I SA/Wa 2401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi E. G. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży 1. stwierdza nieważność § 1 i 2 uchwały Zarządu [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że w zakresie określonym w pkt 1 zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Zarządu [...] na rzecz skarżącej E. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd [...] uchwałą z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...], stanowiących własność W., przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, postanowił wykreślić z przedmiotowego wykazu lokal mieszkalny nr [..]. Równocześnie Zarząd [...] uchylił własną uchwałę z dnia [..] czerwca 2011 r. nr [...] dotyczącą zmiany uchwały Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie ogłoszenia wykazu nr [..] lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...] stanowiących własność W. przeznaczonych do sprzedaży. W uzasadnieniu wydanej uchwały Zarząd wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2009 r. Państwo E. i A. G. wystąpili o wykup lokalu nr [...], składającego się z [...], położonego w budynku przy ul. [...] w W. Po przeprowadzeniu analizy Wydział Zasobów Lokalowych wyraził zgodę na zakup tego lokalu przez wnioskodawców. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że obecnie E. G. jest wyłącznym najemcą lokalu nr [...], a jej drugi mąż posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr [..], o powierzchni [...] m2 znajdującego się w budynku przy ul.[...] w W. W tej sytuacji Zarząd [...] uznał, że należy zmienić podjętą już uchwałę nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...] w ten sposób, że nastąpi wykreślenie z tego wykazu lokalu mieszkalnego nr [...]. Ponadto Sąd na podstawie akt sprawy ustalił, że nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem E. G. wezwała Zarząd [...] do usunięcia naruszenia prawa w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma poprzez m.in. uchylenie uchwały z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Uchwałą z dnia [...] października 2011 r. nr [..] Zarząd [...] uznał niniejsze wezwanie za bezzasadne. W tej sytuacji E. G. pismem z dnia 7 listopada 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie art. 34 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami poprzez bezpodstawne wykreślenie lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w W z wykazu nr [...] zawierającego lokale mieszkalne przeznaczone do sprzedaży a stanowiącego załącznik do uchwały Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...], co uniemożliwiło nabycie lokalu przez skarżącą oraz naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez pogwałcenie zasady ochrony praw nabytych wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz przekroczenie kompetencji organu, w sytuacji gdy skarżąca nabyła prawo domagania się sprzedaży lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w W. na podstawie uchwały Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] oraz poprzez podanie do publicznej wiadomości wykazu nr [...] zawierającego lokale mieszkalne stanowiące własność W. przeznaczone do sprzedaży. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wyjaśniając, że uchwała ta narusza jej interes prawny i została wydana pomimo braku ustawowej podstawy prawnej do jej uchwalenia, co jest istotnym w ocenie skarżącej naruszeniem prawa. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że zaskarżoną uchwałą dokonano wykreślenia z wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży nr [...] (a stanowiącego załącznik do uchwały nr [...]) lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...], położonego przy ul. [...] w W. Doszło w ten sposób do zmiany przeznaczenia lokalu, co oznacza, że nie jest on już przeznaczony do sprzedaży. Przy czym w przedmiotowej sprawie wykaz przeznaczonych do sprzedaży konkretnych lokali mieszkalnych stanowiących mienie gminy został ogłoszony na podstawie uchwały Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. W wykazie nr [..], który stanowił załącznik do tej uchwały został dokładnie opisany lokal zajmowany przez skarżącą, jak również została przedstawiona cena za 1 m2 lokalu oraz gruntu. Załącznik określał także szczegółowe warunki bonifikaty oraz zasady dokonywania wpłat. Sytuacja prawna i fatyczna przedmiotowego lokalu uzasadniała więc zaliczenie go do kategorii lokali zbywanych w drodze bezprzetargowej (z pierwszeństwem nabycia). Zaskarżona uchwała stanowi natomiast podstawę do odmowy sprzedania przez W. skarżącej lokalu mieszkalnego. Wobec zaś uprzedniego przeznaczenia przedmiotowego lokalu do sprzedaży oraz złożonego przez skarżącą wniosku o nabycie lokalu, skarżąca uzyskała ekspektatywę nabycia własności lokalu, która to ekspektatywa w pełni zasługuje na ochronę prawną. Zatem zaskarżona uchwała jest sprzeczna nie tylko z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale też z zasadami zapisanymi w Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Zarząd [...] wniósł o jej odrzucenie w trybie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), ponieważ w ocenie Zarządu [...] przedmiotowa sprawa nie leży w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Obrót majątkiem trwałym stanowiącym własność gminy należy bowiem do sfery działań zakwalifikowanych do dominium a nie imperium. Jednocześnie Zarząd [...] wskazał, że roszczenie o wykup lokalu mieszkalnego w trybie art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest prawem podmiotowym, z którego wynikałoby roszczenie przymuszające właściciela do sprzedaży nieruchomości. Roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości przysługuje bowiem osobie zainteresowanej dopiero w sytuacji, gdy strony w wyniku przeprowadzonych rokowań uzgodniły wszystkie istotne postanowienia umowy. Zdaniem Zarządu w omawianej sprawie nie doszło natomiast do negocjacji i ustalenia essentialia negotii, gdyż wcześniej organ odstąpił od zamiaru sprzedaży przedmiotowego lokalu, uchylając uchwałę o jego sprzedaży. Skoro zaś nie nastąpił etap uzgodnienia essentialia negotti, przedmiotowy lokal nadal pozostawał własnością gminy i właściciel mógł bez ograniczeń decydować o jego przyszłości, w tym o wycofaniu go ze sprzedaży, skarżącej zaś nie przysługuje roszczenie podmiotowe o jego wykup. Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącej zaskarżona uchwała wycofująca ze sprzedaży przedmiotowy lokal nie narusza zasady pierwszeństwa skarżącej, bowiem pierwszeństwo to realizuje się z chwilą podjęcia przez gminę zamiaru sprzedaży a jego naruszenie mogłoby mieć miejsce, gdyby gmina sprzedała ten lokal innemu podmiotowi z pominięciem skarżącej. Tak więc w przypadku gdy gmina postanowi ponownie o sprzedaży tego lokalu, skarżąca bądź inny zajmujący go wówczas lokator będą mieli prawo pierwszeństwa przy jego wykupie. Zarząd [...] wyjaśnił, że wycofując przedmiotowy lokal ze sprzedaży miał na uwadze, iż nie pozbawia skarżącej mieszkania, którego może ona nadal używać jako lokatorka. Natomiast sprzedaż czyli pozbycie się z zasobów gminnych lokalu o dobrych walorach użytkowych przy braku mieszkań i wydłużających się kolejkach osób oczekujących na lokal mieszkalny byłoby działaniem niegospodarnym i naruszającym obowiązki gminy jako jednostki samorządowej, na której spoczywa obowiązek zapewnienia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty mieszkaniowej stosownie do art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. W pierwszej kolejności Sąd winien odnieść się do wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę o odrzucenie przedmiotowej skargi ze względu na brak kognicji sądów administracyjnych. Rozpatrując tę kwestię Sąd nie podzielił poglądu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę przez Zarząd [...]. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przy rozpoznawaniu skargi złożonej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać, czy skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czy została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy narusza indywidualny interes strony. Zdaniem sądu wszystkie te przesłanki warunkujące merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi zostały spełnione. Na wstępie należy wskazać, ze pismem z dnia 13 września 2011 r. skarżąca wezwała Zarząd [...] do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą z dnia [..] października 2011 r. nr [...] (doręczonej skarżącej w dniu [...] października 2011 r.) Zarząd [...] uznał niniejsze wezwanie za bezzasadne. Pismem z dnia 7 listopada 2011 r. (data złożenia 14 listopada 2011 r.) E. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Został więc zachowany tryb oraz termin wniesienia skargi określony w art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270). W ocenie Sądu niniejsza skarga została wniesiona "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Ustawa o samorządzie gminnym nie zawiera definicji legalnej "spraw z zakresu administracji publicznej", dlatego interpretacja tego pojęcia, także w aspekcie dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy, może - na tle konkretnych stanów faktycznych - budzić wątpliwości i różnice poglądów. