I SA/Wa 2352/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących K.P. i J.P. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), dalej kpa, stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] ([...]) odmawiającej stwierdzającej nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej przy ul. [...] w [...] (hip.[...]). Zdaniem organu niezgodne z prawem było sformułowanie rozstrzygnięcia, które nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy Kolegium stwierdziło, czy też odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji. Sentencja decyzji nie odpowiada zatem wymogom z art. 107 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...] ([...]) SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję dodając, że rozstrzygniecie decyzji powinno być logicznym następstwem ustalonego stanu faktycznego. W przeciwnym razie dochodzi do rażącego naruszenia art. 107§ 1 i 3 kpa, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skargę na powyższą decyzję złożyła K.P. i wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez błędne uznanie, że decyzja z dnia [...] dotknięta jest wadą nieważności. Nie doszło do rażącego naruszenia prawa pomimo, iż sentencja decyzji została sformułowana niewłaściwie, skoro analiza całości osnowy prowadzi do wniosku, że organ stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]. Gdy w sentencji decyzji pominie się wyraz "odmówić", treść rozstrzygnięcia jest całkowicie czytelna i nie ma sprzeczności między uzasadnieniem a sentencją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Poddaną kontroli Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję własną stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Na wstępie wyjaśnić zatem trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Nie polega ono bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, ale ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte jedną wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w celu jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Przypadki, o których mowa w powyższym przepisie dotyczą tylko takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest dotknięta tak poważną wadliwością, że jej trwałość i pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom wynikającym z zasady praworządności. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości orzeczeń wyrażonej w art. 16 k.p.a. i wymaga nie kwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Przesłanka rażącego naruszenia prawa wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi zaś wówczas, gdy treść decyzji jest w sposób jednoznaczny sprzeczna z jasnym w swej treści przepisem prawa oraz gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie organu praworządnego państwa. W konsekwencji nie można jako rażąco naruszającego prawo uznać rozstrzygnięcia, które nie jest oczywiste, czy wynika z odmiennej interpretacji przepisu. Nie jest zatem dopuszczalne traktowanie wypadków zwykłego naruszenia prawa jako naruszenia kwalifikowanego. Zakaz ten znajduje podstawę w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000 r. sygn. V SA 463/99). W związku z powyższym, pomimo – co do zasady – słusznych wywodów organu, odnośnie istnienia obowiązku jasnego formułowania osnowy decyzji nie można było podzielić stanowiska, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Wprawdzie w jej sentencji organ błędnie wskazał zarówno na odmowę, jak i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...], niemniej – w świetle motywów podanych w uzasadnieniu - nie budzi wątpliwości, iż w osnowie organ stwierdził nieważność ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50 poz. 279)". Na decyzję administracyjną składa się bowiem nie tylko samo rozstrzygnięcie, ale i podstawa prawna, przesłanki faktyczne oraz uzasadnienie. Wszystkie elementy decyzji są ze sobą integralnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują, a więc należy je oceniać łącznie. Tak więc nieprawidłowości w zakresie konkretnego elementu decyzji - w tym wadliwego sformułowania jej sentencji, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – mogą, ale nie muszą oznaczać kwalifikowanej wadliwości decyzji. Słuszne okazały się zatem zarzuty skargi, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] pomimo niewłaściwego sformułowania rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnienie przedstawionej wyżej oceny Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.