I SA/Wa 2282/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju (dalej również: "Minister", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), po rozpoznaniu wniosku P[...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w P. z [...] lutego 2019 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej również: "organ pierwszej instancji") z [...] stycznia 2019 r., nr: [...], stwierdzającą nieważność aktu Wojewody [...] (dalej również: "Wojewoda", "organ wojewódzki") z [...] kwietnia 2001 r., nr: [...], zmienionej decyzją tego organu z [...] kwietnia 2009 r., nr: [...], stwierdzającą nabycie z mocy prawa 27 października 2000 r., przez P[...], prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej K., obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha oraz nieodpłatne nabycie budynków znajdujących się na tym gruncie, w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych obecnie jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...], utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] kwietnia 2001 r. nr: [...] (dalej również jako: decyzja uwłaszczeniowa"), Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa 27 października 2000 r. przez P[...] (dalej również jako: "P[...]", "skarżąca", "Spółka") prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej K., obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr: [...], wydaną na wniosek Dyrektora Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w S. P[...] S.A., na podstawie art. 155 kpa, Wojewoda uchylił i zmienił decyzję własną z [...] kwietnia 2001 r., w ten sposób, że z załącznika nr 1 stanowiącego część składową decyzji wymienioną w pkt 4 wykreślił pozycje [...] i [...], dotyczące budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym położonych przy ul. [...]. Następnie, decyzją z [...] listopada 2017 r. nr: [...] (dalej również jako: "decyzja komunalizacyjna") organ wojewódzki, stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę K. 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej K.-miasto, obręb [...] m. K., oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Pismem z [...] stycznia 2018 r. Burmistrz Gminy K. (dalej również jako: "Burmistrz") wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji uwłaszczeniowej, zmienionej decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości, o których mowa w decyzji komunalizacyjnej. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr: [...], stwierdził nieważność decyzji organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2001 r., nr [...], zmienionej decyzją z [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości, o których mowa w decyzji komunalizacyjnej. Pismem z [...] lutego 2019 r. P[...] S.A. w W. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju, podnosząc naruszenie art. 80 w zw. z art. 7 kpa, poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że sporna nieruchomość nie była wykorzystywana przez przedsiębiorstwo państwowe P[...] (następnie przez P[...] S.A.). W środku zaskarżenia podniesiono również brak uwzględnienia przez organ istnienia na spornej nieruchomości naniesień związanych z działalnością kolejową, które są aktualnie wykorzystywane przez Spółkę. Wskazano również na naruszenie art. 77 w zw. z art. 7 kpa, poprzez pominięcie ustalenia, czy P[...] S.A. była stroną w postępowaniu komunalizacyjnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek P[...] S.A., Minister Rozwoju decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr: [...], utrzymał w mocy decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] stycznia 2019 r., nr: [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności, że w sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu w art. 156 § 2 kpa, uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej z [...] kwietnia 2001 r., zmienionej decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Minister wskazał, że zgodnie z art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2000 r. Nr 84, poz. 948 ze zm., dalej jako: "ustawa"), grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, pozostające na 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu P[...], co do których Spółka nie legitymowała się dokumentami o przekazaniu ich w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z datą wejścia w życie ustawy (tj. z 27 października 2000 r.) z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego P[...]. Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się, z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością P[...], z zastrzeżeniem, że nabycie tych praw nie może naruszać praw osób trzecich. Organ drugiej instancji ustalił, że sporna nieruchomość, decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] grudnia 2006 r., nr: [...], została podzielona na działki: nr [...] o pow. [...] ha oraz na działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. Ponadto działka nr [...], na mocy decyzji Burmistrza K. z [...] stycznia 2012 r., nr: [...], została podzielona m. in. na działkę nr [...]