I SA/Wa 2364/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz (spr.) Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania do najmu lokalu oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżąca A. S. zwróciła się do Urzędu [...] o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w związku z nieprzebywaniem w nim najemcy Pani B. T. Uchwałą z dnia [...] września 2010 r., nr [...] wydaną na podstawie § 45 i § 50 Statutu [...] w związku z § 24 ust. 1 i § 31 ust. 1 pkt 1, ust. 2 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. ([...]), Zarząd [...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie A. S. do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do najmu przedmiotowego lokalu. W związku z takim rozstrzygnięciem skarżąca w dniu [...] września 2010 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wniosła o uchylenie powyższej uchwały oraz o rozpatrzenie wniosku na podstawie uchwały Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] w sprawie wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...]. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2010 r. A. S. wniosła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosła, że jest spowinowacona z poprzednim najemcą lokalu B. T. oraz, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje i jest zameldowana od 1986 roku. Podniosła ponadto, że jej wniosek rozpoznawany powinien być na podstawie przepisów uchwały Rady [...] z [...] grudnia 2004 r., gdyż to właśnie te regulacje obowiązywały w dacie śmierci najemczyni lokalu czyli w roku 2007. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że wniosek skarżącej nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, gdyż skarżąca nie pozostaje w kręgu osób wymienionych w § 31 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Jest osobą obcą w stosunku do najemcy, a ponadto jak wynika z dokumentacji zgromadzonej przez organ skarżąca nie zamieszkiwała na stałe w przedmiotowym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd administracyjny , sprawuje , w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna przesądza, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd administracyjny nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy też , czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy czym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy , kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Uchwała organu wykonawczego gminy w sprawie zakwalifikowania, bądź odmowy zakwalifikowania, osoby ubiegającej się o najem lokalu, znajdującego się w gminnym zasobie mieszkaniowym, do zawarcia umowy najmu takiego lokalu jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Uchwała taka jest zatem zaskarżalna do sądu administracyjnego (uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, publ. ONSAiWSA 2008/6/90). Skarżąca przed wniesieniem skargi pismem z dnia 29.09.2010r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, tym samym wyczerpała tryb wynikający z przepisu art. 52 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ udzielił na to wezwanie negatywnej odpowiedzi pismem z dnia 14 października 2010 r. Skarga została wniesiona w dniu [...] listopada 2010 r., a więc z zachowaniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) i art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j. t. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 266, ze zm.) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. W celu realizacji tych zadań gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. upoważniła radę gminy do uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, które powinny określać między innymi tryb rozpatrywania i załatwiania wniosku o najem lokali . Oznacza to, że powołane przepisy prawa przewidują kompetencję rad gmin do określenia szczegółowych kryteriów pozwalających na uzyskanie najmu, procedury kwalifikacji do najmu lokali mieszkalnych wraz z mechanizmem kontroli społecznej. Każda gmina na terenie kraju ma możliwość wprowadzenia własnej procedury. Istnieją jednak pewne cechy wspólne postępowania poprzedzającego zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Najczęściej procedura ta rozpoczyna się od złożenia przez osoby ubiegające się o najem wniosków, które są opiniowane albo rozpatrywane przez komisję (złożoną najczęściej z radnych i przedstawicieli organizacji społecznych z terenu gminy). W wyniku opinii komisji powstaje projekt listy osób oczekujących na najem lokalu, który jest zatwierdzany przez organ wykonawczy gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Lista jest podawana do publicznej wiadomości, w celu zgłoszenia ewentualnych uwag i protestów, a następnie przekazywana do realizacji przez organ wykonawczy - polegającej na wskazywaniu dostępnych do wynajęcia lokali. W rozpatrywanej sprawie wykonując upoważnienie wynikające z zapisu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Rada Miasta [...] podjęła w dniu [...] lipca 2009 r. uchwałę [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W;, która w § 50 wygasiła moc obowiązywania uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie zasad wyjmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. W rozdziale 8 reguluje ona zasady postępowania w stosunku do osób, które nie wstąpiły w stosunek najmu po śmierci najemcy albo pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę. Uchwała ta obowiązywała zarówno w dniu złożenia wniosku przez A. S., jak i w dniu wydania zaskarżonej uchwały odmawiającej skarżącej umieszczenia jej na liście osób ubiegających się o najem lokalu znajdującego się w gminnym zasobie mieszkaniowym. Prawidłowo zatem wniosek skarżącej był rozpatrywany na podstawie uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2009 r. a nie, jak wnioskowała skarżąca, na podstawie przepisów nieobowiązującej już ani w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, ani w dniu jego rozpatrzenia, uchwały z dnia [...] grudnia 2004 r. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej uchwały Zarządu stanowił § 31.1 i 2 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. Przepis ten przewiduje, że "z osobami , które pozostały w lokalu po śmierci najemcy a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 k.c. lub pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę , może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki : 1) osoby te zamieszkiwały z najemcą w lokalu za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez czas co najmniej ostatnich 7 lat, 2) zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 15 m2 na każdą osobę uprawnioną, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m2, 3) osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w wypadku występowania zaległości, jeżeli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia 4) osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160 % minimum dochodowego Przy czym przez osoby wymienione w ust. 1 rozumie się małżonka najemcy , zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. W ocenie Sądu konfrontacja wskazanych przepisów prawa z materiałem dowodowym zebranym w sprawie prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi są niezasadne aczkolwiek stanowisko organu nie w pełni zasługuje na aprobatę. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że A. S. nie udowodniła faktu zamieszkiwania razem ze zmarłą najemczynią B. T., przez okres co najmniej 7 lat, do czasu opuszczenia przez najemczynię lokalu w związku z jej wyjazdem do [...]. Z akt sprawy wynika bowiem niezbicie, iż skarżąca zamieszkała i została zameldowana w lokalu nr [...] przy ul. w W. w dniu [...] listopada1986 r. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w treści oświadczeń B. T. z dnia [...] października 1996 r. i z dnia [...].12.1993r. jak i w treści pełnomocnictwa (z notarialnie potwierdzonym podpisem), którego udzieliła A. S. w dniu [...].11.1986r. do zameldowania w lokalu a, które zostały przedłożone do akt lokalu. Wymienione dokumenty korespondują w pełni z adnotacją na wniosku skarżącej, dokonaną przez Inspektora Urzędu Miasta W. - Biura Administracji i Spraw Obywateli – E. K. Nie ulega ponadto wątpliwości, że skarżąca regulowała na bieżąco należności czynszowe i opłaty. Wskazane uwagi pozostają jednakże bez wpływu na prawidłowość uchwały podjętej przez Zarząd [...] miasta W. Nie ulega bowiem wątpliwości , że warunkiem uwzględnienia wniosku skarżącej było kumulatywne spełnienie przesłanek wymienionych w paragrafie 31 ust. 1 i 2 Uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2009r. A. S. nie spełnia natomiast warunku pozostawania z osobą najemcy w takim stopniu pokrewieństwa jakiego wymaga treść ust. 2 cyt. przepisu. W korespondencji skierowanej do Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu Miasta W. (wniosek) skarżąca nie dokonała żadnego wpisu w stosownej rubryce, natomiast zmarła najemczyni określała ją w pismach mianem " kuzynki ze strony matki". Powyższe przesądza zatem, że A. S. nie spełnia warunków od zaistnienia których zależy uwzględnienie jej wniosku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, brak jest podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej regulacji wynikającej z brzmienia przywołanej w skardze uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] grudnia 2004r. Jak zostało wskazane na wstępie została ona uchylona kolejną uchwalą tego organu z dnia [...] lipca 2009r., pod rządami której wpłynął i został rozpoznany wniosek A.S. Okoliczność , że najemczyni B. T. zmarła w 2007r. a więc w czasie jej obowiązywania pozostaje bez wpływu na przedstawioną argumentację. Tym samym uznać należy, iż Zarząd [...] wyjaśnił i rozstrzygnął sprawę A. S. w sposób prawidłowy . Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i właściwie je oceniono. Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Przedstawiona argumentacja wypełnia dyspozycję art.107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.