I SA/Wa 2248/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi M. B., A. B. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku M. B., A. B. i M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją tego organu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., została wydana z naruszeniem prawa - utrzymało w mocy własną decyzję. Decyzja powyższa wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Powiatowa Rada Narodowej w [...], działając na wniosek strony dawnego właściciela nieruchomości [...] A. R., orzeczeniem z dnia [...] października 1953 r. nr [...] odmówiła byłemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...]. Jak wynika z akt spawy przed rozpoznaniem powyższego wniosku, A. R. zmarł a prawa spadkowe po nim, na mocy testamentu, nabyła żona M. R. Decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...], wydaną na skutek rozpatrzenia wniosku M. R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność orzeczenia Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1953 r. z powodu rażącego naruszenia art. 7 ust. 2 i 5 ww. dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Następnie w lutym 2000 r. M. R. umową zawartą w formie aktu notarialnego, zbyła prawa i roszczenia, przysługujące jej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], na rzecz M. i A. B. oraz M. P. W dniu 29 grudnia 2005 r. M. R., reprezentowana przez pełnomocnika adw. R. N., wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dna [...] stycznia 1980 r. nr [...] orzekającej o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku usytuowanym przy ul. [...]. W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych powyższego wniosku poprzez wykazanie interesu prawnego M. R., organ pozostawił ten wniosek bez rozpoznania o czym powiadomił pełnomocnika wnioskodawczyni. Pismem z dnia 7 września 2006 r. (data wpływu do organu 11 września 2006 r.) adwokat R. N. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] o sprzedaży lokalu nr [...]. Do wniosku pełnomocnik załączył pełnomocnictwa od A. i M. B. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] stwierdziło, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 1980 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w uwagi na okoliczność, iż decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie można było stwierdził jej nieważności. Następnie M. i A.B. oraz M. P. reprezentowani przez pełnomocnika adw. R. N., wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. (data wpływu do organu [...] marca 2010 r.) wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]. We wniosku pełnomocnik wnioskodawców wskazał, że decyzja ta wydana została w oparciu o wniosek osoby nieuprawnionej bowiem w dniu [...] grudnia 2005 r. M. R. nie miała już interesu prawnego do występowania z jakimkolwiek żądaniem w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...]. Jednocześnie podniósł, że organ błędnie przyjął, iż przesłanie pełnomocnictw do działania w imieniu M. i A. B. stanowiło w istocie wniosek złożony przez strony uprawnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności wnioskowanej przez strony orzeczenia Kolegium w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wniosek złożony przez adwokata R.N., działającego jako pełnomocnik M. R., został pozostawiony bez rozpoznania. Natomiast kwestionowana przez stronę decyzja SKO z dnia [...] lutego 2007 r. wydana została na skutek rozpatrzenia wniosku tego adwokata ale złożonego w imieniu A. i M. B., zarejestrowany pod innym numerem. Ponadto analizując przesłanki, określone w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, organ stwierdził, że kwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało przez właściwy organ i brak było podstaw do uznania, że rażąco naruszało ona prawo. Nie można było ponadto temu rozstrzygnięciu postawić zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej. Została ona poza tym skierowana do stron postepowania, była wykonalna w dniu jej wydania oraz nie była obarczona wadą, powodującą jej nieważności z mocy prawa. Decyzja powyższa została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Która to z kolei decyzja stała się przedmiotem skargi M. B., A.B. i M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili organowi naruszenie: - art. 64 § 2 kpa poprzez jego błędna wykładnię, polegająca na merytorycznym rozpoznaniu wniosku złożonego przez osobę nieuprawnioną, pozostawionego uprzednio bez rozpoznania; - art. 105 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie braku istnienia elementu bezprzedmiotowości pomimo złożenia wniosku inicjującego postępowanie administracyjne przez osobę nieuprawnioną; - a ponadto art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie oraz art. 4, 7, 8, art. 64 § 2, art. 77 § 1 i 4 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 373/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2011r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2010 r. Uchylając te decyzje Sąd stwierdził, że ustalony przez organ w niniejszej sprawie stan faktyczny budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu, jeśli wniosek M. R. został pozostawiony bez rozpoznania, to nie był zdolny wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania w sprawie, i takiego skutku nie wywołał. Ponadto, w dniu składania wniosku, tj. w dniu [...] grudnia 2005 r. M. R. nie miała już interesu prawnego do występowania z jakimkolwiek żądaniem odnośnie nieruchomości położonej przy ul. [...], bowiem całość jej praw i roszczeń została przeniesiona na inne osoby. Ponadto jeśli organ administracji publicznej pozostawi bez rozpoznania wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, to nie może - nadając mu inny numer sprawy – traktować go jako nowego wniosku, złożonego przez innych wnioskodawców, nawet jeśli osoby te są następcami prawnymi pierwotnego wnioskodawcy. Istotne jest bowiem, że osoby te nie złożyły pierwotnego wniosku a osoba, która go złożyła - nie mogła skutecznie wszcząć sprawy administracyjnej, bowiem już nie przysługiwały jej żadne prawa do tej nieruchomości. W konkluzji Sąd przyjął, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone wnikliwie. Organy nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, a w szczególności kto i kiedy skutecznie złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, czyj wniosek został rozpoznany, i czy mógł zostać rozpoznany. Na skutek złożonej przez organ skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2765/12 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na względzie podnieść należy, że skarga w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku sygn. akt I OSK 2765/12, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło stan faktyczny sprawy w zakresie skutecznie złożonego wniosku, który wszczął postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku położonym w W. przy ul. [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jak wynika z ustaleń Kolegium, pierwotny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o sprzedaży lokalu, złożony został w dniu [...] grudnia 2005 r. przez adw. R. N. działającego w imieniu M.R. Wniosek ten jednak z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych, pozostawiony został przez organ bez rozpoznania. Następnie ten sam adwokat pismem z dnia 7 września 2006 r. ponowił powyższy wniosek tym razem działając jednak w imieniu M. B. i A. B. Wniosek złożony zaś w imieniu innych osób, jeśli nawet dotyczył tego samego żądania, stanowił w swej istocie odrębny, podlegający rozpoznaniu przez organ wniosek wszczynający postępowanie w sprawie. O tym, że pismo powyższe stanowiło odrębny - od wniosku złożonego w dniu [...] grudnia 2005 r. świadczy, zdaniem Sądu, nie tylko fakt, że opatrzone one zostały innymi numerami (jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2014 r.) ale również okoliczność dołączenia do drugiego z nich pełnomocnictw do działania w imieniu M. i .B. oraz sama jego treść, na którą zresztą wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.w zaskarżonej decyzji. Również powołane w komparycji, kwestionowanej przez stronę w postępowaniu nadzorczym, decyzji SKO z dnia [...] lutego 2007 r. nazwisko M. B., nie pozostawia zdaniem Sądu, żadnych wątpliwości czyj wniosek został rozpoznany przez organ. Jak wskazał poza tym Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, nie sposób potraktować pisma adw. R. N. z września 2006 r. jako uzupełnienia braków formalnych wniosku M. R. z grudnia 2005 r., ponieważ pismo to złożone zostało na długo po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych do których strona została wezwana. Pismo to nie zawierało w swej treści ponadto prośby o przywrócenie uchybionego terminu. W świetle powyższego uznać zatem należy, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. art. 64 § 2 kodeksu postepowania administracyjnego, są niczym nie uzasadnione. Wbrew bowiem stanowisku strony skarżącej, decyzja Kolegium wydana został na skutek rozpoznania wniosku M. B., a nie wniosku M. R., która nie miała wówczas w ogóle interesu prawnego w tej sprawie. Nie można przy tym mówić również o bezprzedmiotowości prowadzonego przez organ postępowania, jak podnoszą skarżący. Jak wskazano to już bowiem powyżej, i co wprost wynika z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w niniejszej sprawie, wniosek adw. R. N. z 2006 r. był wnioskiem złożonym w imieniu państwa [...], mających interes prawny w sprawie. Istniał zatem skutecznie złożony wniosek wszczynający postępowanie w sprawie. W takim zaś przypadku brak jest przesłanek do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, a tym samym zastosowania jak sugerują skarżący, art. 105 kpa. Również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa uznać należy za chybiony. Jak słusznie podniosło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest podstaw do uznania, że decyzja nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest ona też, w ocenie Sądu, obarczona żadną z wad powodujących jej nieważność z mocy prawa. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.