I SA/Wa 2286/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1970 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] września 1970 r. orzekło o przejęciu na własność Państwa nieruchomości rolnej a o pow. [...] ha, położonej we wsi J., stanowiącej własność M. G. Z wnioskiem o wznowienie postepowania wystąpiła K. B., podnosząc, że decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 1970 r., wskazując, że nie został zachowany miesięczny termin do złożenia wniosku. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła K. B. Rozpoznając złożone zażalenie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że K. B. w korespondencji kierowanej do urzędu informuje, że dowiedziała się o istnieniu decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. W dniu 6 grudnia 2012 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z pismem zatytułowanym jako " skarga", w którym zwróciła się o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Następnie kolejnym pismem z dnia 4 lutego 2013 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wystąpiła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145§1 kpa, gdyż bez własnej winy nie brała udziały w postępowaniu. W piśmie tym dodała, że pismo z dnia 6 grudnia 2012 r. zatytułowane "skarga" jest także wnioskiem o wznowienie postępowania. Analizując materiał dowodowy Minister uznał, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 1970 r. pojawił się w piśmie z dnia 4 lutego 2013 r. Nie można uznać, że wniosek ten został złożony w dniu 6 grudnia 2012 r., gdyż z treści tego wniosku oraz powołanych tam przepisów jednoznacznie wynika, że dotyczy on stwierdzenie nieważności decyzji. W związku z tym organ uznał, że nie został zachowany miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wynikający z art. 148 § 2 kpa. Skargę na powyższe postanowienie złożyła K. B. zarzucając naruszenie art. 148 § 1 i 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca złożyła wniosek przed upływem termin. W konkluzji skargi wniosła o rozstrzygniecie skargi w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej ppsa). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone, jak również poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika, że do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania konieczna jest analiza treści wniosku o wznowienie i dokonanie oceny, czy z jego treści wynika oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania może wystąpić przy tym w następujących przypadkach: gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, gdy wniosek taki nie pochodzi od strony, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną podstawę wznowienia albo podstawa taka nie istnieje, bądź wskazaną we wniosku podstawą wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, a organ dysponuje prawomocnym wyrokiem uniewinniającym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010 r. I OSK 1449/09 publ. LEX nr 745025). Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, o istnieniu decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady w [...] z dnia [...] września 1970 r. oraz Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r dowiedziała się w dniu 4 grudnia 2012 r., zatem termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania upływał z dniem 4 stycznia 2013 r., natomiast K. B. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania pismem z dnia 4 lutego 2013 r., co bezspornie potwierdza, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Zdaniem Sądu jeżeli termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 kpa został przekroczony - organ administracji zobowiązany jest odmówić wznowienia postępowania, co w niniejszej sprawie organ uczynił. Złożenie bowiem podania o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od daty uzyskania przez wnioskodawcę informacji o wydaniu decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, czego decyzja ta dotyczyła (jej identyfikacji) nie tylko upoważnia ale wręcz obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 kpa. Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 kpa, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie można uznać, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącą już w piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. zatytułowanym "Skarga o stwierdzenie nieważności...". Z treści tego pisma w żaden sposób nie wynika, że stanowi on jednocześnie wniosek o wznowienie postępowania. Jego treść jest jednoznaczna i nie budząca żadnych wątpliwości interpretacyjnych, w żadnym fragmencie tego pisma nie ma mowy o wznowieniu postępowania. Reasumując, Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego w zakresie dotyczącym przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu, ustanowionemu dla strony skarżącej, orzeczono jak w pkt II sentencji, w oparciu o treść art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).