I SA/Wa 2406/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Joanna Skiba Protokolant specjalista Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. C., K. C. i J. C. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz A. C., K. C. i J. C. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania J. C., K. C. i A. C., decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2017 r. nr [...] stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], zajętej pod ul. [...] w K., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] lutego 2010 r. Prezydent Miasta [...] reprezentowany przez P. W. - Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. wystąpił z wnioskiem do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], zajętej pod ul. [...] w K., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem powszechnym o zasiedzenie ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Postanowieniem z [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie, z uwagi na wydanie przez Sąd Rejonowy w K. prawomocnego postanowienia z [...] lutego 2014 r. sygn. akt [...] Ns [...] oddalającego wniosek Skarbu Państwa o zasiedzenie ww. nieruchomości. Wojewoda [...], działając w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], zajętej pod ul. [...] w K., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 916/16 oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. Decyzją z [...] października 2017 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], zajętej pod ul. [...] w K., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r. odwołanie złożyli J. C., K. C. i A. C.. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na podstawie art. 170 ww. ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nabycie własności nieruchomości z mocy prawa nastąpiło, jeżeli 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Z akt sprawy wynika, że [...] grudnia 1998 r. właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], objętej Kw nr [...] byli D. C., T. C., K. C. i J. C.. Aktem poświadczenia dziedziczenia z [...] kwietnia 2015 r. Rep. [...] nr [...] spadek po D. C. nabyli K. C., A. C. oraz J. C.. Na mocy uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich (Dz. Urz. Województwa [...] z 1987 r. Nr [...], poz. [...]) ul. [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy ul. [...] w K. stała się drogą gminną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 października 2016 r. wskazał na konieczność wyjaśnienia powierzchni drogi publicznej urządzonej w granicach nieruchomości skarżących. Pismem z [...] lipca 2017 r. Wojewoda [...] wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o zlecenie uprawnionemu geodecie sporządzenia odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej dotyczącej dokładnego przebiegu ul. [...] [...] grudnia 1998 r. w granicach działki nr [...]. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K., przedłożył mapę zasadniczą założoną w 1981 r., oraz wydruki ortofotomapy z 1992 r. Zdaniem Ministra ww. mapa jednoznacznie potwierdza, że cała działka nr [...] znajdowała się w granicach pasa drogowego już w 1981 r. i stan taki trwa nadal. [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy: - oświadczenie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. z [...] marca 2010 r., z którego wynika, że według stanu na [...] grudnia 1998 r. Miejski Zarząd Dróg w K. utrzymywał porządek oraz stan techniczny jezdni, rowów, pasów zieleni i organizacji ruchu drogowego - oznakowania; - oświadczenie B. W. z [...] kwietnia 2015 r. pracownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta [...] w latach 1998-1999. W ramach swoich obowiązków służbowych B. W. konsultował i zatwierdzał projekty organizacji ruchu na drogach publicznych będących w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w K. oraz sprawował kontrolę nad prawidłowością oznakowania ulic znakami drogowymi. Zakres tych zadań dotyczył także ul. [...] w K.; - oświadczenie M. R. z [...] kwietnia 2015 r. pracownika Miejskiego Zarządu Dróg w K., pełniącej obowiązki dyżurnego akcji zimowego utrzymania ulic w latach 1998-1999. W ramach swoich obowiązków służbowych M. R. zlecała doraźne odśnieżanie i zwalczanie gołoledzi na drogach niebędących w l i ll kolejności zimowego utrzymania, w tym na ul. [...]; - oświadczenie A. G. z [...] kwietnia 2015 r. pracownika Działu Budowy, Utrzymania i Ochrony Pasa Drogowego w Miejskim Zarządzie Dróg w K. w latach 1998-1999. W ramach swoich obowiązków służbowych A. G. zlecała, nadzorowała i odbierała prace związane z bieżącym utrzymaniem ulic. Ponadto w ww. okresie pełniła obowiązki dyżurnego akcji zimowego utrzymania ulic w K., które polegały na zlecaniu doraźnego odśnieżania i zwalczania gołoledzi na drogach niebędących w I i ll kolejności zimowego utrzymania, w tym na ul. [...]; - metryka ul. [...], sporządzona [...] września 1989 r. z której wynika, że ulica posiadała [...] przepusty, wodociąg, gaz, przewody telekomunikacyjne i energetyczne. Ulica na dzień [...] września 1989 r. posiadała na określonych odcinkach nawierzchnię brukową, bitumiczną, gruntową ulepszoną oraz gruntową naturalną. Ponadto ul. [...] była ulicą oświetloną na odcinku [...] m oraz znajdował się na niej [...] znak drogowy; - raport o stanie dróg z czerwca 1996 r. z którego wynika, że [...] m2 drogi zostało zakwalifikowane do pilnej naprawy kapitalnej lub średniej, a [...] m drogi zostało określone jako nawierzchnia gruntowa; - wykaz dróg publicznych na których Miasto przed [...] grudnia 1998 r. utrzymywało oświetlenie uliczne, który obejmuje ul. [...]; - polisa nr [...] z [...] marca 1992 r. zawarta pomiędzy Państwowym Zakładem [...], a Urzędem Miasta w K. od [...] stycznia 1992 r. do [...] czerwca 1992 r. dotycząca ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia zarządu dróg lokalnych miejskich; - pismo Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w K. z [...] marca 1992 r., w którym wymieniono wszystkie ulice objęte ww. ubezpieczeniem, w tym ul. [...]. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 października 2016 r. sygn. akt l SA/Wa 916/16 wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy dotyczący władania publicznoprawnego nie budzi żadnych wątpliwości i bez wpływu pozostają twierdzenia skarżących wskazujące, że na spornym odcinku ul. [...] nie była naprawiana ani odśnieżana. Niezauważona przez skarżących aktywność zarządcy drogi nie oznacza braku władztwa publicznego nad wybudowaną ze środków publicznych i urządzoną w zakresie wymaganym definicją pasa drogowego drogą publiczną. Również władania publicznoprawnego przez zarządcę drogi nie wykluczają działania właścicieli nieruchomości przylegających bezpośrednio do drogi publicznej. Wobec tego - zdaniem Ministra – należało uznać, że przesłanki określone w art. 73 ustawy zostały spełnione. Od decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] sierpnia 2019 r. A. C., K. C. i J. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) prawa materialnego: - art. 73 ust. 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki tego przepisu podczas, gdy nieruchomość nie pozostawała we władaniu gminy; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7 i art. 8 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w sposób wyczerpujący i wszechstronny; - art. 8 i art. 107 § 1 i 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał jedynie zestawienia czynności administracyjnych podejmowanych w sprawie, natomiast w ogóle nie wskazał faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ani dowodów na jakich się oparł, dokonując ustaleń faktycznych; - art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji; - art. 79 kpa polegające na zastąpieniu dowodu z przesłuchania świadków dowodami z oświadczeń osób relacjonujących zdarzenia faktyczne z naruszeniem prawa stron do uczestniczenia w przesłuchaniu i do zadawania pytań świadkom; - art. 89 § 2 kpa polegające na zaniechaniu rozprawy w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe dotyczyło relacji świadków na okoliczność stanu posiadania nieruchomości będącej przedmiotem sprawy; - art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wadliwym przyjęciu jakoby organy administracyjne były związane ocenami stanu faktycznego dokonanymi przez sąd administracyjny. Wobec powyższego skarżący wnieśli o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji; 2) zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W piśmie z [...] stycznia 2020 r. uczestnik postępowania sądowego Gmina [...] wniosła o: 1) oddalenie skargi w całości; 2) zasądzenie od skarżących na rzecz Gminy [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że Gmina [...] podziela w pełni pogląd Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju, że tenże organ wyjaśnił wyczerpująco swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji, zaś podniesione przez skarżących argumenty nie stanowią nowych zarzutów i zostały ocenione przez organ II instancji w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Uczestnik postępowania wskazał, że przyłącza się do stanowiska organu zawartego w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją stanowiska Wojewody [...] zmaterializowanego w decyzji z [...] października 2017 r. Gmina [...] podniosła, że nabycie przez uczestniczkę z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha odbyło się w pełnej zgodności, tak z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego, w tym przywołanymi w skardze A. C., K. C. i