I SA/Wa 2191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Nowak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na niewykonanie przez Zarząd Dzielnicy [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2085/12 oddala skargę. M. M. złożył skargę na niewykonanie przez Zarząd Dzielnicy [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2013 r. w sprawie I SA/Wa 2085/12 i wykonanie uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2010 r. nr [...] o sprzedaży lokalu na warunkach określonych w uchwale, z uwzględnieniem 90 % bonifikaty. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że w 2009 r. wystąpił o wykup zajmowanego przez siebie lokalu. Pismem z 22 grudnia 2010 r. powiadomiono go o przeznaczeniu lokalu do sprzedaży i wezwano do opłaty kwoty 500 zł na wykonanie operatu szacunkowego wyceniającego lokal. Skarżący podniósł, że uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2010 r. nr [...] przeznaczono jego lokal ( nr [...]) do sprzedaży. Podał, że od 2011 r. nie miał żadnych informacji w sprawie wykupu. Opisał w skardze korespondencję prowadzoną z organem i Burmistrzem Dzielnicy w tej sprawie, a także podniósł, że zwracał się z prośbą o pomoc do Rzecznika Spraw Obywatelskich oraz radnych Dzielnicy. Skarżący zarzucił, że organ przewlekał załatwienie sprawy, aby zdezaktualizowała się wycena rzeczoznawcy. Pomimo uchwały z 2010 r. Zarząd nie przystąpił do sprzedaży i informował go, że w przypadku gdy najemca pobiera dodatek mieszkaniowy lub korzysta z ulg czynszowych sprzedaż lokalu nie będzie możliwa. Następnie uchwałą z [...] czerwca 2012 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] uchylił uchwałę z [...] października 2010 r. Skarżący podniósł, że pomimo stwierdzenia przez Sąd wyrokiem z 4 kwietnia 2013 r. nieważności uchwały z [...] czerwca 2012 r. organ nie wykonał tego wyroku i nie sprzedał mu lokalu. Skarżący wskazał, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, jednakże do chwili złożenia skargi nie otrzymał odpowiedzi. Podniósł, że w sprawie sprzedaży lokalu toczy się postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w [...] w sprawie [...]. Pismem z 19 września 2013 r. skarżący poparł skargę i załączył do niego uchwałę organu z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] będącą odpowiedzią na wezwanie skarżącego z 5 lipca 2013 r. do wykonania wyroku. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu oraz w piśmie procesowym z 21 marca 2014 r. organ wyjaśnił, że ze względu na kasacyjny charakter wyroku w sprawie I SA/Wa 2085/12 w obiegu prawnym pozostała uchwała z [...] października 2010 r. nie zobowiązująca w swej treści do sprzedaży skarżącemu zajmowanego przez niego lokalu. Organ wskazał, że skarżący z powołaniem się na powyższą uchwałę wystąpił do sądu powszechnego z pozwem o zobowiązanie organu do zawarcia umowy kupna – sprzedaży lokalu z 90 % bonifikatą, ewentualnie o zasądzenie odszkodowania. Wyrokiem z [...] marca 2013 r. w sprawie [...] Sąd Okręgowy [...] w [...] oddalił powództwo o zobowiązanie i zasądził kwotę 500 zł. tytułem odszkodowania (koszty opłaty operatu). Na skutek apelacji powoda (skarżącego) Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z [...] grudnia 2013 r. w sprawie [...] oddalił apelację. W ocenie organu skoro sąd powszechny przyjął sprawę skarżącego do rozpoznania, to wykluczona jest jurysdykcja sądów administracyjnych. Organ wskazał także, że wyrokiem z 4 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną uchwałę jedynie z przyczyn formalnych, nie odnosząc się do meritum sprawy i nie dając organowi wytycznych co do sposobu jej załatwienia. Organ zarzucił, że skarżący przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie nie wezwał organu do wykonania wyroku, co - zdaniem organu - uzasadnia z powyższej przyczyny odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że chybiony jest wniosek organu o odrzucenie skargi z dwóch