I SA/Wa 2196/13

Starszy referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie : odmowy przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. K. kwotę 120,00 zł. (sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł. (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 147,60 zł. (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, gdyż została sporządzona osobiście przez stronę, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. Sąd odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie, gdyż zostało ono sporządzone przez stronę, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika. Na powyższe postanowienie skarżący pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała o wyznaczeniu na pełnomocnika dla skarżącego radcę prawnego A. K. W dniu 20 lipca 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym oświadczył że popiera zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2014 r. odrzucające zażalenie. Pełnomocnik w ww. piśmie wniósł także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I OZ 731/14 oddalił zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2014 r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.). W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit d ww. Rozporządzenia. Stosownie do jego treści stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym przed sądem administracyjnym wynosi 120,00 złotych. W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach (23 %). Mając na uwadze fakt, iż wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł pismo, w którym poparł wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2014 r. należało mu przyznać wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych – łącznie kwotę 147,60 złotych. O powyższym orzeczono, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit d wyżej powołanego Rozporządzenia.