I SA/Wa 2491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi Z. N., C. N. i M. T. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 237/08 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących Z. N., C. N. i M. T. solidarnie kwotę 491 (czterysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I SAB/Wa 237/08 zobowiązał Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych byłego właściciela nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Pismem z dnia 8 listopada 2010 r. C. N., Z. N. i M. T. wnieśli skargę na niewykonanie powyższego wyroku, żądając wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Wskazali, że pomimo upływu terminu zakreślonego wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. do chwili obecnej nie wydał on merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustanowienia na rzecz skarżących użytkowania wieczystego do nieruchomości przy ul. [...] w W. Skarżący poinformowali także, że przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 7 września 2010 r. bezskutecznie wezwali Prezydenta W. do wykonania wyroku WSA z 11 marca 2009 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił, jak wyglądał w perspektywie historycznej (od dnia wejścia w życie dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy) stan prawny nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ustalony dotychczas, oraz że ustalił wszystkie strony postępowania, co po analizie pozwoli na wydanie decyzji kończącej postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga ma uzasadnione podstawy. Stosownie do art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę w okolicznościach niniejszej sprawy. Po pierwsze, organ musi nie wykonać w zakreślonym czasie wyroku uwzględniającego uprzednią skargę na bezczynność. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. zostały zwrócone Prezydentowi W. w dniu 17 czerwca 2009 r. (k. 48 akt I SAB/Wa 237/08). Termin do wydania rozstrzygnięcia upływał więc w dniu 17 sierpnia 2009 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, decyzja rozstrzygająca sprawę nie została wydana do dnia wyrokowania. Przedstawiony na rozprawie wyciąg z operatu szacunkowego, który to operat znajduje się w aktach sprawy, wskazuje, że został on sporządzony dopiero we wrześniu 2009 r., czyli po upływie terminu do wydania decyzji, i w chwili obecnej, z powodu dalszej bezczynności organu, utracił już walor dowodu (zob. art. 156 § 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Bezczynność organu jest więc rażąca i wielomiesięczna, co miało wpływ na wysokość wymierzonej grzywny. "Wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, jak również zawiera element represyjny, stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych" (por. wyrok WSA w Warszawie z 30.01.2008 r. I SA/Wa 1672/07, LEX nr 459927). Wymierzona kwota grzywny w wysokości 10.000 zł w ocenie sądu jest w tej sytuacji adekwatna do zaniechania organu i spełnia swój cel represyjny. Skarżący spełnili też wymóg wezwania do wykonania wyroku przed wniesieniem skargi. W tej sytuacji, w oparciu o art. 154 § 1 i § 6 oraz art. 200 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.