I SA/Wa 2150/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2150/10 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2150/10 oddalił skargę R. K. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] orzekającą o zmianie własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] poprzez ustalenie wysokości zasiłku stałego. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2011 r. przyznane zostało skarżącemu – na skutek złożonego przez niego w dniu 21 lutego 2011 r. wniosku – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego R. K. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 13 maja 2011 r. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 14 stycznia 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazując na brak swojej winy w zachowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż o fakcie wyznaczenia go pełnomocnikiem z urzędu dla R. K. poinformowany został pismem Okręgowej Rady Adwokackiej w W., które otrzymał w dniu 13 kwietnia 2011 r. Zdaniem pełnomocnika, przeszkoda do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje dopiero z chwilą, w której pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość skontaktowania się ze skarżącym, zapoznania się z aktami sprawy, dokonania analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz sporządzenia skargi kasacyjnej. Zatem dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, nie później jednak niż dzień, w którym upłynęło trzydzieści dni od momentu, kiedy strona dowiedziała się o fakcie jego ustanowienia. Wobec tego, zachowany został termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który w niniejszej sprawie, w ocenie pełnomocnika, upłynie 20 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do regulacji zawartej w treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Termin ten jest terminem ustawowym, procesowym i dotyczy każdej ze stron postępowania, niezależnie od tego czy korzysta ona z pomocy pełnomocnika z wyboru, czy też pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W niniejszej sprawie wyrok z dnia 14 stycznia 2011 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 21 lutego 2011 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 23 marca 2011 r. Wniesienie przez pełnomocnika skarżącego skargi kasacyjnej dopiero w dniu 13 maja 2011 r. oznacza, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 86 i 87 powołanej ustawy uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując równocześnie czynności, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie skargi kasacyjnej), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W ocenie Sądu powyższe przesłanki zostały w sprawie spełnione, przy czym należy wziąć pod uwagę specyfikę postępowania sądowoadministracyjnego związanego z ustanowieniem dla strony profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, mając na uwadze sytuację, która miała miejsce w niniejszej sprawie – gdy strona wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i dokonuje się to po wydaniu orzeczenia. Wniosek taki, złożony po wydaniu orzeczenia nie wpływa na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże może być jedną z podstaw wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle art. 244 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 kwietnia 2010 r.) ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Od dnia wejścia w życie tej nowelizacji, za dzień, w którym ustała przyczyna do wniesienia skargi kasacyjnej należy przyjmować dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, co może nastąpić dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy, ze stanowiskiem skarżącego co do zakresu skargi kasacyjnej oraz po jej sporządzeniu [por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt I CZ 62/00 (publ. OSNC 2001/1/7) oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06 (niepubl.) i z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 8/09, Lex nr 551906]. Konieczność uwzględnienia warunku dokonania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której został on ustanowiony, a jednocześnie respektowanie ustalonego przepisem art. 177 § 1 powołanej ustawy terminu na sporządzenie skargi kasacyjnej powoduje, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy za wniesiony w terminie, o ile zostanie złożony do trzydziestu dni od dnia, w którym pełnomocnik ten został zawiadomiony przez właściwy organ samorządu zawodowego adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych lub rzeczników patentowych o wyznaczeniu go do reprezentowania określonej strony postępowania. W niedochowaniu terminu nie można upatrywać winy skarżącego, gdyż pozostawał w usprawiedliwionym oczekiwaniu co do skuteczności czynności podejmowanych przez przyznanego w ramach pomocy prawnej z urzędu pełnomocnika. Z kolei pełnomocnik skarżącego, w ocenie Sądu, uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, w rozumieniu art. 86 powołanej ustawy, ponieważ wniósł zarówno skargę kasacyjną, jak i wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, przed upływem trzydziestu dni od dnia doręczenia mu zawiadomienia o wyznaczeniu go z urzędu pełnomocnikiem do reprezentowania skarżącego, co oznacza zachowanie ustawowych terminów w związku z ustaniem przyczyn uniemożliwiających dokonanie czynności procesowej. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.