I SA/Wa 2478/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. [...] Sp. z o. o. w L. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej D. [...] Sp. z o. o. w L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku spółki D. Sp. z o. o. w L., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] o niestwierdzeniu nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. w części orzekającej o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. [...] – W. ul. [...], w zakresie przejętej wraz z ww. przedsiębiorstwem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2, zapisaną w księdze hipotecznej nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Minister Gospodarki, działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 Kpa, nie stwierdził nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r., w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. [...] – W., ul. [...], w zakresie przejętej wraz z ww. przedsiębiorstwem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2, zapisaną w księdze hipotecznej nr [...]. W uzasadnieniu podkreślił, że w niniejszej sprawie Minister Gospodarki był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 672/11, co do tego, że ze zgromadzonego i przedłożonego Sądowi materiału w sposób jednoznaczny wynika, że objęte decyzją z dnia [...] lutego 1948 r. Przedsiębiorstwo stanowiło w tej dacie własność skarżącej Spółki, a mienie to jedynie zostało zagrabione przez niemieckiego okupanta, NSA stwierdził też, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], obejmująca działkę nr [...] o pow. [...] m2, zapisana w księdze hipotecznej nr [...] stanowiła składnik majątkowy znacjonalizowanego przedsiębiorstwa. Minister uznał, że szczegółowa analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów archiwalnych wykazała, iż w dniu 5 lutego 1946 r., tj. chwili wejścia w życie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", przedsiębiorstwo pn. [...] – W., ul. [...] spełniało przesłankę nacjonalizacyjną, określoną w art. 3 ust. 1 lit. B ustawy. Zdaniem organu, przedmiotowa fabryka, jako dobrze prosperujące przedsiębiorstwo posiadała zdolność zatrudnienia kształtującą się na poziomie powyżej [...] pracowników na jedną zmianę. Zdaniem organu nadzoru, powoływany w treści orzeczenia Nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r. przepis art. 2 ustawy nie mógł stanowić rzeczywistej podstawy nacjonalizacji przedmiotowego Przedsiębiorstwa. Powoływanie w decyzji niewłaściwego przepisu prawa samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeżeli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawa (niewymienionym w decyzji), zawartym w akcie normatywnym będącym podstawą decyzji. Powołanie w kwestionowanym orzeczeniu zamiast art. 3 art. 2 ustawy nie mogło być zatem uznane za rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji nacjonalizacyjnej. Minister Gospodarki wskazał, że zobligowany był do określenia zdolności, a nie faktycznego zatrudnienia w przedmiotowej fabryce na dzień [...] lutego 1946 r., to jednak należało mieć na względzie okoliczność, że ze swojej istoty zdolność zatrudnienia jest wartością co najwyżej równą faktycznemu zatrudnieniu lub wyższą, W żadnym wypadku jednak rzeczywista zdolność zatrudnienia nie może być niższa, niż stan faktyczny zatrudnienia w danym okresie. Przyjmując zatem nawet najniższą z wynikających z akt sprawy wielkość zdolności zatrudnienia w przedsiębiorstwie pn. [...] – W., ul. [...], wynoszącą w dniu [...] sierpnia 1946 r., a więc w dacie zbliżonej do daty wejścia w życie ustawy – [...] pracowników na jedną zmianę, bezspornym było, że zdolność zatrudnienia w fabryce znacznie przekraczała kryterium upaństwowienia tego przedsiębiorstwa, tj. wynosiła powyżej [...] pracowników na jedną zmianę. Minister wskazał również, że w aktach sprawy brak było jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby na niższą zdolność zatrudnienia przedmiotowej fabryki, niż [...] pracowników na jedną zmianę przy produkcji w dacie [...] lutego 1946 r. lub choćby w okresie do tej daty zbliżonym. Od powyższej decyzji Spółka D. sp. z o. o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Od powyższej decyzji spółka D. sp. z o. o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uznanie, że orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podczas, gdy powyższe orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, wskutek czego organ winien stwierdzić nieważność decyzji, czego jednak nie dokonał; 2) naruszenie art. 6 i 7 Kpa poprzez błędną interpretację stanu faktycznego i prawnego, co w efekcie doprowadziło do uznania stanu niezgodnego z prawem za właściwy; 3) naruszenie art. 3 ust. 1 lit. B ustawy poprzez uznanie, że przedsiębiorstwo pn. [...] - W., ul. [...] zostało skutecznie przejęte przez Państwo na własność podczas, gdy przejęcie nastąpiło bez wypłaty należnego odszkodowania. W uzasadnieniu przedmiotowego pisma procesowego strona skarżąca dodatkowo podniosła, że zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa materialnego, poprzez niewłaściwie zastosowanie art. 3 ust. 1 lit. B ustawy. W tym aspekcie sprawy wskazano, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji Minister Gospodarki wskazał jedynie, że dyspozycja art. 3 ust. 1 lit. B ustawy przewidywała, iż przechodzą na własność Państwa przedsiębiorstwa przemysłowe, które nie zostały wymienione pod lit. A, a są zdolne zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej, niż [...] pracowników. W ocenie strony skarżącej przepis art. 3 ust. 1 lit. B stanowi wprost, że za odszkodowaniem przejmuje Państwo na własność przedsiębiorstwa przemysłowe, które nie zostały wymienione pod lit. A, jeżeli zdolne są zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej, niż [...] pracowników. Wobec tego skarżąca stwierdziła, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 lit. B ustawy poprzez uznanie, że przedsiębiorstwo pn. [...] – W., ul. [...] zostało skutecznie przejęte przez Państwo na własność podczas, gdy przejęcie nastąpiło bez odszkodowania. Okolicznością bezsporną jest fakt, że skarżąca D. Sp. z o. o. nie uzyskała jakiegokolwiek ekwiwalentu pieniężnego za przejście na własność Państwa należącej do niej Fabryki [...] – W. Powyższe, zdaniem strony skarżącej, prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że przedmiotowe orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, a Minister Gospodarki - ponownie dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - nie dostrzegł ewidentnej wady powyższego orzeczenia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej oznacza to, że wydając przedmiotową decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Gospodarki naruszył przepisy procesowe, tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa bowiem uznał, że orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. w części dotyczącej przejścia przedsiębiorstwa pn. [...] – W., ul. [...], w zakresie przejętej wraz z tym przedsiębiorstwem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2, zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podczas, gdy powyższe orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, a więc obligatoryjnie winien stwierdzić nieważność tej decyzji. Konkludując strona skarżąca stwierdziła, że wskazany stan faktyczny oznacza, iż doszło w oczywisty sposób do naruszenia art. 6 i 7 Kpa poprzez błędną interpretację stanu faktycznego i prawnego, co w efekcie doprowadziło do uznania stanu niezgodnego z prawem za właściwy. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego braku wypłaty jakiegokolwiek ekwiwalentu pieniężnego za przejście na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. [...] – W., ul. [...], stwierdził, że niewypłacenie odszkodowania za znacjonalizowanie przedsiębiorstwa jest skutkiem zaniechania wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia przewidzianego w art. 7 ust. 4 i 6 ustawy. Minister Gospodarki, działając wyłącznie jako organ nadzoru, nie był uprawniony do wkraczania w zakres uprawnień ustawodawcy. Powyższa kwestia nie mogła stanowić o wystąpieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa przy podejmowaniu orzeczenia nacjonalizacyjnego. W kompetencji bowiem organu orzekającego nie znajduje się ocena przepisów prawa, czy też braku regulacji prawnych, a jedynie ocena legalności decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie obowiązującego prawa. Brak rozstrzygnięcia w orzeczeniu, dotyczącym przejęcia przedsiębiorstwa stanowiącego w dacie wejścia w życie ustawy własność spółki D.. z o.o. o należnym byłemu właścicielowi odszkodowaniu, nie tylko nie naruszało w sposób rażący prawa, w oparciu, o które orzeczenie to wydano, lecz było z nimi w pełni zgodne (por. Wyrok NSA z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt 1728/97). Przepisy ustawy nie uzależniały przejęcia mienia na własność Państwa od przyznania odszkodowania byłemu właścicielowi, które miało być wypłacane w okresie późniejszym, na podstawie orzeczeń specjalnych komisji. Skład tych organów, sposób powoływania ich członków oraz tryb ich działania miały zostać określone w rozporządzeniu Rady Ministrów, wydanym na podstawie przepisu art. 7 ust. 4 ustawy. Wynika stąd, że przyznawanie odszkodowań za znacjonalizowanie przedsiębiorstwa stanowiło odrębną kwestię i miało się dokonywać w postępowaniu szczególnym przed specjalnymi organami. Zgodnie z przepisami ustawy odszkodowania miały zostać zrealizowane dopiero po przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa. Pomimo stosownych upoważnień ustawowych z art. 7 ust. 4 i 6 ustawy, Rada Ministrów nie wydała przepisów wykonawczych dotyczących zasad, trybu i wysokości wypłaty odszkodowań. Okoliczność ta nie przesądza jednak o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. bowiem rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, może być jedynie niezgodność decyzji z przepisem prawa, stanowiącym podstawę jej wydania, a tymczasem brak wypłaty odszkodowania w trybie ustawy nie ma bezpośredniego związku z przepisami będącymi podstawą wydania kwestionowanej decyzji nacjonalizacyjnej oraz stanowi odrębną kwestię. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, choć z innych względów, niż w niej podniesione. Dla niniejszej sprawy kluczowe znaczenie miała ocena prawna zaprezentowana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 672/11, którą – na mocy art. 153 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa" - związany był Minister Gospodarki, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie. W wyroku tym NSA stwierdził, że: 1) Fabryka [...] w W. była przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 40 § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 czerwca 1934 r. – Kodeks handlowy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji nacjonalizacyjnej, które przed wojną nie istniało; 2) Fabryka ta mieściła się w zabudowaniach położonych na nieruchomości firmy D. z P.; 3) przejęcie tego przedsiębiorstwa decyzją z dnia [...] lutego 1948 r. obejmowało również budynki w którym prowadzono przedsiębiorstwo posadowione na gruncie spółki D. Sp. z o. o.; 4) objęte decyzją z dnia [...] lutego 1948 r. przedsiębiorstwo stanowiło w tej dacie własność spółki D. Sp. z o.o., a mienie to zostało jedynie zagrabione przez okupanta – Niemca W.M.; 5) żądaniem Spółki objęto stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1948 r. o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa; 6) spółka D. Sp. z o. o. ma interes prawny w kwestionowaniu, w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. o przejęciu na własność Państwa Fabryki [...]. W ocenie Sądu, zaprezentowana wyżej przez NSA ocena prawna jest aktualna także w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy. Z powyższego wyroku NSA wynika, że orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu Nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r. wydane zostało na podstawie art. 2 ust. 7 ustawy, mimo, że orzeka o przejściu na własność Państwa mienia należącego do polskiego właściciela. Z kwestionowanego orzeczenia w sposób bezsporny wynika, że przejście mienia spółki D. Sp. z o. o. nastąpiło bez odszkodowania, a więc organ w rozstrzygnięciu nacjonalizacyjnym odwołał się do przepis art. 2 ust. 1 ustawy. Orzeczenie o przejściu mienia Spółki D. Sp. z o. o. na własność Państwa wydano na podstawie postanowienia Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w B. z dnia [...] marca 1947 r., nr [...], które orzekało o przedstawieniu właściwemu ministrowi wniosku o wydanie orzeczenia o przejęciu Fabryki [...] w W. na własność Państwa w trybie art. 2 ustawy (§ 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa – Dz. U. Nr 16, poz. 62). Postanowienie to stało się ostateczne (pismo Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w B. z dnia [...] listopada 1947 r., [...]). Wobec tego – zdaniem Sądu – orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu Nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 i 7 ustawy, skoro potwierdza nacjonalizację bez odszkodowania mienia niestanowiącego majątku osób, o których mowa w art. 2 ust. 1, lecz polskiej osoby prawnej (protokół z dnia [...] października 1945 r. spisany przez przedstawicieli Tymczasowego Zarządu Państwowego w W.). Sąd nie podzielił stanowiska Ministra Gospodarki, że w niniejszej sprawie jedynie omyłkowo Minister Przemysłu i Handlu powołał się na przepis art. 2 ustawy, a nie na znajdujący zastosowanie w sprawie przepis art. 3 ust. 1 lit. B ustawy i w związku z tym kwestionowane orzeczenie nie zostało wydane w warunkach rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że Minister Przemysłu i Handlu w orzeczeniu Nr [...] omyłkowo powołał przepis art. 2 ust. 7 ustawy. Całe postępowanie o przejęcie przedmiotowego Przedsiębiorstwa na własność Państwa do momentu jego zakończenia powyższym orzeczeniem było prowadzone w trybie art. 2 ustawy. Świadczy o tym treść postanowienia Wojewódzkiej Komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w B. z dnia [...] marca 1947 r., nr [...], które na mocy § 65 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. stanowiło podstawę do wydania kwestionowanego orzeczenia oraz treść tego orzeczenia. Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie rolą organu nadzoru orzekającego w postępowaniu nieważnościowym była ocena legalności orzeczenia Nr [...], w części orzekającej o przejęciu Przedsiębiorstwa – [...] w W., w tym zgodności z prawem zastosowanej przez Ministra Przemysłu i Handlu podstawy materialnoprawnej orzeczenia na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu tym organ nadzoru nie był uprawniony do orzekania o zmianie podstawy prawnej kwestionowanego orzeczenia i prowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia podstawy materialnoprawnej, która pasowałaby do kontrolowanego orzeczenia i wyjaśniania, czy przesłanki wynikające z tej innej podstawy zostały w sprawie spełnione. Nie sposób przyjąć, że Minister Przemysłu i Handlu orzekał w sprawie nacjonalizacyjnej w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 lit. B ustawy. Jak wynika z treści kwestionowanego orzeczenia organ ten w ogóle nie ustalał i nie oceniał przesłanki zdolności Fabryki [...] w W. do zatrudnienia na jedną zmianę więcej, niż [...] pracowników. Sąd zwraca uwagę, że przepis art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 lit. B obejmują zupełnie inne przypadki nacjonalizacji przedsiębiorstw przemysłowych, oparte na innych przesłankach. Wobec tego Sąd uznał, że zarówno decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. wyjaśnianie stanu faktycznego sprawy i ocenę legalności orzeczenia Nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r. w części orzekającej o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. [...] – W. ul. [...] z punktu widzenia przepisu art. 3 ust. 1 lit B ustawy i w konsekwencji przyjęcie, że wydane w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy orzeczenie nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie to, będące naruszeniem prawa materialnego, miało w niniejszej sprawie wpływ na jej wynik. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Gospodarki zastosuje się do zaprezentowanej w niniejszym wyroku oceny prawnej. Organ nadzoru, mając na uwadze wydanie orzeczenia Nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r., w części orzekającej o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. [...] – W. ul. [...], w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wyjaśni, czy kwestionowane orzeczenie wywołało nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa. W zależności od poczynionych ustaleń organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za bezzasadne. Kwestia dokładnego wyjaśnienia zdolności Fabryki [...] w W. do zatrudnienia przy produkcji na jedną zmianę więcej, niż [...] pracowników nie miała znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro kwestionowane orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepis art. 2 ustawy. Jeżeli chodzi o podnoszone rażące naruszenie przez Ministra przepisu art. 3 ust. 1 lit. B ustawy poprzez pominięcie, że nacjonalizacja przedmiotowego Przedsiębiorstwa odbyła się bez odszkodowania Sąd zwraca uwagę, że dla oceny legalności kwestionowanego orzeczenia Nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r. w części orzekającej o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. [...] – W. ul. [...] nie miała znaczenia ocena jego legalności z punktu widzenia przepisu art. 3 ust. 1 lit. B ustawy, ponieważ Minister Przemysłu i Handlu tego przepisu nie stosował. Kwestionowane orzeczenie, jak wynika z jego treści, było wydane na podstawie art. 2 ust. 7 w zw. z ust. 1 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).