I SA/Wa 216/12

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi H. B., J. Z., Z. M., M. N., K. D. i R. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 30 września 2013 r. R. W. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi H. B., J. Z., Z. M., M. N., K. D. i R. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W urzędowym formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Na utrzymaniu obojga pozostaje [...]-letni syn. Z wniosku wynika, że źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę żony skarżącego w wysokości [...] zł oraz dochody skarżącego, które zostały określone na kwotę [...] zł. Skarżący posiada mieszkanie o powierzchni [...] m², a także dom o charakterze siedliska o powierzchni [...] m² z działką o pow. [...] m². Z wniosku wynika, że koszty utrzymania skarżącego obejmują: koszty zakwaterowania ([...] zł), wyżywienia ([...] zł), użytkowania samochodu ([...] zł). Wydatki na syna skarżący określił na kwotę [...] zł, wskazując, że dotyczą one pokrywania kosztów dodatkowych zajęć, korepetycji i treningów. Łączna kwota wydatków, według przestawionego spisu, wynosi [...] zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Złożony w niniejszej sprawie wniosek jest wnioskiem, w którym skarżący powtórnie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wobec uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. I SA/Wa 216/12 oddalającego jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu wskutek oddalenia postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. I OZ 989/12 przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu I instancji z dnia 9 sierpnia 2012 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 22 czerwca 2012 r. Uwzględniając tak określony tok postępowania, obecnie złożony przez skarżącego wniosek podlegał rozpoznaniu z odwołaniem się do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmianie wskutek zmiany okoliczności sprawy. Przeniesienie powyższej normy na grunt postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy oznacza, że wystąpienie przez wnioskodawcę z powtórnym wnioskiem przyznania prawa pomocy w świetle art. 165 p.p.s.a. może być uznane za skuteczne tylko w tym przypadku, w którym zostanie wykazane, iż sytuacja majątkowa strony uległa zmianie (pogorszyła się) w stosunku do sytuacji materialnej, która została wzięta pod uwagę we wcześniej wydanym orzeczeniu. Nadanie takiej treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 165 p.p.s.a. jest spowodowane uznaniem, że wystąpienie w sprawie przesłanki przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania) nie może podlegać ponownej merytorycznej ocenie jedynie z uwagi na rozbieżność zachodzącą pomiędzy oceną możliwości finansowych wnioskodawcy formułowaną przez niego samego oraz sąd administracyjny. Dotychczasowe rozstrzygnięcie sądu powinno być traktowane jako wiążące ustalenie sytuacji materialnej strony w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Może ono podlegać zmianie, niemniej wymaga to wykazania w ustaleniach sądu wadliwości wynikającej z nieadekwatności tychże ustaleń do sytuacji majątkowej, w której strona aktualnie ma się znajdować. Wskazanej powyżej oceny wniosku, jako nieprzystającej do aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, nie da się odnieść do żądania rozpatrywanego w niniejszym postępowaniu. Z przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień wynika bowiem, że na przestrzeni ostatniego roku nie doszło do istotnego obniżenia deklarowanych dochodów gospodarstwa domowego, czy też podwyższenia poziomu jego obciążenia finansowego, które powodowałyby, że ustalenia zawarte w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2012 r. należałoby uznać za nieprawidłowe. Skarżący wraz z żoną uzyskują dochody z działalności gospodarczej oraz ze świadczenia pracy w wysokości [...] zł (poprzednio [...] zł). Zsumowane wydatki w poprzednim okresie, który podlegał ocenie Sądu, wynosiły [...] zł. Obecnie konieczne wydatki na utrzymanie rodziny mają wynosić, według przedstawionego oświadczenia – [...] zł. Podstawowe składniki majątku nieruchomego skarżącego pozostały bez zmian. Skarżący w dalszym ciągu posiada dom (siedlisko), działkę oraz lokal mieszkalny. W uzasadnieniu wniosku skarżący nie powołał się na jakiekolwiek dodatkowe okoliczności, w świetle których jego sytuacja materialna miałaby się pogorszyć. Istota zarzutów podnoszonych przez skarżącego dotyczy bowiem wyczerpania środków finansowych wskutek długotrwałości przebiegu postępowania (administracyjnego i sądowego) w okresie ostatnich dwu lat, a także braku wiedzy prawniczej, który to brak powinien, zdaniem skarżącego, stanowić wystarczający powód przyznania mu pełnomocnika z urzędu. Powyższe oznacza, że złożony wniosek, w zakresie opisu sytuacji majątkowej skarżącego oraz zasadniczych rozliczeń finansowych dokonywanych w ramach gospodarstwa domowego prowadzonego przez niego, nie zawiera informacji nawiązujących do braku możliwości partycypowania skarżącego w kosztach postępowania, które potwierdzałyby, że wystąpienie do Sądu z kolejnym wnioskiem było działaniem opartym na innej przesłance, niż polemika ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2012 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., stwierdzając brak podstaw do zmiany postanowienia w przedmiocie przyznania prawa pomocy, orzeczono jak w sentencji.