I SA/Wa 2392/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Miernik WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191 z ze zm.) – dalej: ustawa komunalizacyjna – decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. stwierdził nabycie przez Gminę Miasto L. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr [...], obręb [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając z urzędu, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 K.p.a., stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. wskazując, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Wnioski do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli: Miasto L. oraz Zakłady [...]"[...]" S.A. z siedzibą w L. Miasto L. zakwestionowało nr księgi wieczystej prowadzonej dla skomunalizowanej nieruchomości, a w opinii Zakładów [...] "[...]" S.A. zaskarżona decyzja winna stwierdzać nieważność decyzji komunalizacyjnej jedynie w części dotyczącej działki nr [...], a nie odnosić się do całej działki nr [...]. Po rozpatrzeniu tych wniosków Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu Minister w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko, iż konieczne było stwierdzenie – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Zaznaczył, że decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L. z dnia [...] marca 1989 r. nr [...] oddano Ministerstwu Obrony Narodowej - Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. w nieodpłatny zarząd grunty państwowe, położone w L., w obrębie ulic: [...], [...], [...], [...], oznaczone jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Z kolei z pisma Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. z dnia [...] marca 2008 r. wynika, że działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha utworzyły działkę nr [...] w obrębie [...]. Nadto z poświadczonego odpisu z księgi wieczystej Nr [...] wynika, że działka nr [...] stanowiła własność Skarbu Państwa pod zarządem i w użytkowaniu Ministerstwa Obrony Narodowej. Organ zwrócił uwagę, że fakt wydania decyzji przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L. z dnia [...] marca 1989 r. przekazującej Ministerstwu Obrony Narodowej - Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. w nieodpłatny zarząd m. in. działkę nr [...], nie pozwala na stwierdzenie, że nieruchomość, w skład której weszła ta działka, należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że księga wieczysta Nr [...] odnosi się do działki nr [...], z której m. in. powstała przedmiotowa działka nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast księga wieczysta Nr [...] dotyczy działki nr [...]. W tej sytuacji zdaniem Ministra nie można się zgodzić z twierdzeniem zawartym we wniosku Prezydenta Miasta L., że księga wieczysta Nr [...] została wskazana w zaskarżonej decyzji jako właściwa dla nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania tj. nr [...]. Minister odnosząc się do argumentów przedstawionych przez Zakłady Przemysłu [...] "[...]" S.A. wskazał także, iż organ administracyjny w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji, albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1999 r. IV SA 1030/97). A zatem, zdaniem Ministra, z powyższego wynika, że nie mógł on orzekać w przedmiotowym postępowaniu, w jakiej części sporna nieruchomość była wyłączona z komunalizacji, a mógł jedynie, jak wskazano powyżej, orzekać kasacyjnie. Oznacza to, że sprawa stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa części mienia będącego przedmiotem niniejszego postępowania pozostaje otwarta i wymaga rozstrzygnięcia przez Wojewodę. Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina Miasta L. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej oraz art. 156 § 1 K.p.a. i wniosła o jej uchylenie w całości, wraz z decyzją ją poprzedzającą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r., I SA/Wa 1357/10, oddalił skargę. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których te organy pełnią funkcję organu założycielskiego oraz zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych tym organom, staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Obowiązujący w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazywał, że "Grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej; organ ten może powierzyć sprawowanie zarządu nieodpłatnie utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, z wyłączeniem czynności wymagających decyzji administracyjnych". A contrario, fakt przekazania Ministerstwu Obrony Narodowej – Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. w nieodpłatny zarząd między innymi działki nr [...] nie pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Zdaniem sądu oznacza to, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej poprzez komunalizację nieruchomości, która nie spełniała przesłanek określonych w tym przepisie, a zatem słusznie minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ w postępowaniu nadzorczym nie mógł podjąć decyzji tylko w zakresie działki nr [...] o powierzchni [...] m2, albowiem przedmiotem decyzji komunalizacyjnej była działka nr [...] o powierzchni [...] m2, w skład której wchodzi działka nr [...]. Aby ograniczyć postępowanie do działki nr [...] organ nadzoru musiałby doprowadzić do wydzielenia tej działki gruntu z działki nr [...], a do tego nie jest władny w postępowaniu nadzorczym. Od powyższego wyroku Gmina Miasta L. