I SA/Wa 2251/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. I SA/Wa 2251/15 UZASADNIENIE Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], orzekającej o odmowie uchylenia wcześniejszej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] potwierdzającej E. M., I. B., A. B. oraz S. B. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. B. nieruchomości w miejscowości O., powiat [...], w dawnym województwie [...] - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], potwierdził E. M., I. B., A. B., S. B. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. B. nieruchomości o powierzchni [...] ha, zabudowanej, położonej w miejscowości O., powiat [...], w dawnym województwie [...]. Wojewoda [...] na dzień wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. posiadał następujące dokumenty: - uwierzytelnioną, przez Archiwum Państwowe w W., kopię orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego (PUR) Oddział w W. nr [...] z dnia [...] marca 1946 r.; w którym znajduje się zapis, iż A. B. s. A., pozostawił nieruchomość rolną położoną we wsi O., pow. [...], woj. [...] (obecnie tereny [...]) o pow. [...] ha, w tym: grunty orne o pow. [...] ha oraz łąki i pastwiska o pow. [...] ha, zabudowaną: murowanym domem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi; - zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia 29 kwietnia 2003 r. informujące iż "w latach 1920-1930 A. B. posiadał majątek O. w powiecie [...], woj. [...]. Posiadłość składała się z domu mieszkalnego, budynków gospodarczych (wielkości budynków nie podano), ziemi i lasów. Według stanu z lipca 1939 r. ogólna powierzchnia majątku O. wynosiła [...] ha, z czego [...] ha stanowiły lasy."; - oświadczenia świadków: A. C. oraz H. J. z dnia 27 listopada 1990 r., z uwierzytelnionymi notarialnie podpisami przez notariusza I. W.; z treści oświadczeń wynika, iż mienie pozostawione przez A. i Z. małż. B. stanowi majątek położony w O. ([...]), gmina O., pow. [...], woj. [...], nieruchomość była zabudowana i miała pow. ok. [...] ha; - oświadczenia świadków: A. C. oraz H. J. z dnia 31 października 2008 r., z uwierzytelnionymi notarialnie podpisami przez asesora notarialnego [...]; z treści oświadczeń wynika, iż mienie pozostawione przez A. i Z. małż. B. stanowił majątek położony w O., gmina O., pow. [...], woj. [...] (obecnie tereny [...]) o pow. [...] ha (w tym [...] ha lasów). W skład majątku wchodziły: murowany dwór, wybudowany w 1922 r.; drewniany budynek mieszkalny (czworaki); zabudowania gospodarcze tj.: stodoła, stajnia, obora, garaż, chlewnia: - protokół przesłuchania I. B., które odbyło się w dniu 13 października 2011 r., w Wydziale Geodezji [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]: - protokół przesłuchania M. H., które odbyło się w dniu 10 listopada 2011 r., w Wydziale Geodezji [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Wartość pozostawionej nieruchomości Wojewoda [...] ustalił na podstawie uwierzytelnionej przez Archiwum Państwowe w W., kopii orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego (PUR) Oddział w W. nr [...] z dnia [...] marca 1946 r. w którym znajduje się zapis, iż A. B. s. A., pozostawił we wsi O., pow. [...], woj. [...] (obecnie tereny [...]) nieruchomość rolną o pow. [...] ha, w tym: grunty orne o pow. [...] ha oraz łąki i pastwiska o pow. [...] ha, zabudowaną: murowanym domem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 31 stycznia 2012 r. w związku z jej niezaskarżeniem przez strony. Pismem z dnia 30 października 2012 r. I. B. wniosła do Wojewody podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., w związku z ujawnieniem się w sprawie nowego dowodu w postaci zaświadczenia Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia 30 czerwca 2012 r., Nr [...]. Z treści przedłożonego zaświadczenia wynika, że "w dokumentacji Zakładu Archiwum Państwowego Obwodu [...] za lata 1921-1939, w zbiorach archiwalnych [...] Urzędu Wojewódzkiego, w aktach dotyczących nadzoru nad parcelą leśną majątku O., w powiecie [...], w województwie [...], znajdują się informacje, że ten majątek należał do B. (niektórych dokumentach B.) A. Według stanu na miesiąc lipiec 1939 r. ogólna powierzchnia tego majątku, należącego do A. B., wynosiła [...] ha, z nich [...] zajęte były lasem. Według stanu na sierpień 1939 r. A. B. figuruje jako właściciel majątku O. w powiecie [...] (powierzchnia nie jest podana)". Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., wskazując, że przedstawione w postępowaniu wznowieniowym nowe dowody nie mogły prowadzić do zmiany decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Odwołanie od ww. decyzji wniosła I. B. Zaskarżoną decyzją Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody o odmowie uchylenia decyzji z [...] stycznia 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, że przedstawione przez stronę ww. zaświadczenie Nr [...] nie może świadczyć o rozmiarach mienia pozostawionego przez A. B. w chwili jego repatriacji. W ocenie organu II instancji z przedłożonego zaświadczenia niewątpliwie wynika, że A. B. byl właścicielem nieruchomości rolnej w sierpniu 1939 r., której powierzchnia zgodnie z jego treścią w lipcu 1939 r., wynosiła [...] ha. Jednak istotna jest data repatriacji, a z tego dokumentu nie wynika, czy w tej dacie ww. osoba była właścicielem majątku o takiej wielkości. Co więcej istnieje rozbieżność w materialne dowodowym (zeznania świadków) co do daty samej repatriacji i przybycia do W. albo do W. oraz wielkości pozostawionego majątku ([...]/[...] ha). W tej sytuacji, przy rozbieżnych informacjach uzyskanych od świadków i stron postępowania, w ocenie Ministra Skarbu Państwa, organ wojewódzki prawidłowo uznał, na podstawie dokumentu urzędowego, tj. przedłożonego przez strony orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z [...] marca 1946 r., Nr [...], że A. B. był repatriantem, który przybył do W. i pozostawił nieruchomość o wielkości [...] ha, w części zabudowaną. Ponadto na podstawie tego dokumentu możliwe było określenie składników i rodzaju mienia pozostawionego na moment opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na datę jego sporządzenia - opatrzony jest bowiem datą najpóźniejszą. Strona postępowania nie przedstawiła innych dowodów, które by podważyły powyższą ocenę. Minister nie dopatrzył się aby w tej sprawie doszło do naruszenia art. 86, art. 78 § 1, art. 10, art. 80 K.p.a., które mogłoby powodować uchylenie decyzji organu I instancji (ewentualne przesłuchanie E. M. nie mogło dotyczyć okoliczności, która nie została dowiedziona przez stronę postępowania; to strony składały w sprawie określone dowody, które wymagały skonfrontowanie z tymi zebranymi w postępowaniu zwykłym; nie doszło do uprzywilejowania orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z [...] marca 1946 r., Nr [...]; z całości materiału dowodowego wynika, że przedstawione przez wnioskodawczynię zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], do potwierdzenia tezy wynikającej z odwołania). Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 10 w zw. z art. 81, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 6 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 314/14, uwzględniając skargę wskazał na zasady dotyczące postępowania dowodowego wynikające z K.p.a. i sposobu dowodzenia wynikającego z ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu stanowisko organów zostało sformułowane bez dostatecznie wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po pierwsze, nie można stwierdzić na podstawie zgromadzonych dokumentów czas faktycznej repatriacji, tj. po wojnie, czy po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 r. Jednak ocena, czy w takim przypadku wydanie przedmiotowego orzeczenia PUR było prawidłowe, wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Po drugie, oświadczenia strony skarżącej są sprzeczne co do pierwszego miejsca zamieszkania, daty opuszczenia majątku i przybycia do Polski. W tym zakresie Sąd wskazał, że skarżąca zeznała w dniu 13 października 2011 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej, że jej dziadek A. B. 17 września 1939 r. razem z rodziną uciekł z O., zostawiając cały majątek. Podobne zeznania złożyła M. H. Zeznania te korespondują z treścią zgromadzonych w aktach sprawy pisemnych oświadczeń, złożonych przez osoby zamieszkujące we wrześniu 1939 r. w pobliżu przedmiotowej nieruchomości, tj. H. J. i A. C. (małoletni w tej dacie). Po trzecie, wynikające z materiału dowodowego rozbieżności (data opuszczenia majątku i jego wielkości), brak bezpośredniej wiedzy skarżącej i M. H. nie podważają wiarygodności powyższych zeznań i oświadczeń w zakresie uprawdopodobnienia, że do opuszczenia przedmiotowej nieruchomości przez A. B. doszło w dacie wkroczenia armii ZSRR do Polski w dniu 17 września 1939 r., ewentualnie w dacie niewiele późniejszej. W ocenie Sądu za przyjęciem, że w niniejszej sprawie doszło do uprawdopodobnienia opuszczenia nieruchomości w tej właśnie dacie przemawia konieczność uwzględnienia ówczesnych realiów historycznych na ziemiach zabużańskich oraz doświadczenia życiowego. Ponadto w ten sam sposób nie można uznać rozbieżności co do wielkości majątku. Z uwagi na upływ czasu takie informacje są obarczone znacznym marginesem błędu. PO czwarte, Sąd uznał, że w następstwie inwazji ZSRR dla określenia powierzchni nieruchomości w tej dacie miarodajne jest zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia 30 czerwca 2012 r., Nr [...]