I SA/Wa 2256/13

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. B., B. S., K. W. i Z. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: 1. przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...]; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. I SA/Wa 2256/13 oddalił skargę J. B., B. S., K. W. i Z. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Skarżąca J. B. pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że nie posiada środków pozwalających jej na uiszczenie kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika celem złożenia skargi kasacyjnej. Z oświadczenia wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem. Oboje utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w wysokości odpowiednio [...] zł (skarżąca) i [...] zł (jej mąż). Dochody te przeznaczone są na pokrycie wydatków związanych z zakupem [...] ([...] zł), energii [...] ([...] zł), gazu ([...] zł), [...] na zimę ([...] zł), środków [...] ([...] zł) oraz opłacenia korzystania z [...] i [...] ([...] zł). Pozostałe środki pokrywają koszty [...] czy też kupna [...]. Skarżąca wraz z mężem zamieszkują w budynku [...] o powierzchni [...] m². Nie posiadają oszczędności. Do wniosku skarżąca dołączyła decyzje ZUS potwierdzające uzyskiwane dochody ze świadczenia [...] oraz dokumentację [...]. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Ocena złożonego w niniejszej sprawie wniosku nie pozwala przyjąć, by sytuację skarżącej można było traktować równoważnie z wykazaniem przez składającą wniosek, że nie posiada środków pozwalających jej na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Jest to wynikiem stwierdzenia, że w niniejszej sprawie złożony przez skarżącą przed wydaniem przez Sąd I instancji wyroku wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych) został rozpoznany odmownie, a skarżąca w konsekwencji niezłożenia sprzeciwu od tego orzeczenia (postanowienie z dnia 7 października 2013 r. sygn. I SA/Wa 2256/13) wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru partycypowania w kosztach postępowania poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wzgląd na tę okoliczność, jak też ustalenie, że aktualnie uzyskiwane przez skarżącą dochody oraz wydatki przez nią ponoszone nie różnią się od dochodów i wydatków wskazanych w poprzednim wniosku każe przyjąć, że skarżąca posiada środki na uiszczenie kosztów sądowych wynikających z (zamiaru) wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że koszty te nie różnią się znacząco (na niekorzyść) od kosztów dotychczas przez skarżącą pokrywanych z posiadanych przez nią środków finansowych. Odniesienie się do żądania ustanowienia dla skarżącej pełnomocnika z urzędu wymaga uwzględnienia, że uzyskiwane dochody skarżącej ze świadczenia emerytalnego w sytuacji niewniesienia sprzeciwu od niniejszego postanowienia będą obciążone nie tylko wykazanymi w oświadczeniu wydatkami na bieżące utrzymanie ale kosztami sądowymi prowadzonego postępowania kasacyjnego. Wzgląd na tę okoliczność każe uznać, że wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu należy traktować jako usprawiedliwiony, albowiem dochody skarżącej są niewystarczające do pokrycia wskazanych wyżej kosztów sądowych, kosztów utrzymania oraz równolegle kosztów profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.