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ustawy komunalizacyjnej, przez przyjęcie, że będąca przedmiotem postępowania nieruchomość położona w L. przy ul. [...] działka nr [...] o powierzchni [...] m2 nie należała w dacie 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, podczas gdy jedynie część nieruchomości, tj. działka nr [...] o powierzchni [...] m2 została oddana decyzją administracyjną z dnia [...] marca 1989 r. w zarząd Ministerstwu Obrony Narodowej, a pozostała część nieruchomości, tj. działka nr [...] o powierzchni [...] m2 należała w dacie 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej i z tego powodu podlega komunalizacji; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenie przepisów art. 7 i 77 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu i niezebraniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niewzięciu pod uwagę okoliczności, które istniały w dacie wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, tj. toczącego się w trybie nadzoru postępowania administracyjnego przed Wojewodą [...] odnośnie prawidłowości decyzji administracyjnej Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wspólnego dla wszystkich dzielnic m. L. z dnia [...] marca 1989 r. orzekającej o oddaniu Ministerstwu Obrony Narodowej Wojskowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. w nieodpłatny zarząd grunt w części dot. działki nr [...] o powierzchni [...] m2 (dowód: pkt c postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r., pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z [...] lutego 2011 r. i pismo Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2011 r., załączone do skargi kasacyjnej), 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 156 § 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r., I OSK 1210/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania uznając, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. NSA uznał za zasadny zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a., jak i zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 5 ustawy komunalizacyjnej. Z ustaleń dokonanych w tej sprawie przez organy wynika, iż skomunalizowana decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. działka nr [...] obręb [...] została utworzona z działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Stan prawny obu działek na dzień wejścia wżycie ustawy komunalizacyjnej nie był jednolity. O ile nieruchomość oznaczona nr [...] odpowiadała warunkom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i należąc do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej podlegała komunalizacji, to nieruchomość oznaczona nr [...] o pow. [...] ha, z uwagi na oddanie jej w zarząd Ministerstwu Obrony Narodowej – Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L. z dnia [...] marca 1989 r., nie stała się z dniem wejścia w życie ustawy mieniem Gminy L. Okoliczność ta, chociaż ujawniona w toku postępowania nie została wbrew wymaganiom z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. uwzględniona przy załatwianiu sprawy w postępowaniu nadzorczym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W myśl art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 K.p.a. zobowiązuje organy do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przepisy te mają także zastosowanie w postępowaniu nadzorczym w zakresie dotyczącym ustalenia, czy weryfikowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Dysponując ustaleniami co do okoliczności wyłączającej komunalizację nieruchomości, oznaczonej nr [...] w części objętej dawną działką nr [...] organ nadzoru stwierdził nieważność całej decyzji, błędnie przyjmując, że nie jest uprawniony do innego orzekania niż kasacyjnie, co przełożyło się na stwierdzenie nieważności całej decyzji komunalizacyjnej. Stanowisko to jest błędne bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji w części. W wyroku z dnia 21 stycznia 1988 r. IV SA 859/87 Sąd ten stwierdził, iż brak w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisu wyraźnie dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 K.p.a. nie oznacza wyłączenia takie możliwości (ONSA z 1990 r. nr 2, poz. 25). Sąd wyraził pogląd, że przepisy postępowania administracyjnego powinny być interpretowane w sposób zapewniający maksymalną ochronę stron, w tym również przed stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej w częściach w jakich rozstrzygnięcia tych decyzji są zgodne z prawem. Podobne stanowisko zajęto w wyrokach z dnia 30 grudnia 1990 r. sygn. akt II SA 740/90 (ONSA z 1991 r. nr 1, poz. 7), z dnia 28 grudnia 1994 r. sygn. akt II SA 250-251/94 (ONSA z 1996 r. nr 1, poz. 22). Ostatecznie kwestię dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji w części przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 23 lutego 1998 r. sygn. akt OPS 6/97 (ONSA z 1998 r., nr 2, poz. 5), a wyrażone w niej stanowisko w pełni podzielił skład NSA rozpoznający tę sprawę. Wadliwe stanowisko organu nadzoru w tej sprawie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając decyzję stwierdzającą nieważność także w części niedotkniętej rażącym naruszeniem za zgodną z prawem, chociaż należało wydać wyrok uchylający ją. Nie można natomiast obciążać organu nadzoru z powołaniem się na przepisy art. 7 i 77 K.p.a. nieuwzględnieniem treści postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz podjętych w jego następstwie czynności w celu weryfikacji decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L., gdyż miały one miejsce już po wydaniu zaskarżonych decyzji. Okoliczności te rozważy Sad I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie. Ocena ta jest pochodną jednoznacznego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 listopada 2012 r., I OSK 1210/11. NSA wyraźnie stwierdził tam, że wadliwe stanowisko organu nadzoru w tej