. Zaświadczenie to nie odnosi się wprawdzie bezpośrednio do stanu nieruchomości na wrzesień 1939 r., stwierdzając stan istniejący w dwóch miesiącach wcześniejszych (tj. w lipcu i sierpniu 1939 r., w tym określając dokładny areał nieruchomości tylko według stanu na lipiec), niemniej brak jest przekonujących przesłanek do przyjęcia, że stan ten uległ zmianie na przestrzeni tak krótkiego czasu, tj. do momentu opuszczenia nieruchomości przez jej właściciela. Dlatego w ocenie Sądu ustalenie rekompensat pieniężnych powinno nastąpić z uwzględnieniem powierzchni majątku wskazanego w ww. zaświadczeniu Nr [...], co przesądza o tym, że w postępowaniu wznowienionym powinno zapaść rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Skarbu Państwa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. w sprawie syg. Akt. I OSK 771/15 Uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że inicjując postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty to strony postępowania przedstawiły określone dowody, wywodząc z nich swoje roszczenia. Właśnie w oparciu o te dowody, w tym orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z [...] marca 1946 r., Nr [...], takie roszczenie zostało wnioskodawcom przyznane. Natomiast dowody uzyskane w postępowaniu wznowieniowym ani nie podważają przyjętych w postępowaniu zwykłym okoliczności i oceny, ani nie wyjaśniają dokładnie kiedy został opuszczony majątek i jakiej wielkości był to majątek w dniu opuszczenia, co więcej powodują dodatkowe wątpliwości, które nie zostały rozwiane w wyniku innych dowodów. Wskazał, ze w postępowaniu administracyjnym nie chodzi o poszukiwanie ewentualnych motywów jakie mogły przyświecać właścicielowi, np. jego obaw przed konsekwencjami działania nowej władzy ludowej, ale wykazania istnienia takiego dowodu, z którego będzie dana okoliczność wynikała. Odmawiając wiarygodności dowodom, w sposób przekonujący należy wskazać przyczyny takiego stanu rzeczy (por. wyrok NSA z 29 marca 2011 r., II OSK 546/10). Pomimo tego Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł się na stopniu prawdopodobieństwa wynikającym z rozbieżnych dowodów i jednocześnie wprost wskazując na istniejące rozbieżności; jednak arbitralnie przyjął, że decydujące w sprawie jest ww. zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...], który to dowód z logicznego punktu widzenia wcale nie potwierdza i nie przekonuje, które okoliczności organ administracyjny powinien wziąć pod uwagę, wydając decyzję o przyznaniu prawa do rekompensaty. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że kierując się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) nie można uznać aby dokument ten podważał oceny zawarte w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i w decyzji Wojewody [...] z dnia 9 stycznia 2012 r., Nr [...], potwierdzającej E. M., I. B., A. B., S. B. prawo do rekompensaty. W tych warunkach nie można było uznać, że ww. dowód stanowił podstawę do zastosowania przez organ art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny . Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził zaistnienia przesłanek skutkujących odstąpieniem od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2013 r. wbrew podniesionym zarzutom, odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, iż w warunkach sprawy niniejszej nie można było uznać, aby dowód w postaci zaświadczenia Archiwum Państwowego Obwodu Brzeskiego z dnia 30 czerwca 2012 r., Nr [...] o treści "w dokumentacji Zakładu Archiwum Państwowego Obwodu [...] za lata 1921-1939, w zbiorach archiwalnych [...] Urzędu Wojewódzkiego, w aktach dotyczących nadzoru nad parcelą leśną majątku O., w powiecie [...], w województwie [...], znajdują się informacje, że ten majątek należał do B. (niektórych dokumentach B.) A. Według stanu na miesiąc lipiec 1939 r. ogólna powierzchnia tego majątku, należącego do A. B., wynosiła [...] ha, z nich [...] zajęte były lasem. Według stanu na sierpień 1939 r. A. B. figuruje jako właściciel majątku O. w powiecie [...] (powierzchnia nie jest podana)", stanowił podstawę do zastosowania przez organ art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., które to stanowisko Sad orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Wskazać należy iż Minister Skarbu Państwa w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sposób szczegółowy uzasadnił, dlaczego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. o odmowie uchylenia decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. potwierdzającej prawo do rekompensaty Pani E. M., Pani I. B., Panu A. B. oraz Panu S. B. z tytułu pozostawienia nieruchomości przez A. B. w miejscowości O., powiat [...], w dawnym województwie [...]