I SA/Wa 2121/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie : Przewodniczący: Asesor WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na czynności Burmistrza Miasta P. w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora szkoły postanawia: - odrzucić skargę Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz skargi na bezczynność organów administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Zarzut skargi M. M. dotyczą uchybień popełnionych w trakcie prowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Gimnazjum nr [...] w P. W niniejszej sprawie Sąd w całości podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 sierpnia 2001 r. (sygn. akt III RN 123/00 OSNAPU 2002 12 poz. 282). W orzeczeniu tym stwierdzono, że wprawdzie czynności związane z powierzeniem stanowiska dyrektora publicznej szkoły mają również pewne aspekty z zakresu publicznej administracji samorządowej, to jednak wyraźnie dominuje w nich charakter czynności ze sfery prawa pracy, zmierzających do nawiązania stosunku pracy na stanowisku dyrektora szkoły w drodze zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika /art. 11 Kp/. Stosunek ten ma jednak zobowiązaniowy charakter i taką naturę wykazują też poprzedzające jego nawiązanie akty /czynności/ postępowania konkursowego, nakierowane na wyłonienie osoby, która spośród możliwie licznej grupy jednakowo traktowanych kandydatów spełniałaby w najwyższym stopniu merytoryczne wymagania kwalifikacyjne, warunkujące zatrudnienie na danym stanowisku kierowniczym. Postępowanie konkursowe należy traktować jako przebiegające w ramach stosunków pomiędzy prawnie równorzędnymi podmiotami, a więc stosunków o zobowiązaniowym charakterze, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, zwłaszcza dla forum i trybu rozpatrywania sporów z tych stosunków. Chodzi tu o otwarcie dla tych sporów drogi przed sądem powszechnym, orzekającym w trybie przepisów postępowania odrębnego w sprawach z zakresu prawa pracy. Ta kategoria pojęciowa obejmuje nie tylko sprawy o roszczenia ze stosunku pracy, lecz również sprawy o roszczenia z nim związane /art. 476 par. 1 pkt 1 Kpc/. W tej drugiej grupie mieści się między innymi żądanie ustalenia legalności postępowania konkursowego służącego wyłonieniu kandydata na określone stanowisko dyrektor gimnazjum. Jest to bowiem roszczenie z przynależnych do przedmiotu prawa pracy sfery stosunków społecznych poprzedzających stosunek pracy, przy czym jako nawiązanie "dyrektorskiego" stosunku pracy należy traktować zarówno sytuację, gdy kandydat nie był, jak też pozostaje już w danej szkole w zatrudnieniu na stanowisku "szeregowego" nauczyciela i kiedy to trzeba by mówić równocześnie o przekształceniu, ustaniu, czy zawieszeniu tego stosunku. W tym miejscu warto, też podkreślić, że upoważnienie sądu powszechnego do orzekania reformatoryjnego i związana z tym kompetencja do czynienia samodzielnych ustaleń na podstawie własnego postępowania dowodowego, stwarza większą niż przed sądem administracyjnym szansę wykrycia i ujawnienia ewentualnych nieprawidłowości postępowania konkursowego, a tym samym służy bardziej kompleksowej realizacji przez zainteresowanego jego obywatelskiego prawa do sądu /art. 45 ust. 1 Konstytucji RP/. Skoro więc wyłączona jest sądowoadministracyjna kontrola czynności postępowania konkursowego, albowiem tego typu czynności nie podlegają rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa, to skargę należało uznać za niedopuszczalną. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa, postanowiono jak w pkt 1 sentencji.