J. C.. Zdaniem Gminy [...] skarżący nie przytoczyli jakichkolwiek nowych zarzutów względem tych, które podnoszono w toku postępowania administracyjnego i nie wykazali dlaczego zaskarżona decyzja jest wadliwa i jako taka winna być uchylona w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r. zasadnicze znaczenie miała ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, zaprezentowane w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 916/16. W uzasadnieniu WSA w Warszawie wskazał, że decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. nie narusza prawa. Zdaniem WSA w Warszawie Minister wskazał zasady dotyczące postępowania prowadzonego w trybie art. 73 ustawy, a jednocześnie sprecyzował niezbędny zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Sąd zaakceptował też dokonaną przez organ odwoławczy wstępną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która odnosiła się do udowodnienia przesłanki "władania" [...] grudnia 1998 r. nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] przez podmiot publicznoprawny. Zdaniem WSA w Warszawie nie budziło żadnych wątpliwości, że ww. droga w dacie określonej ustawą stanowiła drogę publiczną, była drogą urządzoną, a przy tym była to droga asfaltowa ("smołówka" wysypywana kamieniami). WSA w Warszawie wskazał, że wykonywanie remontów drogi publicznej, jej odśnieżanie, urządzenie oświetlenia, czy oznakowania nie musi być wykazane na każdym konkretnie oznaczonym odcinku, tj. w ramach nieruchomości skarżących lecz w ogóle, na którymkolwiek odcinku tejże urządzonej drogi asfaltowej. W ocenie Sądu niezauważona przez skarżących aktywność zarządcy drogi publicznej na odcinku przylegającym do ich nieruchomości nie oznacza braku władztwa publicznego nad wybudowaną ze środków publicznych i urządzoną w zakresie wymaganym definicją pasa drogowego drogą publiczną. Powyższego nie wykluczają także działania właścicieli nieruchomości sąsiednich przylegających bezpośrednio do ww. drogi publicznej. Zdaniem WSA w Warszawie już w świetle wówczas zgromadzonego materiału dowodowego nie budziło wątpliwości, że ww. droga publiczna była we władaniu publicznoprawnym. Ustalenia Ministra i dokonaną przez niego ocenę dowodów Sąd w całości podzielił. Bez wpływu na powyższe Sąd uznał twierdzenia skarżących wskazujące na to, że na spornym odcinku ww. droga nie była naprawiana, ani odśnieżana. Sąd podzielił stanowisko Ministra, który uznał, że istotny w sprawie jest jedynie zakres powierzchni pasa drogowego. WSA w Warszawie wskazał, że do wyjaśnienia pozostaje jedynie powierzchnia ww. drogi publicznej urządzonej w granicach nieruchomości skarżących. Sąd ocenił, powołując się na akta sprawy, że ww. droga przebiegała centralnie przez działkę nr [...], a jej dokładny przebieg, jak zalecił Minister, winien ustalić biegły i w tym celu sprawa została zwrócona do organu I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego. Sąd nie zgodził się z twierdzeniami skargi, że tego rodzaju postępowanie organu II instancji naruszało art. 138 § 2 kpa. Stanowiskiem WSA w Warszawie zaprezentowanym w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z 11 października 2016 r. sygn. akt I SA//Wa 916/16 związane były organy orzekające w niniejszej sprawie, jak też Sąd rozpoznający niniejszą skargę, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego podnoszone w niniejszej skardze zarzuty dotyczące niewyjaśnienia i niewykazania przesłanki "władania" spornym gruntem przez podmiot publicznoprawny, w szczególności poprzez: 1) zastąpienie przez organy dowodów z zeznań świadków oświadczeniami pracowników administracji drogowej, zaniechaniu przeprowadzenia rozprawy z ich udziałem jako świadków i z udziałem stron, 2) nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentacji dotyczącej prowadzenia robót drogowych w okolicy spornej nieruchomości, nieudowodnienie czynienia nakładów drogowych na spornej działce, w tym brak dowodów na utwardzenie spornej działki i na posadowienie na tym gruncie urządzeń drogowych, 3) pominięcie sprawy cywilnej toczącej się m.in. z udziałem A. C., K. C. i J. C., w której Sąd Rejonowy w K. orzekł o oddaleniu wniosku Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta [...] o zasiedzenie, która dowodzi braku odjęcia posiadania właścicielom działki – nie mogły być skuteczne w postępowaniu administracyjnym prowadzonym po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z 11 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 916/16. Skarżący pomijają to, że już przed wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z [...] maja 2015 r., która została uchylona przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] kwietnia 2016 r., organ I instancji dysponował oświadczeniami pracowników administracji drogowej, fotokopią wniosku o zasiedzenie i protokołami z rozprawy sądowej, prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego z [...] lutego 2014 r. sygn. akt [...] Ns [...] wydanym w sprawie o zasiedzenie, protokołami z przesłuchań świadków w postępowaniu administracyjnym, protokołem z rozprawy administracyjnej, raportem wstępnym o stanie dróg, metryką ulicy założoną w 1989 r., czy dokumentacją potwierdzającą władanie spornym gruntem (załączoną do pism MZD w K. z [...] stycznia 2011 r. i [...] kwietnia 2015 r.), a także dokumentacją dotyczącą ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu sprawowanego zarządu drogami lokalnymi miejskimi. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu to, że [...] grudnia 1998 r. ul. [...], w tym i sporny grunt, była zarządzana przez terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej, tj. kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta [...] (art. 22 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych), w imieniu którego działał Miejski Zarząd Dróg w K., jako zarząd drogi lokalnej miejskiej (art. 4 pkt 12 ustawy o drogach publicznych), czy też na zlecenie którego działało [...] Sp. z o.o. w K.. Do wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym pozostało zatem jedynie to, jaki obszar spornej działki nr [...] był [...] grudnia 1998 r. faktycznie zajęty pod ul. [...]. Wyjaśnienie tego zagadnienia pozwoliłoby na ustalenie zakresu przestrzennego władania spornym gruntem przez podmiot publicznoprawny. Jeżeli chodzi o to zagadnienie (zakres faktycznego zajęcia spornego gruntu pod drogę publiczną) trafnie okazały się zarzuty skargi wskazujące na niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i dokładny. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie Wojewoda [...], czego nie dostrzegł Minister Inwestycji i Rozwoju, nie zastosował się do oceny prawnej zaprezentowanej przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z 11 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 916/16. W wyroku tym Sąd stwierdził, że do wyjaśnienia pozostaje jedynie zakres powierzchni pasa drogowego, tj. powierzchnia ww. drogi publicznej urządzonej w granicach nieruchomości skarżących, skoro ww. droga przebiegała centralnie przez działkę nr [...]. Sąd wskazał, że dokładny przebieg ul. [...] (jak zalecił Minister) winien ustalić biegły i w tym celu sprawa została zwrócona do organu I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego. Ustalenie przez biegłego dokładnego przebiegu pasa drogowego ul. [...] według stanu na [...] grudnia 1998 r. obligowało organ I instancji do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (geodety), w trybie art. 84 § 1 kpa, czego Wojewoda [...] nie uczynił. Tego środka dowodowego nie mogło zastąpić stanowisko zaprezentowane przez Miejski Zarząd Dróg w K. w piśmie z [...] lipca 2017 r. i załączone do tego pisma dokumentacja mapowa i wydruki z Geoportalu m. [...] (ortofotomapy). Przedłożone materiały nie zostały zebrane i ocenione przez geodetę mającego w postępowaniu administracyjnym status biegłego. Brak też jakiegokolwiek komentarza biegłego w kwestii faktycznego stanu przestrzennego zajęcia spornej działki [...] grudnia 1998 r. pod konkretne elementy mogące wówczas wchodzić w skład pasa drogowego ul. [...], o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] winien powołać biegłego geodetę i zlecić mu sporządzenie opinii geodezyjnej w opisanej wyżej kwestii. Skoro zatem Wojewoda [...] tego nie uczynił, a tego uchybienia nie dostrzegł Minister Inwestycji i Rozwoju, to Sąd uznał, że oba te organy wydały decyzje z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] powoła biegłego geodetę i zleci mu sporządzenie opinii geodezyjnej w przedmiocie przebiegu ul. [...] przez grunt stanowiący obecną działkę nr [...]. Z opinii tej winien wynikać zakres przestrzenny faktycznego zajęcia spornej działki na dzień [...] grudnia 1998 r. pod konkretne elementy mogące wówczas wchodzić w skład pasa drogowego tej ulicy, które wymienia art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu na dzień 31 grudnia 1998 r. Jeżeli natomiast okaże się, że biegły na podstawie dostępnych mu materiałów nie będzie w stanie wykonać zlecenia wówczas organ I instancji rozważy przeprowadzenie z udziałem biegłego dowodu z oględzin (art. 85 § 1 kpa), czy też przeprowadzenie z jego udziałem rozprawy (art. 89 § 2 kpa). W zależności od poczynionych ustaleń i okoliczności sprawy organ wyda stosowny akt, który uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w sentencji. W zakresie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł zwrocie skarżącym kwoty w wysokości wpisu sądowego od skargi na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa.