I SA/Wa 2448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] ustalającą odszkodowanie za udział [...] części w nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] z obrębu [...], o pow. [...]m2 i działkę nr [...], z obrębu [...], o pow. [...]m2, zajętej pod drogę publiczną, gminną. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 13 sierpnia 2003 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek T. C. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną gminną, część ul. [...]. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]lutego 2010 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miejską [...]z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w L. zajętej pod część ul. [...], oznaczonej jako działki ewid: nr [...], o pow. [...]m2 , z obrębu [...]i nr [...], o pow. [...]2 , z obrębu [...]. Decyzją z dnia [...]maja 2012 r. Starosta [...]ustalił odszkodowanie za udział w [...] części w przedmiotowej nieruchomości, zajętej pod drogę gminną ul. [...]w L. Następnie Wojewodowa [...]decyzją z dnia [...]lipca 2012 r., nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał w niej na uchybienia operatu i skonkludował, że w ich kontekście istnieje uzasadniona obawa, iż przyjęte kontrowersyjne założenia rzeczoznawcy majątkowego wpłynęły znacząco na zaniżenie wyniku wyceny. Operat pozostawał w sprzeczności z przepisami prawa, stanowiącymi podstawę jego sporządzenia, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Rozpoznając ponownie sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...]kwietnia 2013 r., nr [...]orzekł o ustaleniu odszkodowania za udział [...]części w uprzednio wskazanej nieruchomości - tj. za działkę oznaczoną nr ewid. [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 w kwocie [...]zł oraz za działkę ewid. nr [...], z obrębu [...], o pow. [...]m2, w wysokości [...] zł - zajętej pod część publicznej drogi gminnej – ul. [...]w L.. Ustalone odszkodowanie przyznał T. C. i zobowiązał Gminę L. do jego wypłaty. W uzasadnieniu wskazał dokumenty potwierdzające przysługujące T. C. prawo własności do przedmiotowego gruntu oraz stwierdził, że w związku ze spełnieniem ustawowych przesłanek, warunkujących wydanie decyzji o odszkodowaniu - w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) - organ uznał T. C. za uprawnioną do otrzymania odszkodowania. Przytoczył treść art. 73 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, który nakłada na wszystkie gminy władające nieruchomościami, nie stanowiącymi ich własności, zajętymi pod drogi publiczne w dniu 31 grudnia 1998 r., obowiązek wypłaty odszkodowania. Stwierdził, iż podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień [...] października 1998 r., zaś wysokość odszkodowania ustala się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu (art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Określenie wartości nieruchomości następuje zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Podniósł, że rzeczoznawca majątkowy sporządził wycenę nieruchomości w dwóch operatach szacunkowych - lecz Prezydent Miasta L. nie zgodził się z dokonaną wyceną. Na rozprawie administracyjnej rzeczoznawca oświadczył, iż ze względu na znikomą liczbę transakcji nieruchomościami drogowymi, zarówno w mieście L., jak i w miastach sąsiednich, niemożliwe stało się znalezienie zależności pomiędzy cenami, a cechami rynkowymi badanych nieruchomości. W związku z czym stwierdził "nierynkowość" transakcji. W mieście tym jak i powiecie [...] nie istnieje rynek nieruchomości drogowych. Natomiast w dniu 28 marca 2013 r. wpłynęło pismo Prezydenta Miasta L., który oświadczył, że Gmina L. jest skłonna zapłacić odszkodowanie w wysokości [...] zł za m2. Starosta uznał sporządzone operaty szacunkowe za dowód w sprawie, który podlega ocenie organu (art. 77 §1 kpa) tak jak każdy inny dowód w sprawie. Rzeczoznawca określił w nich wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej i zastosował się do znowelizowanego przepisu § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Sporządzone opinie Starosta uznał za konsekwentne w przyjęciu metodologii ustalania wysokości odszkodowania, spójne, właściwie uzasadnione, a przyjęte w nich daty, założenia, ilości i rodzaj nieruchomości podobnych są prawidłowe, nie zawierają błędów formalnych i mogą być wykorzystywane do ustalenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne. Organ I instancji powołał także pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażony w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1925/11 oraz z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1925/11 - że ocena operatu szacunkowego pod względem merytorycznym nie jest możliwa przez organ administracji, gdyż nie dysponuje on wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Organ powinien ocenić operat szacunkowy jako dowód pod względem formalnym. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent Miasta L. zarzucając zawyżoną wycenę nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]lipca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji powołał art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stwierdzając, że wniosek o wypłatę odszkodowania został złożony w ustawowym terminie. Następnie wyjaśnił, iż na datę badania stanu nieruchomości wyceniana nieruchomość znajdowała się na terenach zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej - "teren zabudowy jednorodzinnej intensywnej". Jednocześnie przedmiotowe działki już w 1998 r. stanowiły fragment istniejącego pasa drogi publicznej, ale był to teren prawdopodobnie niewydzielony funkcjonalnie z ww. obszaru. Z uwagi na pierwotne przeznaczenie mieszkaniowe nieruchomości oraz dodatkowo stwierdzony w operatach brak odpowiedniej liczby przydatnych transakcji "drogowych" na badanym rynku, rzeczoznawca w procesie wyceny przyjął ceny transakcyjne nieruchomości niezabudowanych z L. o przeznaczeniu mieszkaniowym, a więc tożsamym z planistycznym przeznaczeniem. Dodał, że tryb wyceny jest właściwy oraz nie stwierdzono w operatach uchybień formalnych, jak i ewentualnych nieścisłości obliczeniowych. Opinie zawierają wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w § 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Poza tym wyceniane działki miały pierwotnie przeznaczenie "mieszkaniowe", a nie "drogowe". Na zakończenie organ stwierdził, że operat nie pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. - zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. i był sporządzony zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w korelacji z § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia. Gmina Miejska L. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej: naruszenie art. 153 i 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust. 2 oraz ust. 3 i z § 36 ust. 1, ust. 2 oraz z § 36 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez oparcie się na sporządzonej w sposób nieprawidłowy (zawyżonej) wycenie rynkowej objętych postępowaniem nieruchomości, co miało wpływ na ustalenie wysokości należnego odszkodowania, a tym samym na rozstrzygnięcie sprawy; naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. W związku z tym wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji. W uzasadnieniu złożonej skargi Gmina stwierdziła, że mimo wyraźnego zapisu art. 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca zastosował podejście porównawcze, nie znając cen nieruchomości podobnych. Żadna z wybranych przez biegłego nieruchomości nie jest położona w tym samym obrębie, co nieruchomość wyceniana. Znajdują się one w znacznej odległości od niej. Poza tym powierzchnia działek branych pod uwagę do porównania jest kilka razy większa od powierzchni gruntu wycenianego. Wobec tego rzeczoznawca naruszył dyspozycję § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Błędy te miały wpływ na wycenę nieruchomości, a tym samym na wysokość określonego odszkodowania. Rzeczoznawca nie wykazał, iż określenie wartości nieruchomości nie było możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Wiadomym jest, że na rynku lokalnym i regionalnym istniały w dniu wykonania operatu transakcje drogowe mogące być podstawą wyceny. Nie jest wiadomym, dlaczego rzeczoznawca nie wziął pod uwagę takich transakcji, a jedynie transakcje nieruchomościami pod budownictwo mieszkaniowe, czym naruszył § 36 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Gmina zakwestionowała także rodzaje cech, które rzeczoznawca wziął pod uwagę, dokonując obliczenia współczynnika korygującego. Zanegowała również przyznany im wpływ na ustalenie ceny. Jedną z tych cech jest uzbrojenie. Pełne uzbrojenie w media oraz możliwość bezpośredniego wjazdu na nieruchomość z ważnych ciągów komunikacyjnych nie mają znaczenia w przypadku nieruchomości będącej drogą publiczną. Działanie to sztucznie zawyża wycenę nieruchomości. Także uwzględnienie cechy "otoczenia" w przypadku drogi nie powinno mieć wpływu na cenę nieruchomości. Cecha ta nie powinna mieć żadnego znaczenia. Z kolei nie wzięcie pod uwagę właściwości określonej jako "możliwości alternatywnego wykorzystania" nieruchomości jest wadliwe. Nieruchomość przeznaczona pod drogę nie może być bowiem wykorzystana w inny sposób i w praktyce nie ma możliwości jej zbycia na wolnym rynku. W odpowiedzi ma skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Stwierdził ponadto, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy wpływające na sposób rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzone zostało nabycie przez Gminę L. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości - położonej w L., zajętej pod ul. [...], oznaczonej w ewid. gruntów jako działki nr [...], z obrębu [...] i nr [...], z obrębu [...], należącej w udziale [...] do T. C. - w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust. 4 powołanego aktu, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2 za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. W niniejszej sprawie wniosek został złożony w ustawowym terminie. Istota sporu dotyczy natomiast wysokości przyznanego odszkodowania - zawyżonego w ocenie skarżącej Gminy. Kluczowe znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji ma zatem przepis art. 134 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami - określającej zasady ustalania wysokości słusznego odszkodowania. Zgodnie z ww. art. 134 ust. 3 wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, to wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 4 ugn). Przy tym przepisy te nie mówią o przeznaczeniu ustalanym w decyzji o wywłaszczeniu, lecz o przeznaczeniu ustalanym uprzednio przed wywłaszczeniem. W sytuacji odszkodowania za nieruchomości przejęte w trybie powoływanego uprzednio art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. chodzi o sposób użytkowania w dacie 29 października 1998 r. nieruchomości przyległych, które decydują o doborze nieruchomości do porównania - jeżeli wycena jest dokonywana w podejściu porównawczym. Wobec powyższego należy