I SA/Wa 1728/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego J. W. kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w której ustalono opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W. [...], przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia: Prezydent W. w decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w W. [...], przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], polegający na wydzieleniu z dotychczasowych działek ewid. nr [...] i [...] z obrębu [...], stanowiących własność J. W., nowych działek o nr ewid. od [...] do [...] oraz od nr [...] do [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] marca 2006 r. Prezydent W. w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W. [...], przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2, wywołanego zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości, zobowiązując właściciela do uiszczenia opłaty w terminie czternastu dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wskazano, jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r., nr [...], w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie odwołującego, uchwała rady gminy, jako sprzeczna z treścią znowelizowanego art. 98 ust. 1 ugn, nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie odwołujący zwrócił uwagę na art. 233 ugn, zgodnie z którym, sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przez dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów, zaś postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją zostało wszczęte po nowelizacji ustawy. Zarzucono również naruszenie w toku postępowania zasad proceduralnych postępowania administracyjnego wskutek zaniechania wskazania w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania adresu zamieszkania rzeczoznawcy majątkowego i ograniczenia się jedynie do podania telefonu komórkowego biegłego. W związku z tym kontakt z biegłym był utrudniony, czy wręcz niemożliwy, gdyż rzeczoznawca majątkowy "nagminnie nie odbierał telefonu". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, odwołując się do art. 98a ust. 1 i art. 98a ust. 1a ugn, że okoliczność wzrostu wartości nieruchomości wskutek jej podziału wykazana została w oparciu o sporządzony i dopuszczony, jako dowód w sprawie, operat szacunkowy wykonany przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...] sierpnia 2008 r. W dniu [...] marca 2006 r., a więc w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna obowiązywała uchwała rady gminy w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. Ustalona na mocy tej uchwały maksymalna stawka opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, wynosi 50% różnicy wartości nieruchomości. Zatem organ mógł nałożyć opłatę adiacencką w tej wysokości, byleby stawka procentowa tej opłaty nie przekraczała wysokości ustalonej przez organ stanowiący Gminy, tj. 50% różnicy wzrostu wartości nieruchomości. Organ uznał ponadto, że w dniu, kiedy do obrotu weszła uchwała rady gminy w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, jak również kiedy decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywał stan prawny przed nowelizacją ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonaną na mocy ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw. Dopiero z dniem wejścia w życie nowelizacji ugn, tj. z dniem 27 października 2007 r. ustawodawca ograniczył maksymalną stawkę opłaty adiacenckiej z 50 do 30% różnicy wartości nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie zastosowanie ma, w szczególności wskutek braku przepisów przejściowych, 50% stawka opłaty adiacenckiej, bowiem stawka w tej wysokości obowiązywała w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odniosło się także do zarzutu naruszenia zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego i stwierdziło, iż strona została poinformowana o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej, jak również o terminie przeprowadzenia wizji w terenie oraz o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym sporządzonym przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. Operatowi szacunkowemu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie można zarzucić wadliwości. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. W. Zaskarżając powyższy akt w całości J. W. wniósł o uchylenie decyzji w całości, jako wydanej z naruszeniem prawa, w tym art. 98a i art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, 8, 77 § 1 (w skardze omyłkowo podano: "77 ust. 1") i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi J. W. wskazał, iż zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji art. 98a ust. 1 ugn stawka procentowa opłaty adiacenckiej nie mogła być wyższa niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Art. 98a ust. 1a powinien być rozumiany w taki sposób, że zainteresowany ponosi opłatę pod warunkiem, że uchwała ustalająca stawki opłaty weszła w życie przed dokonaniem podziału nieruchomości, a wysokość opłaty jest zgodna ze stawką obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, ale nie przekracza stawki obowiązującej w dacie ustalenia opłaty. Skarżący ponadto podtrzymał zarzuty co do uniemożliwienia mu aktywnego udziału w sporządzeniu operatu, a co za tym idzie nieprawidłowej wyceny nieruchomości, Organ powinien zwrócić się do rzeczoznawcy majątkowego o uzupełnienie operatu szacunkowego poprzez wyjaśnienie zgłoszonych wątpliwości. Organ uchylił się od obowiązku wyjaśnienia zgłoszonych wątpliwości naruszając w ten sposób art. 77 § 1 (w skardze omyłkowo podano: "77 ust. 1") i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego, dopiero w przypadku, gdy operat szacunkowy oraz wyjaśnienia złożone przez biegłego na żądanie organu w dalszym ciągu są kwestionowane, na stronę przechodzi ciężar przeprowadzenia przeciwdowodu z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ust. 1 ugn) w celu obalenia sporządzonego na zlecenia organu operatu szacunkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wskazuje na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ten akt decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. Ustosunkowując na wstępie do zarzutu uniemożliwienia skarżącemu udziału w czynnościach podejmowanych przez rzeczoznawcę majątkowego w celu sporządzenia wyceny nieruchomości, Sąd wyjaśnia, że przepisy postępowania administracyjnego nie nakładają obowiązku zapewnienia stronom udziału w tych czynnościach, co w szczególności odnosi się do udziału strony w oględzinach nieruchomości. Strona może przedstawić stanowisko i wyjaśnienia co do wyceny nieruchomości, które powinno być rozważone przez rzeczoznawcę majątkowego przed sporządzeniem wyceny. Strona może także ustosunkować się do wykonanej wyceny. Sąd podziela przy tym stanowisko skarżącego, iż w przypadku zakwestionowania przez stronę wyceny przedstawionej przez rzeczoznawcę majątkowego, wymagane jest uzyskanie od rzeczoznawcy dodatkowych wyjaśnień (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., I SA/WA 1833/07, niepubl.). Przedmiotem analizy organu powinna być zarówno przedstawiona opinia, jak i dodatkowe wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego odnoszące się do stanowiska strony. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym z udziałem skarżącego stanowisko co do sporządzonej wyceny zostało przedstawione dopiero w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący ograniczył się przy tym do ogólnego zakwestionowania prawidłowości sporządzonego operatu; nie zawarto w odwołaniu jakichkolwiek zarzutów, które wymagałaby rozważenia przez rzeczoznawcę majątkowego. W tej sytuacji zarzut skarżącego niepodjęcia przez organ drugiej instancji dodatkowych czynności, w tym nieuzyskania od rzeczoznawcy majątkowego uzupełniających wyjaśnień, nie jest zasadny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało oceny operatu szacunkowego. Organ odwoławczy stwierdził, że operat szacunkowy został sporządzony w sposób określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowe uzasadnienie przyjętego w tym zakresie stanowiska. Stanowisku organu odwoławczego odnoszące się do tego dowodu nie uchybia prawu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego Sąd wskazuje, iż ustalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W., że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej powinno nastąpić w oparciu o art. 98 lit. a) ust. 1 i art. 98 lit. a) ust. 1 lit. a) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), dalej: "ugn", jest zasadne. Przepisy te istotnie stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na konieczność uwzględnienia, także przez organ odwoławczy, stanu prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 1995 r., SA/Gd 435/95, OwSS 1996/2/39). Artykuł 98 lit. a) ust. 1 lit. a) ugn stanowi: ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Z przepisu tego wynika niewątpliwie konieczność uwzględnienia uchwały rady gminy zawierającej stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Odesłanie do art. 98 lit. a) ust. 1 ugn oznacza jednak, iż konieczne i dopuszczalne jest uwzględnienie uchwały, której warunki zostały podane w tym przepisie. W art. 98 lit. a) ust. 1 ugn w sposób wyraźny określono, że wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej, po wejściu w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 218), co nastąpiło w dniu 22 października 2007 r., wymaga uwzględnienia wynikającej z art. 98 lit. a) ust. 1 lit. a) ugn stawki procentowej obowiązującej w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Ponadto wymagane jest uwzględnienie stawki procentowej spełniającej warunek wynikający z art. 98 lit. a) ust. 1 ugn, a więc stawki w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej ma charakter konstytutywny. W dniu wydania tej decyzji następuje ustalenie wysokości opłaty - określenie wymiaru daniny publicznej. Wobec tego konieczne jest wydanie decyzji na podstawie przepisów obowiązujących w dniu rozstrzygnięcia sprawy i uwzględnienie tych przepisów - zgodnie z regułą tempus regit actum - przez sąd administracyjny przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów z zakresu prawa międzyczasowego, które stanowiłyby podstawę prawną dalszego stosowania art. 98 lit. a) ust. 1 ugn w brzmieniu obowiązującym do dnia 22 października 2007 r., w szczególności do postępowań w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w przypadku, gdy decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna przed podaną datą. Brak przepisów prawa intertemporalnego, odnoszący się do tej kwestii, nie może uzasadniać dalszego stosowania art. 98 lit. a) ust. 1 ugn w poprzednim brzmieniu, a wręcz przeciwnie - stanowi okoliczność wykluczającą zastosowanie przepisu, którego moc obowiązująca nie została w jakimkolwiek zakresie podtrzymana. Podsumowując rozważania w tej części Sąd stwierdza, że nie jest zasadne uwzględnienie przy ustaleniu opłaty adiacenckiej stawki procentowej w wysokości przekraczającej wysokość podaną w art. 98 lit. a) ust. 1 ugn w aktualnym brzmieniu. Z przepisu tego wynika bowiem, po pierwsze, uprawnienie do wydania przez radę gminy uchwały ustalającej wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej odpowiadającej wskazanemu kryterium. Po drugie, obowiązek uwzględnienia przy ustaleniu opłaty adiacenckiej stawki procentowej określonej w granicach wynikających z tego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r., I OSK 