I SA/Wa 2198/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. ISA/Wa 2198/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [....] - Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Zaskarżona decyzja wydania została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], o powierzchni [...] ha z całości [...] ha, oznaczonej na mapie geod. Nr ew. [...], jako działki gruntu o numerach [...], stanowiące własność W.W. Powyższą decyzją przyznano odszkodowanie za wywłaszczony grunt w kwocie [...] zł w tym [...] zł za dokonane nasadzenia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Pismem z dnia 7 lipca 2011 roku, uzupełnionym pismem z dnia 14 maja 2012 roku W. C. - spadkobierca W.W., reprezentowany przez brata J. C., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] i z dnia [...]. Zgodnie z właściwością Wojewoda [...] przekazał powyższy wniosek do rozpatrzenia Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, który decyzją z dnia [...] nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Pismem z dnia 22 maja 2013 roku W.C. reprezentowany przez brata J. C., wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww decyzją do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zarzucając naruszenie art. 6,7,8,75,76 i 80 kpa; który to wniosek został przekazany do rozpoznania według właściwości Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju. Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...], stojąc na stanowisku, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w zakresie dotyczącym wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była budowa osiedla mieszkaniowego "W." w [...]. Pismem z dnia [...] za nr [...] Zarząd Gospodarki Terenami w [...] wystąpił do dziadka Skarżącego – W. W. - z ofertą nabycia nieruchomości oznaczonych jako działki gruntu o nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha za cenę [...] złotych. W. W. powyższą ofertę otrzymał i w swoim piśmie z dnia [...] skierowanego do Wojewody [...], powołując się na nią, zwrócił się o wyjaśnienie różnic w przyznaniu odszkodowań innym właścicielom wywłaszczonych nieruchomości z tego samego terenu. Na powyższe otrzymał szczegółową odpowiedź z dokonanymi wskazaniami co do istnienia różnic w cenie nawet tego samego gruntu. Jednakże na złożoną ofertę W. W. nie udzielił odpowiedzi, co wynika z pisma Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] za nr [...] oraz co zostało potwierdzone protokołem rozprawy, przeprowadzonej w toku postępowania wywłaszczeniowego w dniu [...], będącej wynikiem wszczętego postępowania wywłaszczeniowego, o którym W. W. został powiadomiony pismem z dnia [...]. Na powołanej rozprawie nie był obecny biegły, obecny był W. W., który wyraził zgodę na wywłaszczenie jak i na ustaloną przez biegłego wysokość odszkodowania, jednakże po rozprawie pismem z dnia [...] nie wyraził zgody na zaproponowaną kwotę odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. W dniu [...] zapadła decyzja Prezydenta Miasta [...] o nr [...], w przedmiocie wywłaszczenia i odszkodowania za grunt, która nie została prawidłowo doręczona właścicielowi W. W. (zamiast podania adresu zamieszkania ul. [...], wskazano ul.[...]). Jednakże od powyższej decyzji pismem z dnia [...] W.W. złożył odwołanie w ustawowo przewidzianym terminie i na skutek powyższego została wydana decyzja przez Wojewodę [...] z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Na powołaną powyżej decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.C., reprezentowany przez brata J.C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów: art. 10 kpa, art.77 kpa. w zw. z art. 109 kpa. i art. 29 § o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; art. 156 § 2 kpa. w zw. z art. 129 § 2 kpa i art. 134 § 1 kpa.; art. 156 § 2 kpa. w zw. z art.15, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 kpa. ; art. 156 § 2 kpa. w zw. z art. 7 § 1 i art. 8 § 4 kpa.; art.77 kpa. i art. 156 § 2 kpa. w zw. z art. 6 kpa. oraz art. 8 § 9 o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; art. art.77 kpa. i art. 80 kpa. w zw. z art. 156 § 2 kpa. w zw. z art. 6 kpa. i art. 6 § 1 kpa. oraz art. 16 § 2 pkt 7 i 8 o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; art.77 kpa. oraz art. 156 § 2 kpa. w zw. z art. 1 pkt 1 kpa. oraz art. 3 § 1 kpa. art. 16 § 2 pkt 2 i art.21 § 2 o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; art.77 kpa. oraz art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 6 kpa. oraz art. 1, art.4 i art.3 Ustawy z dnia 26 października 1971 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów jak i art. 7 § 1, art. 13 § 4, art.112 Ustawy z dnia 31 stycznia 1989 roku o ochronie i kształtowaniu środowiska; art. 156 § 2 kpa. w zw. z 22 ustawy wywłaszczeniowej; art. 156 § 2 kpa. w zw. z 6 o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; art. 7, art. 77, art. 156 § 2 kpa. w zw. z art.107 § 3 kpa. Skarżący podniósł w skardze, iż bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, że miało miejsce rażące naruszenie przywołanych przepisów prawa oraz dodatkowo rażąco zostały naruszone wyrażone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego zasada praworządności (art.6 kpa.), zasada prawdy obiektywnej (art.7kpa.) oraz zasada zaufania do władzy publicznej (art.8 kpa.). W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Uczestnik postępowania Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] przyłączył się do stanowiska Ministra i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, skargę należy uznać za niezasadną. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury i Rozwoju toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej własność W. W. W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (w pierwszej instancji), Minister odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...], a Minister Infrastruktury i Rozwoju (w drugiej instancji) utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności ww decyzji dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości W. W. i ta decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju stała się przedmiotem skargi do Sądu, co oznacza, że Sąd dokonał kontroli decyzji w zaskarżonym zakresie. Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie nieważnościowe ma na celu ustalenie czy badana w tym trybie decyzja obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Wyeliminowanie w tym trybie ostatecznej decyzji stanowi wyłom w ustanowionej w art. 16 k.p.a. generalnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych. Z tego też względu, aby mogło dojść do przełamania tej zasady, wady prawne decyzji muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wspomnianych wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Decyzja ta, jak trafnie podniosły organy nadzoru, korzysta bowiem z domniemania legalności, będącego konsekwencją ww zasady. Zasada ta zaś ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych. Wskazać jednocześnie należy, że postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156 – 158 k.p.a. podlega wprawdzie takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, z tym że różni się przedmiotem. Organ prowadząc postępowanie zwykłe zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a więc dokonuje subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego i kształtuje w formie władczego rozstrzygnięcia materialnoprawny stosunek administracyjnoprawny, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze nie jest więc i nie może być utożsamiane z postępowaniem w trzeciej instancji, mającym na celu rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, lecz jest odrębnym postępowaniem, mającym charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, że z uwagi na upływ czasu jaki upłynął od wydania decyzji uwłaszczeniowej nie zachował się materiał archiwalny dotyczący postępowania zakończonego tą decyzją, poza kserokopiami dokumentów: odpis kwestionowanej decyzji z dowodami jej doręczenia, pisma Władysława Wojskiego, protokół z rozprawy wywłaszczeniowej. W tym stanie rzeczy prawidłowo organ II instancji dokonał oceny legalności decyzji organu I instancji, jak też poprzedzającego jej wydanie postępowania, mając na względzie przede wszystkim treść decyzji oraz zastosowaną przy jej wydawaniu podstawę prawną. Sytuacja bowiem, w której organowi nie udało się zgromadzić kompletnych akt wywłaszczeniowych (których nie można odtworzyć w całości), a strona nie przedstawia dowodów pozwalających na stwierdzenie, że okoliczności sprawy przedstawiają się w sposób odmienny niż wynika to z treści decyzji wywłaszczeniowej, jedynym możliwym sposobem zweryfikowania jej legalności (zwłaszcza, gdy wydana ona została kilkadziesiąt lat wcześniej), jest odniesienie się do obowiązujących w dacie jej wydawania przepisów i zachowanych dokumentów. Oczywiście organ stwierdzając istnienie określonych faktów czy dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej kontrolowana decyzją, nie może czynić tego dowolnie, ale stosownie do art. 80 k.p.a. opierać się winien w tym względzie na całości materiału dowodowego rozpatrywanego we wzajemnej łączności ze sobą, kierując się wiedzą oraz tzw. doświadczeniem życiowym, przy zastosowaniu reguły logiki prawniczej i wynikającego z nich imperatywu uwzględniania wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne. W rozpatrywanej sprawie organ nadzoru obowiązkowi temu sprostał, a swoje stanowisko, jak też przesłanki jakimi się kierował podejmując rozstrzygnięcie przedstawił, wbrew temu co twierdz Skarżący, w sposób spełniający standardy wynikające, z respektowania uregulowanej w art. 11 k.p.a., zasady przekonywania i zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zachowany materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej w dniu [...] decyzji o wywłaszczeniu położonej w [...] przy ul. [...] nieruchomości stanowiącej działki o nr [...] stanowiącej własność W. W. Zgodzić się należy z Ministrem Infrastruktury i Rozwoju, iż w świetle zebranych dowodów, decyzja ta wydana została zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy wywłaszczeniowej (ustawa z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974r. nr 10, poz. 64). W myśl tych przepisów, wywłaszczenie możliwe było w sytuacji, gdy nieruchomość była niezbędna ubiegającemu się o wywłaszczenie na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych (art. 3 ust. 1 ustawy ). W kontrolowanej decyzji wskazano, że celem na jaki wywłaszczono nieruchomość pod spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe - osiedla mieszkaniowego "W.". Podmiotem ubiegającym się zaś o wywłaszczenie był Zarząd Gospodarki Terenami w [...]. Tak określony cel mieścił się niewątpliwie w zakresie celu użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej. Użyteczność publiczna jest bowiem integralnie związana z zaspokojeniem zbiorowych potrzeb społeczeństwa, gdzie zysk nie jest jedynym, ani nawet najważniejszym kryterium prowadzonej działalności, a istotą tej działalności jest nieprzerwane zaspakajanie potrzeb, o których mowa, na poziomie powszechnej dostępności, również ekonomicznej (por. uzasadnienie do uchwały NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 5/08). Niezbędność nieruchomości, a więc sytuacja, kiedy przedmiot wywłaszczenia jest wnioskodawcy koniecznie potrzebny do realizacji określonego celu - dopuszczającego wywłaszczenie - gdyż bez tego przedmiotu wywłaszczenia cel ten nie będzie możliwy do osiągnięcia, potwierdza z kolei przywołana w decyzji wywłaszczeniowej, decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] nr [...] z dnia [...]