I SA/Wa 2291/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2291/13 w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 18 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pismami z dnia 28 listopada 2013 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia niniejszego wyroku oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. We wniosku wskazała, że powodem przekroczenia ustawowego terminu było niezrozumienie przez nią pouczenia sądu odnośnie terminu do złożenia stosownego wniosku. Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. (data wpływu do Sądu), skarżąca uzupełniła powyższy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podnosząc, że z powodu "całodobowej opieki nad dzieckiem ciężko chorym z wyczerpania fizycznego źle zrozumiała pouczenie z Sądu i w terminie nie złożyła wniosku". Skarżąca wyjaśniła, że jej córka nie mówi, nie chodzi, trzeba ja karmić, podawać leki dwa razy dziennie i w dodatku cierpi na bezsenność. Skarżąca wskazała, że przez chorobę córki jest przemęczona i ciężko jej funkcjonować przez co źle zrozumiała pouczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Stronie może zostać natomiast przywrócony termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony i jeżeli złoży ona stosowny wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Stosownie natomiast do treści przepisu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Podkreślić przy tym należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżąca nie dochowała ustawowego terminu do dokonania tej czynności z uwagi na przemęczenie spowodowane całodobową opieką nad niepełnosprawną córką, które miało wpływ na niezrozumienie przez nią pouczenia Sądu zawartego w zawiadomieniu o rozprawie. Zdaniem Sądu podniesione przez stronę we wniosku okoliczności nie uzasadniają przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W sprawie niniejszej nie nastąpiły, bowiem - zdaniem Sądu - zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi. Nie można, bowiem uznać aby wniosek taki mógł być uwzględniony z uwagi na "niezrozumienie" przez stronę pouczenia. Wniosek taki mógłby podlegać ewentualnemu uwzględnieniu jedynie w sytuacji gdyby skarżąca cierpiała na potwierdzone badaniami lekarskimi zaburzenia świadomości. W sprawie niniejszej strona jednak nie wykazała aby "niezroumienie" przez nią pouczenia miało związek z jakimikolwiek zaburzeniami psychicznymi. Należy, zatem przyjąć, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 ppsa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ppsa postanowił jak w sentencji.