przyczyn: 1) nie wezwania organu do wykonania wyroku oraz 2) braku drogi sądowoadministracyjnej. Otóż skarżący pismem z 5 lipca 2013 r. wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2013 r. w sprawie I SA/Wa 2085/12 wezwał zarząd do jego wykonania. Wprawdzie pismo zostało skierowane do Rady Dzielnicy, jednakże w końcowych wywodach skarżący wyraźnie wskazał, że wezwanie kierowane jest do Zarządu. Pismo to zostało przekazane do Zarządu Dzielnicy, który udzielił na nie odpowiedzi uchwałą z [...] sierpnia 2013 r. Następnie pismem z 16 czerwca 2013 r. z powołaniem się na uchwałę [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz Dzielnicy [...] udzielił informacji skarżącemu w związku z wezwaniem do wykonania wyroku. Okoliczność, że skarżący rozumie wykonanie wyroku jako równoznaczne z wykonaniem uchwały z [...] października 2010 r., nie ma znaczenia z punktu widzenia wyczerpania trybu do wniesienia skargi. Skarżący bowiem z powołaniem się na wyrok Sądu wezwał organ do jego wykonania. Wobec tego stanowisko organu, co do niewyczerpania trybu przed wniesieniem skargi jest niezasadne. Wadliwe także jest stanowisko organu o braku kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej skargi z uwagi na toczące się w chwili jej wniesienia postępowanie przed sądem powszechnym. Wskazać należy, że postępowanie przed sądem powszechnym dotyczyło zobowiązania do zawarcia umowy i zasądzenia odszkodowania. Natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2013 r. w sprawie I SA/Wa 2085/12. Są to więc inne sprawy, do których rozpoznania właściwe są różne sądy. Nie ma więc podstaw do odrzucenia skargi, gdyż nie zachodzą przesłanki z art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "ppsa"). Jednakże skarga jest niezasadna z przyczyn merytorycznych. Zgodnie z art. 154 § 1 ppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wyrokiem z 4 kwietnia 2013 r. Sąd stwierdził nieważność uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały tego organu z [...] października 2010 r. nr [...]. Ta ostatnia uchwała dotyczyła sporządzenia wykazu lokali mieszkalnych (w tym lokalu nr [...], którego najemcą jest skarżący) w budynku przy ul. [...], przeznaczonych do sprzedaży na rzecz najemców wraz z oddaniem ułamkowej części gruntu w użytkowanie wieczyste. Skarżący składając skargę na niewykonanie wyroku w istocie domagał się wykonania uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2010 r., nr [...], poprzez sprzedaż na jego rzecz zajmowanego mieszkania z 90 % zniżką. Wynika to zarówno z żądania skargi, jak i treści jej uzasadnienia. Zaważyć należy, że uchwała z [...] października 2010 r. nie była przedmiotem oceny Sądu w wyroku z 4 kwietnia 2013 r. Była nią natomiast uchwała z [...] czerwca 2012 r., zmieniająca uchwałę z [...] października 2010 r. satysfakcjonującą skarżącego. Sąd stwierdził nieważność uchwały z [...] czerwca 2012 r. z przyczyn proceduralnych, wskazując na niezachowanie właściwego trybu przy jej podejmowaniu. Z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby organ zobowiązany został do podjęcia ponownej uchwały (przy zachowaniu trybu) zmieniającej uchwałę z [...] października 2010 r. o przeznaczeniu lokali do sprzedaży. Takich oczekiwań nie ma skarżący, który nie tylko nie domaga się uchylenia uchwały z [...] października 2010 lecz żąda jej wykonania. Wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 154 § 1 ppsa ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 I 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1672/07 lex nr 459927). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na niewykonanie wyroku stwierdzającego nieważność aktu, co do którego skarżący nie domaga się ponownego jego podjęcia lecz oczekuje wykonania aktu, który nie był przedmiotem oceny Sądu. Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności Sąd - z mocy art. 151 ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku.