I SA/Wa 22/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Z.R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] października 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu zażalenia Z. R. (dalej jako "Skarżąca"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie Kolegium zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, położonej w [...] przy ul. [...][...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W jego uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że według danych ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, w przypadku którego brak jest założonych kartotek wyodrębnionych lokali mieszkalnych, co uniemożliwia dokonanie oceny czy co najmniej połowa z nich stanowi lokale mieszkalne – stosownie do treści art. 1 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Drugim powodem odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia jest fakt, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] prowadzone jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...] marca 2014 r., nr [...] na podstawie której ustanowiono na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do ww. zabudowanego gruntu położonego w [...] przy ul. [...][...]. Z uwagi na ww. postępowanie organ nie może przyjąć, że stan prawny przedmiotowej nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej jest bezsporny. Natomiast wynik tego postępowania może mieć znaczenie dla dalszego rozstrzygnięcia o prawach do przedmiotowej nieruchomości. W takiej sytuacji, w ocenie Prezydenta, zachodzi uzasadniona wątpliwość co do stanu prawnego nieruchomości, a co za tym idzie - okoliczność, jaką miałoby potwierdzać zaświadczenie, nie jest oczywista i bezsporna. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła Skarżąca, zarzucają naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, oraz art. 7, 77, 80, 217 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a. Kolegium postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ przywołał treść m.in. art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916 ze zm.). Organ zauważył, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] prowadzone jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...] marca 2014 r., nr [...], w której orzeczono o ustanowieniu na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu położonego w [...] przy ul. [...][...]. Z uwagi na powyższą okoliczność organ nie może przyjąć, że stan prawny przedmiotowej nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej jest bezsporny. Organ stwierdził także, że nie dysponuje dokumentami i wiedzą na temat liczby wszystkich lokali w budynku z rozróżnieniem na lokale mieszkalne i niemieszkalne, co również uniemożliwia wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w/w nieruchomości. W związku z powyższym brak jest, zdaniem Kolegium, przesłanek do wydania wnioskowanego zaświadczenia. Na powyższe postanowienie Kolegium z [...] sierpnia 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta, mimo jego rażącej niezgodności z prawem, wynikłej z istotnego dla rozstrzygnięcia naruszenia przez to postanowienie przepisów prawa, a to: 2) naruszenia art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 2040, dalej jako "ustawa") poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia, mimo iż spełniły się przesłanki w tym przepisie wskazane, tj. osoba uprawniona wystąpiła z żądaniem a wydania zaświadczenia wymaga przepis prawa; 3) naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak zebrania wystarczającego i wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, nie rozpatrzenia owego materiału w sposób kompletny i rzetelny, pominięcia znajdujących się w aktach informacji i oświadczeń w trakcie ustalania stanu faktycznego sprawy, prowadzące do: 4) naruszenia art. 1 ust. 1 i 2 Ustawy poprzez jego błędną interpretację oraz naruszenie art. 184 § 1 w zw. z art. 156 §1 k.p.a poprzez jego błędną interpretację, które doprowadziły organ do wniosku, iż istnieją przesłanki rodzące wątpliwości co do tego, czy prawo użytkowania wieczystego nieruchomości uległo przekształceniu w prawo własności; 5) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia Prezydenta oraz nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo rażącej niezgodności postanowienia Prezydenta z prawem, wynikłej z istotnego dla rozstrzygnięcia naruszenia przez to postanowienie przepisów prawa, wskazanych w pkt 1 petitum skargi powyżej. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz postanowienia Prezydenta w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienia organów obu instancji nie odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium, którym organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta z [...] sierpnia 2021 r., którym organ I instancji odmówił z kolei wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...][...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Podstawę materialnoprawną postanowień organów obu instancji stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 2040, ze zm., dalej jako "ustawa"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 ustawy, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub; 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub; 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, o czym stanowi art. 4 ust. 2 ustawy. Zaświadczenie zawiera oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości (art. 4 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy). W zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Zaświadczenie zawiera pouczenie o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 (art. 4 ust. 4 ustawy). Z kolei art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Tryb wydawania zaświadczeń określony jest natomiast w art. 217-220 k.p.a. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosowanie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 620/17) i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego. Ma to o tyle istotne znaczenie, że tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony, a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska organów obu instancji, z którego wynika, że budynek znajdujący się na przedmiotowym gruncie działki nr [...] nie ma założonej kartoteki lokali w operacie ewidencyjnym, dlatego nie jest możliwe ustalenia czy spełnia on przesłankę z art. 1 ust. 2 ustawy, ponieważ brak jest informacji o liczbie wydzielonych w nim lokali mieszkalnych i niemieszkalnych to, zdaniem Sądu, powyższy pogląd organów jest błędny. Zważyć należy bowiem, że stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy, każdorazowo przy rozstrzyganiu o zaistnieniu przekształcenia niezbędne jest ustalenie czy nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi czy wielorodzinnymi. Pojęcia "budynku jednorodzinnego" oraz "budynku wielorodzinnego" nie zostały wyjaśnione na gruncie przepisów ustawy dlatego też aby ustalić znaczenie powyższych pojęć należ sięgnąć do przepisów innych ustaw. W tym zakresie pomocna staje się ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351), która w przepisie art. 3 pkt 2a stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym – należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ustawodawca w przepisie tym przewidział zatem wyraźne ograniczenie możliwości wydzielenia w domu jednorodzinnym odrębnych lokali mieszkalnych do dwóch, co w istocie uniemożliwia wyodrębnienie w takim budynku większej ich liczby, dopóki przysługuje mu status domu jednorodzinnego. Wynika z tego prawna niedopuszczalność ich wydzielenia w domu jednorodzinnym. Budynek o większej liczbie wydzielonych lokali nie spełnia wymogów domu jednorodzinnego, jest bowiem domem wielorodzinnym (vide: Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz Sanakiewicz Łukasz, Opublikowano: WKP 2019 oraz orzecznictwo w nim przywołane w tym postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., sygn. IV CSK 272/17). Zdaniem Sądu, budynkiem wielorodzinnym będzie więc budynek mieszkalny, w którym wydzielono więcej niż dwa lokale mieszkalne. Ponadto, ustawodawca zdecydował, że wydanie zaświadczenia ma zasadniczo bazować na danych z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 3 i 6 ustawy), które to dane są podstawą gospodarki gruntami (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm. dalej jako "p.g.k."). Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego punktem wyjścia dla ustalenia, czy dana nieruchomość jest zabudowana budynkami mieszkalnymi są dane ujęte w ewidencji gruntów i budynków, a nie jak przyjęły organy obu instancji, ustalenia własne organu. Jak trafnie za to podkreślono w orzecznictwie ewidencja gruntów i budynków ma charakter dokumentu urzędowego i szczególna moc dowodową w rozumieniu art. 76 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Po 435/08, CBOSA). Natomiast zgodnie z poglądami doktryny, przytoczony wyżej przepis wprowadza bezwzględne związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków również dla potrzeb stosowania komentowanej ustawy (por. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, Komentarz, Wolters Kluwer 2019). Zdaniem Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy organy obu instancji nie dokonały prawidłowej oceny dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przede wszystkim ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości gruntowej przy ulicy [...][...] w [...]. Sąd zwraca bowiem uwagę, że z kartoteki budynków wynika, że budynek mieszkalny posadowiony na gruncie działki nr [...] przy ulicy [...][...] w [...] nie stanowi budynku wielorodzinnego – wszak nie wyodrębniono w nim więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Sąd zauważył przy tym, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że znajdujący się na działce nr [...] budynek przy ulicy [...][...] w [...] posiada wyłącznie mieszkalne przeznaczenie - ergo przedmiotowy budynek nie stanowi budynku mieszkalno-usługowego. Powyższe prowadzi więc do wniosku, że jest to budynek jednorodzinny, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy, co zresztą podnosi w skardze pełnomocnik Skarżącej. Powyższe ustalenie koresponduję także z treścią wpisu w dziale I księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości, na której budynek się znajduje, i z którego to wpisu wynika mieszkaniowe przeznaczenie budynku. W konsekwencji brak uzasadnienia, zdaniem Sądu, dla przyjętej przez organy braku możliwości dokonania oceny spełnienia przesłanek przekształcenia, o których mowa w art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w oparciu o domniemanie, że w przypadku budynku przy ul. [...][....] w [...] brak jest informacji o liczbie wydzielonych lokali, co powoduje wątpliwości co do zgodności wpisu w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym. A zatem w takiej sytuacji jaka zaistniała w kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu, nie ma znaczenia kwestia – stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy – liczby lokali mieszkalnych w kontekście ustalenia czy stanowią one co najmniej połowę liczby wszystkich lokali w budynku. Mówiąc innym słowy warunek wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie ma w niniejszej sprawie w ogóle zastosowania. Tak jak to wyjaśniono już wcześniej, organ administracji wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Organ nie prowadzi przy tym postępowania wyjaśniającego w celu doprecyzowania (skorygowania) danych w nich zawartych. Jeżeli więc, tak jak w niniejszej sprawie, informacje zawarte w powyższych zbiorach danych są wystarczające do wydania zaświadczenia, organ jest zobowiązany zaświadczenie wydać. Odnosząc się z kolei do podniesionej przez organy kwestii toczącego się postępowania nadzorczego wobec decyzji Prezydenta z [...] marca 2014 r., nr [...] oraz znaczenia tej okoliczności dla wydania wnioskowanego zaświadczenia, Sąd wyjaśnia, że nie może ona wpłynąć w sposób negatywny na możliwość wydania zaświadczenia. Wyjaśnić bowiem należy, że w aktach sprawy znajduje się egzemplarz decyzji Kolegium z [...] stycznia 2019 r., nr [...], która według oświadczenia pełnomocnika Skarżącej jest ostateczna i prawomocna (organ nie zanegował tego faktu). Na mocy tejże decyzji Kolegium stwierdziło, że co prawda wydanie przez Prezydenta decyzji z [...] marca 2014 r., nr [...], nastąpiło z naruszeniem prawa, jednak z uwagi na zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych – odmówiło stwierdzenia jej nieważności. Wobec powyższego, nie sposób uznać, że kwestia istnienia prawa użytkowania wieczystego (przekształconego z dniem 1 stycznia 2019 r. z mocy prawa w prawo własności) po stronie Skarżącej może budzić jakiekolwiek wątpliwości. Tym bardziej, że w obrocie prawnym nadal pozostaje, poza wspomnianą decyzją Prezydenta z [...] marca 2014 r., nr [...], także umowa w formie aktu notarialnego z [...] grudnia 2014 r., Rep. A [...] (w aktach sprawy) o oddaniu gruntu - działki nr [...] przy ulicy [..][...] w [....] w użytkowanie wieczyste, stanowiąca podstawę wpisu prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej nr [....]. Z tego też powodu, postanowienia organów są niezgodne z obowiązującym prawem. Sąd uznał bowiem, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcia organy naruszyły art. 217 § 1 oraz art. 218 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz postanowienia organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną, a następnie zbada, czy w świetle zebranego materiału dowodowego nie istnieją żadne inne negatywne przesłanki do wydania Skarżącej wnioskowanego zaświadczenia, i w sytuacji gdy ustali, że takich przeszkód brak – będzie zobowiązany zaświadczenie to wydać. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., które przewidują możliwość rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.