przyjąć, iż ustalając wartość rynkową nieruchomości właściwe jest uwzględnienie przeznaczenia nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia (przejęcia), jedynie w sytuacji, gdy wzięcie pod uwagę tej okoliczności spowoduje zwiększenie wartości rynkowej nieruchomości. Zgodnie z § 36 ust. 4 w zw. z ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości wśród gruntów przyległych chyba, że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przy czym, przy określaniu wartości nieruchomości dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem. W niniejszej sprawie wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie dwóch operatów szacunkowych sporządzonych w dniu [...] listopada 2012 r. Organy obu instancji przyjęły, że operaty te mogą stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania i ocenę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela. Jak wynika z treści operatu rzeczoznawca ustalił, że na rynku lokalnym nie wystąpiły transakcje nieruchomościami drogowymi spełniającymi warunek transakcji "rynkowych", co w sposób szczegółowy uzasadnił. Biegły zwrócił także uwagę, iż z zestawienia danych cen transakcji nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod drogi publiczne i cen transakcyjnych nieruchomości niezabudowanych z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe, wynika, że ceny gruntów przeznaczonych pod drogi były niższe niż te przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. Wartość zatem wycenianej nieruchomości według dotychczasowego przeznaczenia lub sposobu korzystania sprzed określenia dla niej przeznaczenia pod drogę publiczną jest wyższa od wartości według przeznaczenia wynikającego z celu wydzielenia działki gruntu pod drogę. Wskazał zatem, iż przeznaczenie nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia nie spowoduje zwiększenia jej wartości. Wartość nieruchomości biegły oszacował przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Wyceny dokonano w podejściu porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Do porównań przedmiotowych działek ewidencyjnych rzeczoznawca wybrał 30 transakcji nieruchomościami i wyodrębnił ich cechy, które najbardziej wpływały na cenę rynkową, tj: lokalizację na rynku lokalnym (30%), sąsiedztwo i otoczenie (20%), stan zagospodarowania nieruchomości (10%), infrastrukturę techniczną i dostępność komunikacyjną (20%) oraz wielkość i kształt nieruchomości (20%). Ponadto ustalił wpływ czasu na ceny nieruchomości i uwzględnił ten wskaźnik w szacowaniu wartości nieruchomości. W rezultacie określił wartość rynkową działki ewidencyjnej [...], z obrębu [...], na kwotę [...] zł, zaś działki [...], z obrębu [...], na kwotę [...] zł. Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania prawdziwości twierdzeń rzeczoznawcy majątkowego zawartych w przedłożonej przez niego opinii. Operat został sporządzony i podpisany przez uprawnioną do tego osobę, nie zawiera pomyłek ani istotnych braków czy niejasności. Z jego treści wynika, że przez rzeczoznawcę zostały poczynione ustalenia, iż na badanym i zdefiniowanym rynku nie wystąpiły transakcje nieruchomościami drogowymi spełniającymi warunek "rynkowości". Należy stwierdzić, że zastosowana przez biegłego metoda i podejście są prawnie dopuszczalne. Stan nieruchomości został, zgodnie z § 36 ust. 6 i ust. 4 powołanego rozporządzenia, przyjęty na dzień [...] października 1998 r. Jednocześnie rzeczoznawca wyjaśnił zastosowane podejście i sposób wyceny. Wyjaśnić należy, że operat szacunkowy, jako opinia biegłego, w rozumieniu art 84 § 1 kpa, stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje tylko i wyłącznie rzeczoznawca. To również w zakresie wiedzy specjalnej pozostaje dobór nieruchomości podobnych do porównań. Zdefiniowanie rynku, jego obszaru i przeprowadzona analiza, w tym także dotycząca określania cech i ich wpływu na cenę nieruchomości, to również wiedza specjalna o charakterze ekonomicznym, a nie prawnym. W tym zakresie nie można czynić organom obu instancji zarzutu oparcia się na opinii naruszającej ten przepis. W sytuacji zatem gdy wartość nieruchomości jest określana przez biegłego, zawarta w skardze polemika z przyjętą metodą wyceny i wkraczanie w wiadomości specjalne nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć również należy, że skarżący nie przedłożył własnej, aktualnej kontrwyceny, która określiłaby inną niż ustalona przez rzeczoznawcę wartość odjętego prawa, co z kolei mogłoby rzutować na ocenę przez organ wiarygodności przedmiotowego operatu. Nie dostarczył także opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, sporządzonej w trybie art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, kwestionującej poprawność rzeczonego operatu. Samo zaś subiektywne przekonanie przedstawicieli gminy o nieprawidłowości sporządzonej wyceny, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności. Z powyższych względów, zarzuty skargi należy uznać za całkowicie nieuzasadnione - ponieważ zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W konsekwencji, nie można również podzielić zarzutu skarżącej, dotyczącego naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 kpa. Organy obu instancji wnikliwie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś uzasadnienie decyzji spełnia ustawowe wymogi, określone w art. 107 § 3 kpa. Przy czym odmienna ocena strony co do wysokości odszkodowania pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięć. Mając na powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.