. Minister przyjął też, że nieruchomość oznaczona nr [...], w datach: 5 grudnia 1990 r. jak i 27 października 2000 r., stanowiła własność Gminy K. Na podstawie dokumentacji złożonej do akt sprawy, w tym z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla spornego gruntu, stwierdzono, że stanowiące przedmiot wniosku Gminy K. z [...] stycznia 2018 r. działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] zostały skomunalizowane decyzją Wojewody z [...] listopada 2017 r. i wchodziły w skład nieruchomości uwłaszczonej aktem organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2001 r. nr: [...], zmienionym następnie decyzją z [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. Minister odwołał się do poglądu, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa, którego treść przytoczył. Wskazał też, że za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że decyzja uwłaszczeniowa, zmieniona decyzją z [...] kwietnia 2009 r., w kwestionowanej wnioskiem Gminy K. części, zawiera wadę opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ drugiej instancji uznał, że decyzja ta rażąco narusza art. 34 ust. 1 ustawy, z uwagi na fakt, że działka nr [...], zarówno na 5 grudnia 1990 r., jak i na 27 października 2000 r., nie stanowiła własności Skarbu Państwa. Jednocześnie organ drugiej instancji wskazał, że w sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu w art. 156 § 2 kpa, które stanowiłyby przeszkodę stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, w zakresie nieruchomości oznaczonych obecnie jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], stanowiące własność Gminy K. (treść księgi wieczystej nr [...]). Dodatkowo Minister wyraził pogląd, że nieodwracalność skutków prawnych następuje w sytuacji, gdy nie mogą one zostać zniesione w drodze postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ administracji może odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności, oznacza to, że nie mają one charakteru nieodwracalnego, co miało miejsce w ocenianej sprawie. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, pismem z [...] września 2020 r. złożyły P[...] S.A. w W. Kwestionując akt Ministra z [...] sierpnia 2020 r., zarzuciły mu naruszenie: - art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 77 kpa oraz w zw. z art.140 kpa, poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego i prawnego, oraz poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów postawionych przez skarżącą w stosunku do decyzji organu wojewódzkiego; - zasady praworządności, poprzez pominięcie obowiązujących przepisów art. 34-35 ustawy; - zasady prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z pominięciem interesu społecznego strony skarżącej w sprawie; - zasady pogłębiania zaufania obywateli do działania organów administracji publicznej, poprzez brak wyważenia interesów stron i uczestników postępowania oraz wyczerpującego zbadania sprawy, a także wyjaśnienia motywów działania organów wraz z wyjaśnieniem przyczyn niezastosowania wskazanych w odwołaniu przepisów; - zasady trwałości prawomocnych decyzji (art. 16 kpa), poprzez kwestionowanie prawomocnej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r., zmienionej decyzją tego organu z [...] kwietnia 2009 r. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę na pominięcie przez Ministra, na etapie ponownego rozpatrywania sprawy, sformułowanych we wniosku P[...] z [...] lutego 2019 r., zarzutów naruszenia: - art. 80 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 140 kpa, poprzez błędną ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego, a w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie, że sporna nieruchomość nie była wykorzystywana przez przedsiębiorstwo państwowe P[...] (tj.: pominięcie istnienia na objętej kwestionowaną decyzją nieruchomości naniesień związanych z aktualnie wykonywaną działalnością kolejową); - art. 77 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 140 kpa poprzez pominięcie P[...] S.A. jako stronę postępowania komunalizacyjnego, w konsekwencji czego decyzja komunalizacyjna z [...] listopada 2017 r. rażąco naruszała przepisy procedury, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 7 kpa; - art. 156 § 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie pomimo upływu przewidzianego w tym przepisie czasu oraz częściowego zbycia gruntów, dokonanego przez użytkownika wieczystego. W złożonej skardze Spółka podniosła również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 34-35 ustawy poprzez ich niezastosowanie, pomimo spełnienia wymienionych w nich przesłanek (posiadanie nieruchomości przez P[...] według stanu na 5 grudnia 1990 r.), co w konsekwencji doprowadziło do uznania wadliwej decyzji komunalizacyjnej za obowiązującą i wywołującą skutki prawne dla Spółki; - przepisów wprowadzających zarząd i użytkowanie nieruchomości przez P[...], począwszy od art. 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe, poprzez art. 4 dekretu z 13 listopada 1945 r. o zarządzie Ziem Odzyskanych (Dz.U. z 1945 r. Nr 51, poz. 295), z włączeniem przepisów o nacjonalizacji mienia należącego do Rzeszy Niemieckiej (art. 2 ust. 1 pkt a dekretu z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. z 1946 r. Nr 13, poz. 87), które to przepisy straciły moc obowiązującą, ale wprowadzony przez nie sposób zarządu Spółką nadal obowiązuje. Powołując się na wyżej opisane nieprawidłowości, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju z [...] sierpnia 2020 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] stycznia 2019 r. w całości, o umorzenie postępowania w stosunku do P[...] S.A. ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy, w wersji obowiązującej w dacie wydania kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r., zmienionej decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009 r., grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu P[...], co do których P[...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego P[...]. Nabycie prawa, o którym mowa w ust. 1, następuje bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością P[...]. Nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, nie może naruszać praw osób trzecich. Wedle zaś art. 35 ust. 1 nabycie praw, o których mowa w art. 34 ust. 1 i ust. 3, potwierdza wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, po złożeniu wniosku przez P[...] lub P[...] SA. Trafnie zatem wskazał Minister Rozwoju w zaskarżonej decyzji, że podstawową przesłanką nabycia mienia przez P[...] w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 27 października 2000 r. (art. 83 ustawy) jest to, aby grunt był własnością Skarbu Państwa. Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że nabywane przez P[...] prawo użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego jako działka nr [...] (w dacie wydania decyzji uwłaszczeniowej z 2001 r. niezapisanego w księdze wieczystej) i prawo własności budynków wskazanych w załączniku nr 1 do decyzji uwłaszczeniowej dotyczyło nieruchomości, która już 27 maja 1990 r. była własnością jednostki samorządu terytorialnego - Gminy K. Podstawę materialnoprawną nabycia wspomnianego gruntu (w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej oznaczonego już jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) stanowiła ostateczna decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r. Decyzja komunalizacyjna została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Z odpisu z KW nr [...] wynika, że Gmina K. na podstawie wskazanej wyżej decyzji komunalizacyjnej została wpisana do działu II księgi wieczystej (założonej w 2018 r.) jako właściciel przedmiotowych działek ewidencyjnych. Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca potraktował priorytetowo proces nabywania mienia skarbowego przez gminy z mocy samego prawa względem nabycia przez P[...] praw, o których mowa w art. 34 ust. 1 i ust. 3 ustawy. W art. 34 ust. 1 ustawy przewidziano możliwość uwłaszczenia P[...] tylko i wyłącznie mieniem, które 27 października 2000 r., było własnością Skarbu Państwa. Według zaś art. 34 ust. 4 ustawy uwłaszczenie P[...] nie może naruszać praw osób trzecich. Trzeba wskazać, że art. 34a ustawy przewiduje, że grunty, o których mowa w art. 34, z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Jednakże co do znaczenia art. 34a ustawy dla procesu komunalizacji wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt K 30/03 wskazując, że art. 1 pkt 19 ustawy nowelizującej z dnia 28 marca 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 720) zmieniającej ustawę z dniem 25 maja 2003 r. (m.in. poprzez dodanie art. 34a) odnosi się do postępowań o przekazaniu mienia gminom wyłącznie w oparciu o unormowania art. 5 ust. 3 i 4 ustawy komunalizacyjnej. Wobec tego, że sporny grunt w dacie wejścia w życie ustawy (27 października 2000 r.) był mieniem komunalnym (już od 27 maja 1990 r. co stwierdza ostateczna decyzja komunalizacyjna), a nie skarbowym, rażąco wadliwe było potwierdzenie, na wniosek P[...] S.A. z [...] marca 2001 r. nabycia przez P[...], w trybie art. 34 ustawy, mienia stanowiącego zabudowaną nieruchomość oznaczoną wówczas jako działka nr [...]. Trafnie wskazał Minister Rozwoju, że wydana w takich warunkach decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r., zmieniona decyzją tego organu z [...] kwietnia 2009 r. została wydana z rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszeniem prawa – art. 34 ust. 1 ustawy. Przepis art. 34 ust. 1 ustawy jest jasny w swej treści i wynika z niego wyraźnie, że tylko mienie skarbowe może być nabyte przez P[...] poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy. Rację należało także przyznać Ministrowi Rozwoju, że w sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Z akt sprawy, jak również z treści odpisów z Kw nr [...], Kw nr [...], Kw nr [...] nie wynika, aby skutkiem decyzji z [...] kwietnia 2001 r., czy decyzji zmieniającej z [...] kwietnia 2009 r. był bezpośrednio następujący po tych decyzjach obrót cywilnoprawny dotyczący: 1) nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], 2) nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...]-[...], nr [...], nr [...] wydzielone w 2006 r. z nieruchomości z pkt 1, 3) nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wydzielona w 2012 r. z działki nr [...]. Wynikające z odpisu z Kw nr [...] czynności cywilnoprawne, tj.: ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży z [...] lipca 2007 r. Rep. [...] nr [...], czy ustanowienie prawa użytkowania z [...] stycznia 2008 r. Rep. [...] nr [...] miały miejsce po wydaniu ostatecznej decyzji podziałowej z [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Zatem z decyzją podziałową skorelowane mogłyby być nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Ta zaś decyzja nie była przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym, którego dotyczy niniejsza skarga. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania termin 10-letni, o którym mowa w art. 156 § 2 kpa. Przedawnienie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy bowiem podstaw nieważności z art. 156 § 1 pkt 1,3,4 i 7 kpa. W niniejszej sprawie nieważnościowej, która dotyczyła decyzji uwłaszczeniowej adresowanej do państwowej osoby prawnej, nie miały żadnego znaczenia skutki przekształceń organizacyjnoprawnych P[...] w P[...] S.A., czy skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (por. argumentacja przytoczona w uzasadnieniu wyroku NSA z 15 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2138/14). Podawane zaś zarzuty skargi wskazujące na merytoryczną zasadność wniosku P[...] S.A. o uwłaszczenie, czy wskazujące na wadliwość decyzji komunalizacyjnej z [...] listopada 2017 r. nie miały w niniejszej sprawie nieważnościowej żadnego znaczenia. Skoro wystąpiła podstawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z 2001 r., zmienionej decyzją z 2009 r. (oczywiste, a przez to rażące naruszenie prawa materialnego - art. 34 ust. 1 ustawy), to Minister, wobec braku przeszkód z art. 156 § 2 kpa, zobligowany był do wydania decyzji w oparciu o art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co też organ nadzoru słusznie uczynił, a decyzję tę prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy. Biorąc pod uwagę powyższe pod uwagę i uznając zarzuty skargi za nieskuteczne Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.