I SA/Wa 2303/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. C. od decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], udzielającą pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków, polegających na realizacji projektu budowlanego rozbudowy budynku handlowo-usługowego, przewidzianego na działkach oznaczonych nr ewid. [...],[...], położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C., autorstwa J. J. – działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 z 2003 r. poz. 1568, z późn. zm.) oraz art. 17 § 2, 127 § 2 i art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny: Pismem z dnia [...] maja 2010 r. "X" s.c. [...] i Spółka, zwróciła się do Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z wnioskiem o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na przeprowadzenie robót budowlanych na terenie działek nr ewid. [...] i [...], położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C., polegających na rozbudowie budynku handlowo-usługowego według załączonego projektu budowlanego. Decyzją nr [...] Kierownik Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. udzielił pozwolenia na prowadzenie powyższych prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków. W dniu [...] czerwca 2010 r. B. C. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Organ ten decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2011 r. B. C. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] marca 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną. Od decyzji tej B. C. złożyła odwołanie zarzucając wydanej decyzji naruszenie prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art.7, art. 8, art. 77 § 1 KPA, art. 12 § 1, art. 28 i art. 107 KPA oraz art. 145, art. 148 KPA). Rozpatrując odwołanie organ podniósł, że jednym z trybów weryfikacji decyzji ostatecznych jest wznowienie postępowania, którego przesłanki są wskazane w art. 145 § 1 KPA. Jedną z nich jest przypadek, określony w art. 145 § 1 pkt 4 cyt. przepisu, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 147 wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. W myśl art. 148 § 1 KPA, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, przy czym stosownie do przepisu § 2 cyt. artykułu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z akt sprawy wynika, iż organ konserwatorski pierwszej instancji nie doręczył B. C. decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Zdaniem organu odwoławczego Kierownik Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. słusznie ustalił, iż o decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. B. C. dowiedziała się w dniu [...] sierpnia 2010 r. tj. w dniu sporządzenia przez nią pisma, zawierającego wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Z treści tego wniosku wynika, iż B. C. znała zarówno organ, który wydał tę decyzję, datę jej wydania, a także sposób rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie organ odwoławczy podziela zdanie wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. II SA/Ke 601/10 stwierdził, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia wystarczy, jeżeli posiadła informację czego dana decyzja dotyczy. Przy czym organ podniósł, iż świadomość, bądź jej brak, iż B. C. przysługuje przymiot strony, w tym miejscu nie ma żadnego znaczenia. Istotny jest sam moment uzyskania informacji o decyzji. Zgodnie z art. 148 § 2 KPA w przedmiotowej sprawie termin do złożenia podania o wznowienie postępowania dla B. C. upłynął w dniu [...] września 2010 r.. Natomiast pismo B. C. z dnia [...] lutego 2011 r. zawierające wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 21 lutego 2011 r., a więc po terminie określonym w art. 148 § 2 KPA. Dlatego organ odwoławczy uznał, że organ konserwatorski wobec uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania słusznie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. C. zarzucając jej rażące naruszenie: - art. 28 KPA i art. 107 KPA poprzez nieustalenie i nieoznaczenie wszystkich stron postępowania, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a nawet lakoniczność uzasadnienia opierającego się o przepisy ogólne, w szczególności nieustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń strony; - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 KPA poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia z jego pominięciem oraz niedokładne wyjaśnienie i błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, a co za tym idzie załatwienie sprawy, w sposób rażąco naruszający słuszny interes strony oraz w sposób podważający zaufanie do organów Państwa; - art. 12 § 1 KPA poprzez uchybienie obowiązkowi wnikliwego działania w sprawie; - art. 80 KPA poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego oraz art. 145 § 1 KPA i art. 148 KPA, poprzez pominięcie wszystkich wskazanych we wniosku przesłanek i żądań wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu; wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. lub uchylenie tej decyzji w całości jako naruszającej przepisy prawa procesowego i materialnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna, bowiem w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie wystąpiły uchybienia, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Należy wskazać, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 KPA jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Dlatego też przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 KPA oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 KPA. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Termin do złożenia żądania wznowienia postępowania zaczyna bieg od dnia, w którym strona w jakikolwiek sposób posiadła informacje o okolicznościach mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania (art. 148 § 1 KPA), lub też od dnia dowiedzenia w którym strona dowiedziała się o wydanej decyzji (art. 148 § 2 KPA). Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, organ administracji zaś swobodnie ocenia dowody w tej mierze. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 1, organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3, decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy wynika bezspornie, że skarżąca dowiedziała się o decyzji Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. udzielającej pozwolenia spółce cywilnej "X" s.c. [...] i Spółka pozwolenia konserwatorskiego na przeprowadzenie robót budowlanych na terenie działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C. polegających na rozbudowie budynku handlowo-usługowego według załączonego projektu budowlanego co najmniej w dniu [...] sierpnia 2010 r., gdyż z tej daty jest wniosek skarżącej złożony do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W związku z czym termin do złożenia wniosku przez B. C. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 KPA upłynął w dniu 16 września 2010 r., a został złożony przez skarżącą dopiero w dniu 22 lutego 2011 r. Niewątpliwie zatem skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 148 § 1 KPA tj. jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie Sąd zauważa, że wszczęcie z urzędu postępowania wznowieniowego nie jest obligatoryjne za wyjątkiem gdy sprzeciw złoży prokurator. Strona nie ma też środków procesowych pozwalających jej na zmuszenie organu do podjęcia z urzędu takich działań (vide: wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998 r., II SA 408/97). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy w sposób prawidłowy dokonały ustaleń w oparciu o zebrany w sprawie materiał dokumentacyjny. Dlatego też zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 12 § 1 KPA Sąd uznał za niezasadne. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy art. 145 § 1 KPA i art. 148 KPA. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że organowi nie wolno oceniać (przed zbadaniem zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania) czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły, tę kwestię organ administracji powinien bowiem rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (vide: wyrok NSA z 1.09.2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, B. Adamiak, J. Borkowski KPA-Komentarz, Warszawa 2009, str. 543-544). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.