I SA/Wa 2495/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C., A. C. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] z [...] listopada 1976 r. nr [...] orzekającej o zatwierdzeniu zaktualizowanej klasyfikacji gruntów. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] maja 2019 r., po rozpoznaniu wniosku E. C. i A. C., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] z [...] listopada 1976 r., mocą której orzeczono o zatwierdzeniu zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...] (ark. 1, 2, 3, 4, 5, 6) wykonanej w 1976 r. przez klasyfikatora, uwidocznionej na mapie sporządzonej w 1976 r. i sprawdzonej na gruncie przez inspektora d/s klasyfikacji Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych oraz wprowadzeniu odpowiednich zmian na zaktualizowanej mapie i w protokole klasyfikacyjnym, w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] z obrębu [...] Dzielnicy [...]. Organ uznał, że ww. decyzja nie jest obarczona żadną z wad wyszczególnionych w art. 156 § 1 k.p.a., mogącą stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności. E. C. i A. C. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że decyzja z [...] listopada 1976 r. została wydana z naruszeniem art. 2 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz. U. Nr 48, poz. 283 ze zm.) w związku z art. 5 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, którego obecnym odpowiednikiem jest art. 7 kpa oraz z naruszeniem art. 5 - 8 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji oraz § 3 ust. 2, § 4 ust. 4, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.). Ponadto w ocenie skarżących decyzja z [...] maja 2019 r. została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 7a § 1 i art. 8 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Główny Geodeta Kraju rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ przytoczył przepisy kpa i zasady dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji i zaznaczył, że podstawą materialnoprawną decyzji z [...] listopada 1976 r., której stwierdzenia nieważności, w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...], domagają się E.C. i A.C., były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.) – dalej rozporządzenie. Organ nadzoru zaznaczył, że z wniosku pełnomocnika skarżących o stwierdzenie nieważności ww. decyzji oraz z odwołania od decyzji z [...] maja 2019 r. wynika, że wnioskodawcy kwestionują ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...] Dzielnicy [...], Lasu - Ls, jako użytku gruntowego występującego na części działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...]. W ocenie wnioskodawców na gruntach tych nie występował las w rozumieniu art. 2 ustawy o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa. W istocie więc zarzucono Naczelnikowi [...] objęcie gleboznawczą klasyfikacją gruntu niebędącego gruntem pod lasami, a więc naruszenie § 1 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym gleboznawcza klasyfikacją obejmuje się grunty rolne oraz grunty pod lasami. Główny Geodeta Kraju odnosząc się do powyższego zarzutu wskazał, że ustalenie jakie grunty należy zaliczyć do użytku gruntowego las, ujawnianego w ewidencji gruntów i budynków, nie odbywało się w oparciu o definicję lasu zawartą w art. 2 ustawy o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa. Dla potrzeb tej ewidencji definicja lasów i gruntów leśnych, które należały do grupy użytków gruntowych "grunty pod lasami" podlegającymi gleboznawczej klasyfikacji gruntów, została zawarta w § 14 ust. 2 załącznika do zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M. P. Nr 11. poz. 98) - "Zasady i sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów oraz sporządzania wykazów gruntów". Organ nadzoru podkreślił, że Naczelnik [...] wydając decyzję z [...] listopada 1976 r. nie mógł naruszyć art. 2 ustawy o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa, ponieważ przepis ten nie miał zastosowania przy rozstrzyganiu, czy dany grunt należy zaliczyć do użytku gruntowego - grunty pod lasami. Rozpatrując kwestię ewentualnego objęcia gleboznawczą klasyfikacją gruntów, gruntu, który w ocenie strony nie stanowił gruntu pod lasami, a tym samym nie powinien być wykazywany w ewidencji gruntów i budynków jako użytek gruntowy - lasy i grunty leśne - i podlegać tej klasyfikacji, należy rozróżnić wykazywanie w operacie ewidencji gruntów i budynków rodzajów użytków gruntowych od określenia typów i klasy gleby w ramach przeprowadzanej gleboznawczej klasyfikacji gruntów, będącej przedmiotem decyzji z [...] listopada 1976 r. Główny Geodeta Kraju wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów organ nie dokonywał ustaleń w przedmiocie zaliczania gruntów do określonych użytków gruntowych. Kwestie te były rozstrzygane w odrębnym postępowaniu, mającym na celu aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Objęcie określonego gruntu gleboznawczą klasyfikacją gruntów uzależnione było od zaliczenia go w ewidencji gruntów i budynków do użytku gruntowego podlegającego tej klasyfikacji. W związku z powyższym, w ramach prowadzonego postępowania mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji orzekającej