1337/08, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2009 r., I SA/Wa 1886/08, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., I SA/Wa 809/09, niepubl.) Przedstawiając powyższe stanowisko Sąd wyjaśnia jednocześnie, iż uchwały organów samorządowych, wydawane na podstawie ustaw szczególnych i w celu ich wykonania, zalicza się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji). Uchwały te, analogicznie jak rozporządzenia, muszą być zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, a więc nie tylko z ustawą, na podstawie której uchwała została wydana, ale także innymi ustawami i Konstytucją. Jeżeli przepis upoważniający do wydania uchwały zostanie uchylony w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to stwierdzona wadliwość przepisu ustawowego rozciąga się na wydany na jego podstawie akt wykonawczy i prowadzi do utraty mocy obowiązującej uchwały. Nie można bowiem zaakceptować stanowiska, że w przypadku wyeliminowania z porządku prawnego przepisu upoważniającego z powodu jego niezgodności z Konstytucją, możliwe jest dalsze obowiązywanie przepisów wykonawczych (rozporządzeń, uchwał) wydanych na podstawie tego przepisu. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 102/08, NZS 2008/5/103; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2002 r., II SA/Ka 3255/01, ONSA 2003/2/68; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 maja 2002 r., P 1/01, OTK 2002/3/06). Niezależnie od powyższego należy także odnotować, iż utrzymanie w mocy przepisu wykonawczego po zmianie przepisu upoważniającego, może wynikać jedynie z przepisu przejściowego zawartego w ustawie zmieniającej (§ 30 ust. pkt 5 w zw. z § 143 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"; Dz. U. Nr 100, poz. 908), dalej: "rozporządzenie". W ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492 ze zm.) nie zawarto przepisu, o którym mowa w § 30 ust. pkt 5 rozporządzenia, a więc przepisu pozostawiającego w mocy uchwały wydane na podstawie art. 98 ust. 4 ugn. Uwaga ta odnosi także do ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw, przy czym w tym przypadku należy zwrócić uwagę na dodatkowe ograniczenia wynikające z § 33 ust. 1 i § 33 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia. Zatem w dniu wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ten akt decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r., nie obowiązywał przepis dający podstawę do przyjęcia, przy uwzględnieniu opłaty adiacenckiej, stawki procentowej opłaty w wysokości 50%. Organy obu instancji wydały decyzję w oparciu o uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. Wymieniona uchwała została podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w art. 98 ust. 4 ugn. Przepis ten był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r. (SK 19/06, OTK 2007/4/37) orzekł między innymi, iż art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Następstwem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 98 ust. 4 ugn jest nie tylko utrata mocy obowiązującej tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r., ale także przepisów wykonawczych uchwalonych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu upoważniającego. Nie jest przy tym istotne jakie okoliczności uzasadniały stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 98 ust. 4 ugn. Istotne jest, że przepis upoważniający do podjęcia uchwały w przedmiocie stawki procentowej opłaty adiacenckiej został wyeliminowany z porządku prawnego w okresie 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r., co skutkuje utratą mocy obowiązującej uchwał pojętych w tym okresie, niezależnie od przyjętej w uchwale wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału nie mogła być uwzględniona przy ustaleniu opłaty adiacenckiej także z uwagi na utratę mocy obowiązującej art. 98 ust. 4 ugn na skutek stwierdzenia niezgodności tego przepisu z Konstytucją w okresie od 15 lutego 2000 r. do 21 września 2004 r., który obejmuje datę wydania wymienionej uchwały. Oparcie decyzji przez organy obu instancji na uchwale z dnia [...] marca 2000 r. oznacza, że w toku postępowania administracyjnego naruszono przepisy prawa materialnego, to jest art. 98 lit. a) ust. 1 i art. 98 lit. a) ust. 1 lit. a) ugn poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. Wymieniona uchwała została podjęta na podstawie 98 ust. 4 ugn uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji. Należy wobec tego uznać, iż wydanie decyzji na podstawie uchwały z dnia [...] marca 2000 r. prowadzi także do naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji. Zarzut skarżącego naruszenia art. 98 lit. a ugn, w istocie odnoszący się do art. 98 lit. a) ust. 1 i art. 98 lit. a) ust. 1 lit. a), a także zarzut uchybienia art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji, jest zasadny. W konsekwencji nie zostały zrealizowane także ogólne zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 i 8 k.p.a. Nie jest natomiast trafny zarzut naruszenia art. 233 ugn. Przepis ten określa przepisy właściwe do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, to jest 1 stycznia 1998 r., lecz niezakończonych decyzją ostateczną przed tą datą. Postępowanie w sprawie administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2008 r. Wobec tego art. 233 ugn nie odnosi się w ogóle to postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem skarżącego i prawidłowo nie został uwzględniony przez organy obu instancji przy rozstrzygnięciu sprawy. Przedstawione stanowisko Sądu co do naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisów postępowania powinno być uwzględnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wymienionej w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.