I SA/Wa 2227/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta i Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę W dniu 15 grudnia 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Miasta i Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015r., nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "Ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony broniąc swojego interesu prawnego w myśl przepisu art. 28 Kpa, albo jako organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Wówczas będzie ona reprezentowała interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyposażenie jednostki samorządu terytorialnego, z mocy ustawy, w kompetencje organu administracji publicznej, powołanego do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji gmina nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również uprawniona do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, publ. ONSA 2003/4/115). W postanowieniu z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 652/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej i dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych gminy. W zakresie, w jakim wójt (burmistrz, prezydent miasta) pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej, nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje zatem kosztem jej uprawnień procesowych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Burmistrz Miasta i Gminy [...], wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego (uprawnienia lub obowiązku) dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. W świetle powyższego skargę wniesioną przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, należało uznać za niedopuszczalną, zaś podniesione w skardze okoliczności nie mogą zmienić powyższej oceny. W rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] został wskazany w rozdzielniku zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Rozdzielnik ten nie został zatytułowany "strony postępowania", lecz "otrzymują", a wymienienie w nim Burmistrza Miasta i Gminy [...] oznacza tylko doręczenie decyzji organowi pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, że wymieniony w rozdzielniku decyzji organ pierwszej instancji zyskuje w związku z tym uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, postanowił jak w sentencji.