I SA/Wa 2209/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu i sprostowania decyzji postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] października 2011 r. T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W motywach wniosku o przywrócenie terminu strona wskazała, że przyczyną uchybienia terminu była niewiedza skarżącego o wydanym postanowieniu. T. M. stwierdził, że postanowienie było wysłane na adres, pod którym w toku postępowania nie mieszkał, a następnie pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia pomimo braku na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wszystkich wymaganych zapisów z art. 44 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem właściwego organu, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 p.p.s.a.). Stosownie do art. 88 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu, który jest spóźniony lub niedopuszczalny z innych przyczyn podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że przesyłka z odpisem zaskarżonego postanowienia, którego adresatem był T. M., została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z uwagi na niepodjęcie w terminie. Postanowienie to jednak doręczone zostało w dniu [...] marca 2003 r. również D. M., która jak wynika z wniosku z dnia [...] sierpnia 2001 r., była w przedmiotowej sprawie pełnomocnikiem m.in. T. M. Wniosek o przywrócenie terminu został natomiast wniesiony w dniu [...] października 2011 r., a zatem po ponad ośmiu i pół roku. Przy czym skarżący nie przedstawił żadnych wyjątkowych okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W treści wniosku strona powołała się na nieprawidłowe doręczenie (błędny adres, nieprawidłowe wypełnienie zwrotnego potwierdzenia odbioru). W ocenie Sądu sytuacja taka nie stanowi wyjątkowej okoliczności, o której stanowi art. 87 § 5 p.p.s.a. Na marginesie wyjaśnić należy, zgodne z art. 41 Kpa w toku postępowania strony oraz ich pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu, a w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Wobec powyższego należy stwierdzić, że dopiero z pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2003 r. wynika, że skarżący zamieszkuje pod innym adresem niż ten, na który zostało wysłane postanowienie z dnia [...] lutego 2003 r. Reasumując, wniosek skarżącego został złożony z przekroczeniem roku od uchybienia terminu do wniesienia skargi i skarżący nie wskazał wyjątkowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu. W tej sytuacji uznać należy, iż wniosek ten podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (por. postanowienia NSA z dnia 22 stycznia 2009 roku, II OZ 26/09; z dnia 28 listopada 2008 roku, II OZ 1258/08; z dnia 27 października 2008 roku, I FZ 398/08; z dnia 16 października 2008 roku, II FZ 442/08; z dnia 3 września 2008 roku, I FZ 350/08, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 88 w zw. z art. 87 § 5 p.p.s.a.