w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, nie ma miejsca na ocenę zaliczenia gruntu do określonego użytku gruntowego. Organ nadzoru podkreślił, że pełnomocnik stron w toku postępowania przedstawił szereg argumentów i dowodów poddających w wątpliwość poprawność rodzaju użytku gruntowego, wykazywanego w 1976 r., w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla nieruchomości będącej obecnie własnością stron niniejszego postępowania. W ocenie pełnomocnika wpis dotyczący rodzaju użytku gruntowego występującego na tym terenie był wówczas niezgodny ze stanem faktycznym, a co za tym idzie, gleboznawczą klasyfikacją objęto obszar nie będący lasem. Główny Geodeta Kraju zaznaczył, że w ramach prowadzonego postępowania nie może dokonać oceny zgodności ze stanem faktycznym danych, wykazywanych w 1976 r. w operacie ewidencji gruntów i budynków, określającym rodzaj użytku gruntowego występującego na przedmiotowej nieruchomości. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest bowiem badanie poprawności ówczesnych zapisów w operacie ewidencyjnym dotyczących rodzaju wykazywanego użytku gruntowego, lecz jedynie ocena legalności decyzji z [...] listopada 1976 r., orzekającej w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, dokonana pod kątem przesłanek ewentualnego stwierdzenia jej nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.. Organ nadzoru wskazał dodatkowo, że w aktach sprawy znajdują się dowody uprawdopodobniające leśny charakter gruntów położonych w granicach działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] na dzień wydania decyzji z [...] listopada 1976 r. Treść kopii mapy [...] oraz kopii mapy [...] wskazuje na poziom zalesienia między innymi na terenach obecnych działek nr [...] i nr [...], wg stanu na 1973 r. i 1977 r. Z analizy tych map wynika, że na części przedmiotowych działek występował we wskazanym okresie las wysokopienny oraz las rzadki, co zostało odzwierciedlone w ewidencji gruntów i budynków. Wykazywanie w ewidencji gruntów i budynków użytków gruntowych "lasy i grunty leśne – Ls" występujących na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...], potwierdza także treść samej decyzji z [...] listopada 1976 r., jak również treść załączonej do niej mapy, z których wynika, że część gruntów położonych w granicach obecnych działek nr [...] i nr [...] podlegała gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących powiadomienia zainteresowanych o przeprowadzeniu klasyfikacji, braku informacji o przeprowadzeniu klasyfikacji w obecności właściciela gruntu, braku przewidzianych przepisami protokołów, a także braku dowodu potwierdzającego dokonanie kontroli klasyfikacji przez inspektora na gruncie, a więc zarzutów o charakterze proceduralnym organ wskazał, że nie mogą być one podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Tak sformułowane przesłanki mogą stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Organ nadzoru zaznaczył, że obowiązujące w 1976 r., przepisy ww. rozporządzenia nie przewidywały indywidualnego doręczania zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia klasyfikacji gruntów. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia o zamierzonym przeprowadzeniu klasyfikacji gruntów na terenie wsi (gromady, osiedla, miasta) prezydium powiatowej rady narodowej zawiadamia w terminie nie krótszym niż 5 dni przed rozpoczęciem prac terenowych prezydium gromadzkiej rady narodowej w celu powiadomienia o tym zainteresowanych użytkowników gruntów w sposób przyjęty w danej miejscowości. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 7 rozporządzenia niestawienie się użytkowników gruntów lub ich przedstawicieli mimo wezwania ich przez klasyfikatora nie wstrzymuje czynności klasyfikacyjnych. Główny Geodeta Kraju podkreślił, że brak wymienionych wyżej dokumentów i dowodów w aktach sprawy nie oznacza, że decyzja z [...] listopada 1976 r. rażąco narusza prawo. Zasada trwałości decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 k.p.a. nie pozwala na uznanie, że brak w aktach sprawy niektórych dokumentów bezsprzecznie rozstrzyga o niezgodności z prawem przedmiotowego orzeczenia. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika stron o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia stanu faktycznego organ zaznaczył, że przeprowadzenie takiego dowodu byłoby niecelowe, ponieważ nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa i z tego powodu stwierdzić nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie odmiennej oceny dowodów. Opinia biegłego mogłaby jedynie stanowić dowód przeciwny dla znajdującego się w aktach sprawy dowodu w postaci mapy klasyfikacyjnej, z której wynika, że na części obecnych działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] występował użytek gruntowy Ls - las. E. i A. małż. C. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:  1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz. U. Nr 48, poz. 283 ze zm.) oraz w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że grunty objęte klasyfikacją spełniały definicję gruntów leśnych; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 14 ust. 2 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M. P. z 1969 r. Nr 11, poz. 98) oraz w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że grunty objęte klasyfikacją spełniały definicję gruntów leśnych w rozumieniu ww. przepisu; 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 14 ust. 3 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. oraz w zw. z art. 7 kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu i tym samym sklasyfikowanie gruntów zadrzewionych i zakrzewionych jako gruntów leśnych; 4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że naruszenie ww. przepisów oraz przepisów postępowania tj.: a) art. 5 - 8 § 1 kpa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Naczelnika [...] z [...] listopada 1976 r.; b) § 3 ust. 2, § 4 ust. 4, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.) poprzez ich zastosowanie zamiast przepisów kpa; nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, skargę należało oddalić. Przedmiotem przeprowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego a następnie Głównego Geodetę Kraju postępowania nadzorczego, było skontrolowanie - w trybie uregulowanym w art.156 k.p.a. - legalności decyzji Naczelnika [...] z [...] listopada 1976r. wydanej w przedmiocie zatwierdzenia zaktualizowanej klasyfikacji gruntów na terenie rejonu urbanistycznego [...], wykonanej przez klasyfikatora mgr J. S., uwidocznionej na mapie sporządzonej w 1976r. i sprawdzonej na gruncie , w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i [...], z obrębu [...]. Zdaniem Skarżących, organy administracji wadliwie i bezzasadnie odmówiły uwzględnienia ich wniosku nadzorczego, gdyż nie ulega wątpliwości , że grunty objęte klasyfikacją nie spełniały definicji gruntów leśnych ani w rozumieniu art.2 ustawy z 22 listopada 1973r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa ani w rozumieniu §14 ust.2 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 20 lutego 1969r. w sprawie ewidencji gruntów. Także procedura postępowania przewidziana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów nie została w kontrolowanej sprawie dochowana. Brak jest bowiem dowodu o powiadomieniu zainteresowanych użytkowników gruntów o terminie klasyfikacji, o sporządzeniu protokołu z przebiegu czynności, jego podpisaniu przez zainteresowanych użytkowników, ówcześni właściciele gruntów nie zostali także powiadomieni o wyłożeniu do publicznej wiadomości protokołu wraz z mapą i rejestrem klasyfikacji gruntów na okres 7 dni w lokalu prezydium gromadzkiej rady narodowej. Skarżący powołali się na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2013r. sygn. I OSK 2036/11, że Kodeks postępowania administracyjnego w tekście z Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168, w art. 195 § 1 uchylił dotychczasowe przepisy obowiązujące w sprawach w nim uregulowanych. Oznacza to, że wszystkie przepisy regulujące dotychczas postępowanie organów w ramach postępowania administracyjnego utraciły moc o ile kwestie nimi uregulowane znalazły się w przepisach tego Kodeksu. Wobec powyższego procedura uregulowana w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów dotycząca w szczególności sposobu rozumienia strony (zainteresowanych użytkowników gruntów), zawiadomień (doręczeń), oględzin klasyfikatora, protokołów z czynności klasyfikacji, dowodów, ogłaszania decyzji klasyfikacyjnej, na mocy art. 195 k.p.a. została derogowana, a w jej miejsce weszły odpowiednie przepisy k.p.a. Odpowiednie przepisy k.p.a. odnoszą się zatem do regulacji zawartej w ww. rozporządzeniu w zakresie konieczności zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie (art. 57 § 3 k.p.a. w zw. z art. 25 k.p.a. w wersji od 1 czerwca 1975 r. do 27 marca 1980 r.), tj. wszystkich zainteresowanych użytkowników gruntów objętych klasyfikacją, do oględzin klasyfikatora na gruntach objętych klasyfikacją - art. 70 i następne k.p.a. (w wersji od 1 czerwca 1975 r. do 27 marca 1980 r.), a w szczególności art. 73 k.p.a. (obowiązek zawiadomienia o terminie oględzin), co do obowiązku sporządzenia protokołu z przeprowadzonych oględzin (art. 62 § 2 pkt 3 k.p.a. - w wersji od: 1 czerwca 1975 r. do: 27 marca 1980 r.), zawierającego informacje zgodnie z art. 63, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy oględzinach obecny, co i w jaki sposób w wyniku oględzin ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Ponadto podkreślili, że k.p.a. w swej treści nie przewidywał doręczenia decyzji poprzez ogłoszenie. Doręczenia można było dokonać przez pocztę, przez swych pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy, osobom zainteresowanym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a tylko co do osób nieznanych z miejsca pobytu, ale którym Sąd nie wyznaczył przedstawiciela, pisma pozostawiało się w aktach sprawy, a o tym fakcie wywieszało się obwieszczenie. Możliwość zawiadomienia stron przez obwieszczenie wprowadzona została do k.p.a. dopiero w 1980 r. Zastosowanie zatem takiego trybu doręczenia, jak to uczynił Naczelnik Dzielnicy, tj. przez obwieszczenie, świadczy o działaniu bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem ww. art. 195 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej wskazana argumentacja nie zasługuje na aprobatę. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że w zaskarżonej decyzji nie mogło dojść do naruszenia art. 2 ustawy z 22 listopada 1973r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa, skoro przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji. Sąd podziela także pogląd Głównego Geodety Kraju, że w ramach prowadzonego postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów organ nie analizował kwestii zaliczenia omawianych gruntów do określonych użytków gruntowych, które były przedmiotem odrębnego postępowania, a objęcie gleboznawczą klasyfikacją gruntów uzależnione było od zaliczenia gruntu w ewidencji gruntów i budynków do użytku gruntowego podlegającego tej klasyfikacji. W odniesieniu do zarzutów zawartych w pkt. 4 skargi co do twierdzenia , że naruszenie wymienionych w nim przepisów postępowania stanowi rażące naruszenie prawa , - jak można wywieść z uzasadnienia – art. 195 § 1 k.p.a. istotnym w sprawie niniejszej jest także podkreślenie, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter szczególny. Jego przedmiotem jest zbadanie, czy poddana kontroli decyzja administracyjna nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W żadnym razie nie może prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter enumeratywny i nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Wady decyzji muszą tkwić w samej decyzji i godzić w elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego. Przedmiotem rozpoznania w tym trybie jest ustalenie czy decyzja, co do której skierowano żądanie stwierdzenia nieważności jest dotknięta jedną z wyliczonych enumeratywnie ciężkich, kwalifikowanych wad w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jeżeli została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zaś, to naruszenie wyłącznie takiego przepisu prawa, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych a tym samym nie wymaga jego wykładni. W nawiązaniu do powyższego w kontekście zarzutów skargi , Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej dokonał oceny , że związana z analizą procedury kwalifikacji gruntów na gruncie rozporządzenia z 4 czerwca 1956r. potrzeba dokonywania wykładni art. 195 § 1 k.p.a. ,zaprezentowanej m.in. w orzecznictwie przywołanym w skardze ok. 50 lat po jego uchwaleniu, z jednoczesnym odwoływaniem się do obowiązujących współcześnie zasad techniki prawodawczej, jednoznacznie wskazuje, że ustalenie treści tego przepisu jest sporne. To zaś oznacza, że nie można mówić o jego rażącym naruszeniu . Stanowisko to powołuje się na argumentację i pozostaje zbieżne z jednoznacznym poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 października 2019r. sygn. I OSK 421/18r, odnoszącym się do analizy problemu uchybienia przepisom postępowania , która w szczególności dotyczyła trybu ogłaszania orzeczenia w sprawie klasyfikacji gruntów, w kontekście zapisu art.195 § 1 k.p.a., mocą którego straciły moc przepisy dotychczasowe w sprawach uregulowanych w k.p.a. podczas gdy obowiązujący od 1 stycznia 1961 r. kodeks postępowania administracyjnego, nie przewidywał takiego trybu doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności szeroko argumentując, że art. 195 § 1 k.p.a. nie spowodował uchylenia trybu doręczania decyzji uregulowanego w § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. wskazał także na przemawiające za tym poglądem orzecznictwo sądowe. Sąd zauważa także, że w kontrolowanym obecnie postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem postępowania była ocena decyzji z [...] listopada 1976 r., ale wyłącznie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Przypisanie zaś decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych ma miejsce wyjątkowo i dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (wyrok NSA z 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, Lex 377245). Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydania decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie , a taka sytuacja nie miała w tym postępowaniu miejsca. Sąd podkreśla ponadto, że od daty wydania tej decyzji do daty wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności upłynęło około 40 lat , co bezpośrednio wpływa na stan zachowanych akt administracyjnych. Ponadto , idąc tokiem analizy dokonanej przez NSA, zwraca uwagę, że kwestia oddziaływania upływu czasu na akt administracyjny ma istotne znaczenie praktyczne, a stabilizacja stanu prawnego po upływie określonego czasu leży w interesie porządku publicznego, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. P 46/13 dotyczącym art. 156 § 2 k.p.a. Podniósł bowiem, że brak w art. 156 § 2 k.p.a. wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. po znacznym upływie czasu skutkuje destabilizacją porządku prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd , na podstawie art.151 p.p.s.a. , orzekł jak na wstępie. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Od 24 października 2020 r. obszar całego kraju objęty został tzw. "strefą czerwoną". W związku z tym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, biorąc pod uwagę brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznając, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r.