. Decyzje takie wydawane były w oparciu o plany zagospodarowania przestrzennego, z którymi musiały być one zgodne, co wynika z obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1975 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.). Wprawdzie próby odszukania tej decyzji okazały się bezskuteczne, jednakże w sytuacji gdy kontrolowane orzeczenie zawiera dane indywidualizujące tę decyzję (datę, numer), a akta archiwalne się nie zachowały, nie ma żadnych racjonalnych argumentów pozwalających na podważenie faktu jej istnienia i formułowanie wniosków, że stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej nie są oparte na prawdzie. Sąd podziela stanowisko Ministra, iż w realiach rozpoznawanej sprawy, dopuszczalne było wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego z pominięciem przewidzianego w art. 6 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej trybu negocjacji z właścicielem gruntu o jego dobrowolne odstąpienie, tym bardziej, że pomimo otrzymanej propozycji, W. W. nie wykazał nią żadnego zainteresowania. Zgodnie z ust. 4 tego artykułu, obowiązek określony w ust. 1 nie ciąży na ubiegającym się o wywłaszczenie jeżeli prowadzenie rokowań z właścicielem o odstąpienie nieruchomości natrafiłoby na przeszkody trudne do pokonania, a w szczególności jeżeli osoba właściciela lub jego miejsce pobytu nie są znane. Stąd też, brak odpowiedzi właściciela na złożoną propozycję w powyższych okolicznościach, nie narusza ww przepisu i tym samym nie stało na przeszkodzie wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, z pominięciem rokowań o dobrowolne odstąpienie nieruchomości. Zgodzić się również należy z organem nadzoru, że wysokość odszkodowania w niniejszej sprawie ustalona została prawidłowo i zgodnie z zasadami powołanej ustawy. Przy jego ustaleniu oparto się przy tym na opinii biegłego rzeczoznawcy, sama opinia się nie zachowała. Jednakże na jej istnienie jednoznacznie wskazuje protokół rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia [...], która poprzedziła wydanie kontrolowanej decyzji, co oznacza, że dochowane zostały wymogi określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Brak biegłych na rozprawie stanowi naruszenie art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958r., jednakże w ocenie Sądu nie jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadzące do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Właściciel przedmiotowej nieruchomości W.W. nie kwestionował ustalonego w decyzji wywłaszczeniowej odszkodowania, dopiero pismem z dnia [...], nie zgodził się z jego wysokością. Skoro zatem w świetle zachowanych dokumentów nie można jednoznacznie stwierdzić, by postępowanie wywłaszczeniowe przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958r., a ustalona w konsekwencji wywłaszczenia kwota odszkodowania była zgodna z obowiązującymi w tym względzie przepisami, ustalającymi ceny za wywłaszczenie, to nie można temu rozstrzygnięciu zarzucić naruszenia prawa, tym bardziej naruszenia go w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając zatem na względzie ustanowioną w art. 16 k.p.a. zasadę trwałości decyzji, która jest również gwarantem bezpieczeństwa prawnego (stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych), należy domniemywać (do czasu przedłożenia dowodów obalających to domniemanie), że decyzja wywłaszczeniowa została wydana w sposób prawidłowy. Jak już wspomniano na wstępie, brak pełnej dokumentacji z postępowania wywłaszczeniowego uniemożliwiał przeprowadzenie całościowej jego oceny, a w konsekwencji zweryfikowania czy wszystkie elementy procedury zostały w jego toku dochowane. Jednakże, brak kompletnych akt z postępowania prowadzonego ponad trzydzieści lat temu i niemożność ich odszukania nie oznacza, że postępowanie nadzorcze prowadzone było w sposób wadliwy, bądź że organy nie zbadały wszechstronnie sprawy i nie podjęły kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z 12.07.2005 r. sygn. akt I SA/Wa 170/04). Tym samym za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przez organy nadzoru art. 7, i 77 § 1 k.p.a. Zważyć przy tym należy, że także przez stronę nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody pozwalające obalić domniemanie legalności decyzji wywłaszczeniowej. Wnioskowanie zaś o istnieniu określonych okoliczności stanu faktycznego w oparciu o okoliczności stwierdzone w dokumentach, których wiarygodność nie została skutecznie podważona, przy jednoczesnym braku innych dokumentów, których treść mogła by prowadzić do odmiennych wniosków, nie może być utożsamiane z zastąpieniem dowodów niedopuszczalnymi domniemaniami, a w konsekwencji także przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i naruszeniem art. 80 k.p.a. Skoro zatem w sprawie brak jest dowodów pozwalających na stwierdzenie, że w postępowaniu wywłaszczeniowym doszło do rażącego naruszenia prawa, a ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by badana decyzja obciążana była inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a., to Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności powołanej decyzji wywłaszczeniowej. To zaś, wobec niestwierdzenia istotnych naruszeń procedury administracyjnej w toku prowadzenia postępowania nadzorczego oznacza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.