należało zatem potraktować jako odwołanie od wymienionej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Złożone zostało bowiem w terminie otwartym do jego wniesienia. Sąd podkreśla przy tym, iż okoliczność, że pismo R. S. z dnia [...] listopada 2011 r. nie było skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Odwołanie wnosi się bowiem za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.). Wobec błędnego przyjęcia za skuteczne doręczenia zastępczego, organ z naruszeniem przepisu art. 149 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. i art. 44 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie, która nie była zakończona decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie wznowieniowe i wydając decyzję z dnia [...] maja 2012 r. Burmistrz W. naruszył również przepis art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie dostrzegając tych uchybień i utrzymując w mocy decyzję wydaną z naruszeniem powołanych przepisów prawa procesowego, naruszyło również przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Po zwrocie akt postępowania administracyjnego, Burmistrz W. prześle niezwłocznie odwołanie R. S. z dnia [...] listopada 2011 r. od decyzji Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim wyroku, Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy.