I SA/Wa 2211/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę B. W. W dniu [...] października 2011 r. A. J. i B. W.wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] i na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...]. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z dnia 18 listopada 2011 r. wskazana skarga została rozdzielona na dwie skargi tj. skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] (sygn. akt I SA/Wa 2210/11) i skargę na decyzję w/w organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] (sygn. akt I SA/Wa 2211/11). W niniejszej sprawie zatem przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającą przyznania A. J. zasiłku na leki i leczenie w styczniu 2011 r. Jednocześnie z akt administracyjnych sprawy wynika, że B. W. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym w/w decyzją, która to decyzja nie została mu doręczona. Postępowanie administracyjne dotyczyło bowiem wniosku A. J. o pomoc finansową na leczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Legitymacja do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego wynika, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. Tak więc o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Przy czym podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Wobec czego istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Zatem stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 728/08). Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialno - prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. O możliwości żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Reasumując powyższe wskazać należy, że skarżący, który wnosi skargę w sprawie dotyczącej własnego interesu prawnego, powinien rozumieć ten interes prawny jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wobec czego stwierdzić należy, że po stronie skarżącego B. W. w niniejszej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka w postaci braku interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją a więc nie posiada on również uprawnień do bycia stroną przedmiotowego postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze, skargę B. W. jako osoby nieuprawnionej do jej wniesienia Sąd odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.