. Skarżąca żądała wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. potwierdził już Wnioskodawcom prawo do rekompensaty w przedmiotowej sprawie, a zatem dokonał oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego w prowadzonym postępowaniu. W wyniku wnikliwej oceny materiału dowodowego Minister Skarbu Państwa ocenił iż organ wojewódzki prawidłowo uznał, na podstawie dokumentu urzędowego, tj. przedłożonego przez Strony orzeczenia PUR, iż A. B. był repatriantem. Należy pamiętać, że instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji. Zgodnie z tą zasadą, decyzje od których nie służy odwołanie są ostateczne. Decyzje takie mogą być wzruszane w wyjątkowych sytuacjach, które są przewidziane przepisami prawa i wyłącznie po spełnieniu przesłanek zawartych w tych przepisach. Mając na uwadze wyrażoną w art. 16 kpa zasadę, sytuacje w których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji należy interpretować zawężająco. Jedną z możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji jest instytucja wznowienia postępowania. Powołana przez Skarżąca w przedmiotowej sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa może mieć zastosowanie wyłącznie gdy spełnione są łącznie następujące warunki: ujawnione okoliczności faktyczne oraz dowody istotne dla sprawy są nowe; nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji; nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Należy stwierdzić iż w przedmiotowej sprawie powyższe przesłanki nie zostały spełnione, gdyż przedłożony przez Skarżąca dowód nie ujawnia nowych okoliczności dla sprawy. Jak wynika z ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r, organy rozpatrujące sprawę posiadały dokumenty wskazujące na to, iż nieruchomość należąca do A. B. położona w miejscowości O. mogła składać się z [...] ha. Posiadając te informacje organ uznał, iż nie są one wystarczające do udowodnienia pozostawienia majątku takich rozmiarów i wskazał, że strona udowodniła jedynie, iż nieruchomość pozostawiona w miejscowości O. składała się z [...] ha gruntów (ustalenia Wojewody [...] oraz Ministra Skarbu Państwa). Tak więc organy zarówno I jak i II instancji posiadały dowody wskazujące na fakt, iż nieruchomość w miejscowości O. mogła składać się z [...] ha. Oznacza to, ze informacje zawarte w zaświadczeniu Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] były zgłoszone przez stronę i były znane organowi, który wydal decyzje w dniu [...] stycznia 2012 r. Tak więc dowód przedłożony przez stronę nie zawiera nowych okoliczności w sprawie. Okoliczności te były znane już organom rozstrzygającym sprawę, zostały przez ten organ ocenione i odmówiono im wiary, a sama odmienna ocena dowodów nie może być podstawą do uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie przesłanki zdefiniowanej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przedłożony przez Skarżącą dowód nie przedstawia nowych okoliczności. Strona w trakcie postępowania wykazywała, iż majątek O. mógł mieć powierzchnię [...] ha. Okoliczność ta była rozważana przez organy. Tak więc powyższa okoliczność nie jest okolicznością nową w związku z tym, iż była przedmiotem rozważań organów. Tym samym nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie wydane przez Ministra Skarbu Państwa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny złożone w postępowaniu wznowieniowym zeznania i oświadczenia świadków oraz zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], tylko pogłębiają rozbieżności, w sytuacji gdy decyzja o przyznaniu prawa do rekompensaty opierała się o dokument urzędowy, który potwierdzał okoliczności przyznane przez samego właściciela majątku opuszczającego majątek (art. 75 § 1 K.p.a.). Skonfrontowanie w niniejszej sprawie nowych dowodów z dotychczasowymi nie daje jednoznacznie podstawy do zmiany dotychczasowego stanowiska zawartego w decyzji z [...] stycznia 2012 r., co nie udaremnia możliwości ponowienia wniosku o wznowienie postępowania w przypadku uzyskania przez strony kolejnych dowodów dotyczących przedmiotowej sprawy, na co trafnie wskazał Minister w zaskarżonej decyzji. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd uznał, iż przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.