I SA/Wa 2157/12

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 201/12 postanawia odmówić przyznania J. S. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 201/12. W następstwie wniesionej skargi strona skierowała do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie z urzędu adwokata. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wniosku skarżąca podała, że jedynym jej źródłem utrzymania jest zasiłek stały w wysokości [...] zł. Wnioskodawczyni mieszka sama w domu o powierzchni [...] m2, który odziedziczyła po rodzicach. W uzasadnieniu złożonego wniosku J. S. poinformowała również, że przeszła kilka poważnych chorób, oczekuje na operację, nie posiada żadnej rodziny. Dodać należy, że z dokumentacji znajdującej się w nadesłanych do sądu aktach administracyjnych wynika, że sytuacja mieszkaniowa skarżącej jest zła, dom wymaga generalnego, kosztownego remontu, mieszkanie pozbawione jest [...] i jak również odcięta została [...] z uwagi na jej [...] pobór. Wnioskodawczyni od dłuższego czasu korzysta z wsparcia udzielanego jej przez ośrodek pomocy społecznej. Wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w sprawie skargi o wznowienie postępowania sądowego, w którym referendarz sądowy postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r., przyznał J. S. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W myśl przepisu art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako u.p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Natomiast przepis art. 39 pkt 1 u.p.p.s.a. przewiduje, że pełnomocnictwo ogóle lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skarg o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis art. 39 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia konkretnej sprawy obejmuje z mocy prawa umocowanie do dokonywania w imieniu strony wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, w tym również czynności zmierzających do wzruszenia orzeczenia kończącego postępowanie (skarga o wznowienie postępowania i czynności podejmowane w postępowaniu uruchomionym tą skargą) oraz tzw. czynności dyspozytywnych (cofnięcie skargi w całości lub w części) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 798/09 lex nr 595542). Tym samym skoro skarżącej przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (w sprawie głównej, której dotyczy skarga o wznowienie), zasadna jest odmowa uwzględnienia kolejnego jej żądania z k- 48, gdyż skutki postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 marca 2011 r., rozciągają się również na całe postępowanie wznowieniowe. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o wyżej powołane przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.