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd opowiadający się za szerokim rozumieniem pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej, czego konsekwencją jest interpretowanie wszelkich występujących w praktyce wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej na podstawie art. 101 ustawy na korzyść ochrony praw obywateli i przynależnego im konstytucyjnego prawa do sądu. Skarga przewidziana w powyższym przepisie jest bowiem jedną z prawnych gwarancji realizacji zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady praworządności (uzasadnienie wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt ONSA 1999/4/109, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r. sygn. akt OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171, uchwała NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt ONSA 2001/2/52). Dokonana w ten sposób ocena zaskarżonej uchwały prowadzi z kolei do wniosku, że jest ona z zakresu administracji publicznej i może być przedmiotem skargi do sądu w trybie art. 101 ustawy samorządowej. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Z kolei art. 25 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. określa, na czym polega gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości i jest to m.in. zbywanie lub nabywanie nieruchomości wchodzących w skład zasobu. Uchwała Zarządu [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [..] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...], stanowiących własność W., przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, w której postanowiono wykreślić z przedmiotowego wykazu lokal mieszkalny nr [...], jest zatem czynnością podejmowaną w zakresie administracji publicznej. Natomiast interes prawny skarżącej wynika z przysługującego jej prawa najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu nieruchomości oraz wynikającego z art. 34 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) prawa pierwszeństwa. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko, że zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu przysługuje m.in. osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Osoby takie zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości pod warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym w zawiadomieniu. Wskazane osoby korzystają z pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości, jeśli złożą oświadczenie, że wyrażają zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w ustawie, co miało miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Stanowiący bowiem załącznik do uchwały nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. wykaz nr [...] lokali mieszkalnych przeznaczonych do zbycia zawierał dokładnie wyliczoną cenę 1 m2 powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu (wynikającą z dokonanej w dniu [...] września 2010 r. wyceny) oraz cenę 1 m2 powierzchni działki (wynikającą z wyceny dokonanej w dniu [...] września 2010 r.). Podane również zostały powierzchnie lokalu i gruntu oraz bonifikaty możliwe do uzyskania i zasady wnoszenia ustalonych opłat. Ustalone zatem zostały wszystkie elementy istotne dla określenia ceny wykupu lokalu i działki. Skarżąca w pełni te warunki zaakceptowała. Podkreślenia wymaga, że przywołane przepisy art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wprowadzają żadnej dodatkowej przesłanki, która warunkowałaby możliwość skorzystania z przysługującego prawa pierwszeństwa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, taką dodatkową przesłankę wprowadził natomiast, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, Zarząd Dzielnicy wskazując, że powodem wykreślenia lokalu skarżącej jest fakt, że jej obecny mąż posiada w ramach majątku odrębnego własne mieszkanie spółdzielcze własnościowe. Przepisy wskazane jako podstawa prawna podjętej uchwały nie zawierają uprawnienia do odstąpienia od gwarantowanego ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prawa pierwszeństwa. Uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania [...] W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji W. ma charakter typowo kompetencyjny, natomiast treść rozdziału [...] pt. "[...]" załącznika Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem miasta W. na lata [...] nie wprowadza żadnych dodatkowych wymagań w związku z uprawnieniami płynącymi z zasady pierwszeństwa w stosunku do zawartych w przepisie art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższej uchwały wynika jedynie, że wobec zmniejszających się zasobów lokalowych stanowiących własność miasta W. [...] powinny w sposób przemyślany i racjonalny typować lokale do sprzedaży najemcom. Zdaniem Sądu Zarządy [...] winny jednak takich analiz dokonywać przede wszystkim na etapie przygotowującym odpowiednią uchwalę, a nie dopiero po jej uchwaleniu. Z powołanego wyżej przepisu art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że pierwszeństwo najemcy do nabycia lokalu aktualizuje się wówczas, gdy jednostka samorządu terytorialnego ogłosi swój zamiar sprzedaży nieruchomości i osoby, którym przysługuje roszczenie nabycia nieruchomości skorzystają z pierwszeństwa, jeśli spełnią warunki wskazane w przepisie art. 34, tj.: wyrażą zgodę na cenę ustaloną zgodnie z przepisami ustawy w związku z zawiadomieniem o sprzedaży nieruchomości. Orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie interpretacji charakteru zasady pierwszeństwa uregulowanej w art. 34 ustawy o gospodarce nieruchomościami odwołuje się do rozważań Trybunału Konstytucyjnego na temat zasady pierwszeństwa zawartych w uchwale z dnia [...] czerwca 1996 r. w sprawie sygn. akt [...] ([..]). Dokonując wykładni przepisu art. 23 ust. 4 nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (j.t. z 1991 r. Dz. U. Nr 30, poz. 127, ze zm.) Trybunał wskazał, że zasada pierwszeństwa byłych właścicieli ma niemniejsze znaczenie niż zasada przetargu. W konsekwencji, skutki naruszenia pierwszeństwa ustanowionego normą o charakterze bezwzględnie obowiązującym, gdy poprzedni właściciel lub jego spadkobierca skorzystali już z pierwszeństwa, należy rozpatrywać w kontekście przepisu art. 58 § 1 k.c. (bezwzględna nieważność). Takie same konsekwencje występują w sytuacji, w której uprawnieni zostaną pozbawieni możliwości skorzystania z pierwszeństwa (wyrok WSA z dnia 26 października sygn. akt III SA/Bk 491/06). Podsumowując powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, że co do zasady gmina jako właściciel spornego lokalu może zmienić zdanie na temat przeznaczenia go do sprzedaży i zmienić w tym zakresie także własną uchwałę, ale zdaniem Sądu można było to zrobić jedynie do czasu zaakceptowania przez uprawnionego najemcę przedstawionej mu oferty. Zarząd [...] nie może bowiem swoim działaniem prowadzić do niepewności prawnej polegającej na tym, że dopiero w 9 miesięcy po podjęciu uchwały o przeznaczeniu lokalu mieszkalnego do sprzedaży, przedstawieniu w tym zakresie oferty, jej przyjęciu przez skarżącą i poczynieniu nakładów na remont lokalu, zmienia zdanie i wycofuje swoją ofertę sprzedaż z powodu, o istnieniu którego (posiadanie własnego mieszkania przez męża skarżącej) wiedział już w chwili składania przez skarżącą wniosku o wykup przedmiotowego lokalu i który nie był przez skarżąca ukrywany. Okoliczność ta nie stanowiła także żadnego problemu w ocenie Zarządu [..] w momencie podejmowania uchwały nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...] lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. [...], stanowiących własność W., przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, mimo że w tym okresie obowiązywała już uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania [...] W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji W. Ponadto ani z akt sprawy, ani z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, jakie przesłanki legły u podstaw takiego działania Zarządu [...], który w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej dokonał tak radykalnej, niekorzystnej dla skarżącej zmiany swojego stanowiska. Oznacza to, że zaskarżonej uchwały nie sposób obronić przed zarzutem całkowitej arbitralności i dowolności. Zarząd [...], tak jak wszystkie jednostki samorządu terytorialnego i ich organy, ma zaś obowiązek działania zgodnie z prawem i w granicach określonych przepisami prawa. Organy samorządu terytorialnego winny także działać na rzecz i w interesie swoich mieszkańców. Wobec powyższego Sąd orzekający uznał, że zmiana uchwały o przeznaczeniu lokali do sprzedaży w zakresie dotyczącym lokalu, którego najemcą jest skarżąca, została podjęta z rażącym naruszeniem art. 34 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. z 2010 r. Dz. U. Nr 102, poz. 651, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części, albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 oraz art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.