sprawie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 1 lutego 2011 r.) uznając decyzję stwierdzającą nieważność [decyzji komunalizacyjnej] także w części niedotkniętej rażącym naruszeniem za zgodną z prawem, chociaż należało wydać wyrok uchylający zaskarżoną decyzję. Sąd w obecnym składzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezależnie od tego, że wykładnią prawa zawartą w powołanym wyroku NSA jest związany, stosownie do art. 190 p.p.s.a. Uwzględniając więc na początek ustalenia dokonane w tej sprawie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż skomunalizowana decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. działka nr [...] obręb [...] została utworzona z działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, a dawna działka nr [...] przed dniem komunalizacji z mocy prawa, czyli przed 27 maja 1990 r., została oddana w zarząd Ministerstwu Obrony Narodowej – Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L. z dnia [...] marca 1989 r. – przyjąć należy, że tylko w części dotyczącej działki nr [...] możliwe jest ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej i to pod pewnymi warunkami, o czym będzie mowa dalej. W tym miejscu natomiast powtórzyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że stan prawny obydwu "dawnych" działek nr [...] i [...] na dzień wejścia wżycie ustawy komunalizacyjnej nie był jednolity. O ile nieruchomość oznaczona nr [...] odpowiadała warunkom określonym w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej i należąc do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej podlegała komunalizacji, to nieruchomość oznaczona nr [...] o pow. [...] ha, z uwagi na oddanie jej w zarząd, nie stała się z dniem wejścia w życie ustawy mieniem Gminy L. Wynikało to z treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, do którego zasadnie odwoływał się już Sąd Wojewódzki w uchylonym wyroku. Tylko więc w tej ostatniej części stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej mogło ewentualnie mieć miejsce. Ponieważ MSWiA stwierdził nieważność decyzji komunalizacyjnej w całości, mimo że, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, możliwe było stwierdzenie jej nieważności tylko w części, to stan faktyczny i prawny, ustalony na dzień wydania zaskarżonej do sądu decyzji, uzasadniał jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. To zaś powoduje, że ponownie rozpoznając sprawę Minister Administracji i Cyfryzacji będzie musiał zweryfikować także informacje przekazane przez skarżące kasacyjnie Miasto L., które wskazało na nowe okoliczności, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mianowicie, zdaniem Miasta L., po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2010 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, doszło do wszczęcia postępowania nadzorczego w odniesieniu do decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L. z dnia [...] marca 1989 r., w części dotyczącej działki nr [...]. Mają o tym świadczyć: postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r., pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego z [...] lutego 2011 r. i pismo Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2011 r., załączone w poświadczonych za zgodność z oryginałem kopiach do skargi kasacyjnej. Informacji tych sąd nie był w stanie zweryfikować we własnym zakresie, tym bardziej co do wyniku ewentualnego postępowania nadzorczego, jako że sąd administracyjny co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego, z wyjątkiem określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Poza tym sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Ponieważ w dotychczasowych okolicznościach sprawy i tak zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji, to na organie administracji spocząć musi obowiązek dodatkowego ustalenia: czy, a jeśli już to w jakim trybie, doszło do wszczęcia postępowania nadzorczego wobec decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] L. z dnia [...] marca 1989 r., w części dotyczącej działki nr [...], i jaki był jego wynik oraz jaki miało to wpływ na dotychczasowe ustalenia w niniejszej sprawie. Zakładając bowiem, że doszło do stwierdzenia nieważności decyzji o zarządzie w części dotyczącej działki nr [...] (a informacji o tym nie ma zarówno sąd, ani tym bardziej nie zawierają jej akta administracyjne), to odpadła by także podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej również i w części odnoszącej się do działki nr [...], bowiem (potencjalne) stwierdzenie nieważności decyzji o zarządzie w tej części miałoby skutek ex tunc. Są to jednak jedynie teoretyczne rozważania, gdyż na obecnym etapie nie jest wiadome, w jakim trybie i z jakim skutkiem, a także czy w ogóle doszło do weryfikacji w trybie nadzoru decyzji o zarządzie. Gdyby takie postępowanie nadzorcze było jeszcze w toku, to pamiętać należy, że miałoby ono charakter prejudycjalny wobec niniejszego postępowania. Jeśli zaś okoliczności podniesione przez Miasto L. w skardze kasacyjnej odnośnie weryfikacji decyzji o zarządzie nie znajdą potwierdzenia, lub wydane w tym przedmiocie orzeczenie nie będzie miało wpływu na dotychczasowe ustalenia, organ nadzoru postąpi stosownie do wskazań podanych na początku ponownych rozważań sądu oraz zawartych w wyroku NSA. Uznając więc, że stwierdzenie nieważności w całości (a więc także w odniesieniu do dawnej działki nr [...]) decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., na podstawie dotychczasowych ustaleń organu nadzorczego, odbyło się z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a także z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.