I SA/Wa 2162/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Mirosław Gdesz Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi C.B., L.B., P.B., B.R., L.M., F.M., M.O. i W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] ustalającą opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości o łącznej powierzchni [...] m2, położonej w W. w dzielnicy [...] przy ulicy [...], na skutek jej podziału zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z [...] stycznia 2007 r. nr [...]. Z ustaleń organu wynika, że w niniejszej sprawie, decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości została wydana w dniu [...] stycznia 2007 r. i stała się ostateczna w dniu 9 marca 2007 r. Prezydent W. wydając decyzję z dnia [...] maja 2009 r. nakładającą na skarżących obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] spowodowanej jej podziałem, ustalił jej wysokość w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. w sprawie: ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału która obowiązywała w chwili dokonania przedmiotowego podziału. Wzrost wartości nieruchomości związany z jej podziałem powoduje zgodnie z art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej. Na organie administracji publicznej spoczywa natomiast obowiązek wykazania, że w wyniku podziału nastąpił wzrost wartości nieruchomości. W tym celu organ zlecił rzeczoznawcy majątkowemu R.T. wykonanie wyceny przedmiotowej nieruchomości. Według sporządzonego przez niego operatu szacunkowego wartość przedmiotowych nieruchomości przed podziałem wynosiła [...] zł., natomiast po dokonaniu podziału wartości nieruchomości wyniosła [...] zł. Z kolei wartość nieruchomości KW nr [...] przed podziałem wynosiła [...] zł., natomiast po dokonaniu podziału wartość nieruchomości wyniosła [...] zł. Na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r., zgodnie z którą stawka opłaty adiacenckiej wynosi 50 % wzrostu wartości nieruchomości, organ ustalił opłatę adiacencką w kwocie [...] zł. i zobowiązał współwłaścicieli do wniesienia opłaty stosownie do posiadanych przez nich udziałów w nieruchomości. Kolegium zauważyło, że ustawodawca nie wprowadził żadnych przepisów przejściowych, które eliminowałyby z systemu prawnego uchwały obowiązujące przed wprowadzeniem zmian do ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego współwłaściciele nieruchomości: C.B., L. B., P.B., B.R., L.M., F.M., M.O. i W.K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa w tym art. 98a i 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 7 i art. 8 Kpa oraz art. 3 w zw. z art. 84 Konstytucji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli m. in., że decyzja przez organ I instancji została wydana [...] maja 2009 r. pod rządami art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nakazującego ustanowić w uchwale rady gminy opłatę nie wyższą aniżeli 30 %. Jednocześnie w tej dacie nie obowiązywała już uchwała rady gminy z [...] marca 2000 r., która była podstawą decyzji, albowiem uchwałą Rady W. nr [...] z [...] stycznia 2008 r. została w całości uchylona i ustalono nową stawkę opłaty adiacenckiej w wysokości 30 %. Organ winien więc, w ocenie skarżących, zastosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez ten organ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 98a ust. 1-3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z art. 98a ust. 1 ugn jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Natomiast art. 98 ust. 1a ugn nakazuje stosować uchwałę obowiązującą w dniu, kiedy decyzja o podziale stała się ostateczna. Należy mieć na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt SK 19/06 (Dz. U. Nr 69, poz. 468) stwierdził, że art. 98 ust. 4 ugn (w brzmieniu obowiązującym od 15 lutego 2000 r. do 21 września 2004 r.) powinien być rozumiany w taki sposób, że zainteresowany ponosi opłatę, pod warunkiem, że uchwała ustalająca stawki opłaty weszła w życie przed dokonaniem podziału nieruchomości, a wysokość opłaty ustalona jest zgodnie ze stawką obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wziął pod uwagę ustawodawca dodając do art. 98a ustęp 1a (art. 1 pkt 38 lit. b ustawy z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 173, poz. 1218), którą wykładni dokonanej przez Trybunał nadał normatywną treść. Tak więc do dnia wejścia w życie ustawy z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy (...) rada gminy najpierw na podstawie art. 98 ust. 4 a następnie art. 98a ust. 1 ugn uprawniona była do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 50 % różnicy wartości nieruchomości. Dopiero powołana wyżej ustawa nowelizująca wprowadziła zmianę zezwalającą radzie gminy na ustalenie stawki procentowej w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Jednakże, co należy podkreślić, ustawodawca obniżając wysokość stawki opłaty adiacenckiej ustalił jednocześnie zasadę jej naliczania w stosunku do nieruchomości, których podziału dokonano przed wejściem w życie obniżonej stawki. Zdanie pierwsze dodanego ust. 1a art. 98 ugn stanowi, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki opłaty adiacenckiej. Natomiast zdanie drugie tego przepisu stanowi, że do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości została wydana w dniu [...] stycznia 2007 r. i stała się ostateczna w dniu 9 marca 2007 r. W tej dacie obowiązywała uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] określająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 50 %. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 98 ust. 4 ugn w wersji obowiązująca do dnia 21 września 2004 r. Nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami, która weszła w życie z dniem 22 września 2004 r. wprowadziła art. 98a, który zastąpił art. 98 ust. 4 jednak uchwały podjęte w trybie art. 98a ust. 4 ugn zachowały moc prawną. Sami skarżący wskazali w skardze, że uchwała ta została uchylona dopiero uchwałą Rady W. z [...] stycznia 2008 r. nr [...], a więc w dacie, w której decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna uchwała jeszcze obowiązywała. Ponieważ w tym dniu obowiązywała uchwała wprowadzająca stawkę 50 % to organy obu instancji prawidłowo zastosowały tą uchwałę. Zaskarżone decyzje są więc zgodne z prawem. Stanowisko takie prezentowane jest w licznych orzeczeniach sądowych – m. in. w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 372/09, z 18 września 2009 r. sygn. akt ISA/Wa 780/09, z 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1206/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z 30 grudnia 2008 r. sygn. akt IISA/Bd 860/08, wyrok WSA we Wrocławiu z 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 466/09. Z powyższych względów Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu prezentowanego w wyroku WSA w Warszawie z 20 stycznia 2010 r. sygn. I SA/Wa 1728/09, na który powołują się skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.