I SA/Wa 2501/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. K. i H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr KOC/4214/Zs/22 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr KOC/4214/Zs/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 20 maja 2022 r. nr UD-VIII-WGG.6826.6.2021.PLA w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2021r. E. K. i H. K., powołując się na art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018r., poz. 1716 z późn. zm.), wystąpili o wydanie zaświadczenia "potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z obrębu [...], dla której urządzona jest księga wieczysta nr [...]". Postanowieniem z dnia 20 maja 2022r. nr UD-VIII-WGG.6826.6.2021.PLA Prezydent m.st. Warszawy odmówił wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], uregulowanego w KW Nr [...] w prawo własności. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że w dniu 1 stycznia 2019r. przedmiotowy grunt był zabudowany budynkiem o funkcji "budynki handlowo-usługowe", co potwierdza wypis z kartoteki budynków z dnia [...] kwietnia 2019r. powołany w akcie notarialnym Rep A Nr [...] - umowa sprzedaży prawa użytkowania wieczystego tejże nieruchomości, a zatem należy uznać, że wymagany przez art. 13 ustawy rodzaj zabudowy w dniu 1 stycznia 2019r. nie spełniał warunków przekształcenia z mocy prawa. Zażalenie na postanowienie Prezydenta wnieśli E. K. i H. K.. Kolegium rozpatrując zażalenie wskazało, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2022r., poz. 1495, zwana dalej "ustawą’), jeżeli po dniu 1 stycznia 2019 r. na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym zabudowanym na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny zostanie oddany do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88), prawo użytkowania wieczystego tego gruntu przekształca się w prawo własności gruntu z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Przepisy art. 2 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 13 ust. 1 ustawy wprowadza instytucję tzw. opóźnionego przekształcenia. Zasady stosowania tego przepisu są takie jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, jedyną różnicą jest data przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Przepis art. 13 ust. 1 ustawy należy czytać łącznie z art. 1 ust. 2 ustawy, który wskazuje, że przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1125/21 wskazał: "W doktrynie zatem powszechnie wskazuje się, że zasady stosowania tego ostatniego przepisu są takie same, jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, a jedyną różnicą jest tylko data przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, gdyż w tym ostatnim wypadku datą tą nie jest dzień 1 stycznia 2019 r. a jest nią data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Zawarcie w omawianej ustawie regulacji, przewidzianej w art. 13 ust. 1, w dodatkowy zatem sposób świadczy o intencjach, jakie przyświecały ustawodawcy przy uchwalaniu powyższej ustawy. Jak czytamy bowiem w uzasadnieniu jej projektu, wolą rządowego projektodawcy było w tym przypadku usprawnienie dotychczasowych procesów przekształcania praw użytkowania wieczystego na gruntach zabudowanych budynkami mieszkalnymi (w szczególności na rzecz członków wspólnot mieszkaniowych) i wyeliminowanie powstawania w przyszłości problemów z wykonywaniem i przekształcaniem praw na tego rodzaju gruntach. Zasadniczym przy tym celem ww. ustawy była zaś niewątpliwie eliminacja istniejących praw współużytkowania wieczystego oraz zapobieżenie powstawaniu udziałów w tym prawie w przyszłości (vide: uzasadnienie projektu ustawy VIII 2673)". Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020r. Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...]. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lutego 2021r., nr [...], działając na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, zmienił ostateczną decyzję własną Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie instalacji gazowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2021 r. zaświadczenie nr [...] o braku sprzeciwu do zgłoszenia o zawiadomieniu zakończenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2022r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] stwierdził, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...].01.2022r. przez uprawnionego przedstawiciela PINB dla [...] protokolarnie ustalono, że na terenie posesji przy ul. [...] istnieje budynek o dwóch kondygnacjach naziemnych i poddasza, na ścianie frontowej istnieje szyld stacji kontroli pojazdów [...]. PINB dla [...] zawiadomieniem z dnia [...].02.2022r. wszczął postępowanie w sprawie zmiany przeznaczenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W dalszej części uzasadnienia decyzji PINB dla [...] stwierdził, że w dniu [...].03.2022r. dokonano kolejnych oględzin nieruchomości, a w protokole [...] stwierdzono: "na terenie nieruchomości przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalny z częścią usługową w parterze-Stacja Kontroli Pojazdów, okazano projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...].08.2020r. Stan faktyczny zgodny z zatwierdzonym projektem. Z opisu projektu budowlanego (s. 5) wynika, że uzyskano zgodę na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (lokal użytkowy i na piętrze i poddaszu lokal mieszkalny). Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia lokalu użytkowego wynosi 114,04 m2 co stanowi 22,29 % powierzchni całkowitej budynku". Z odpisu zupełnego księgi wieczystej Nr [...] wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] położona przy ul. [...] w dniu 1 stycznia 2019r. była zabudowana budynkiem handlowo - usługowym. Prezydent m.st. Warszawy w zaświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2019r., znak: [...] zaświadczył o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z dnia [...].06.2019r. (data wpływu: [...].06.2019r.) w sprawie zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-handlowego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Reasumując, skoro zasady stosowania art. 13 ust. 1 ustawy są takie jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, a jedyną różnicą jest data przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania, to organ I instancji zasadnie uznał, że dla jego zastosowania grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym w dniu 1 stycznia 2019 r., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 233 § k.p.c. należy wskazać, iż jest on bezzasadny, gdyż organy administracji orzekając w przedmiocie wydania zaświadczenia nie stosują przepisów Kodeku postępowania cywilnego. Skargę na postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. K. i H. K. zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez: a. błędną wykładnię art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez przyjęcie, że dla potrzeb przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie tego przepisu, grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym w dniu 1 stycznia 2019 r., podczas gdy ustawodawca w treści tego przepisu nie stawia takiego warunku, b. niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy przekształceniowej w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, podczas gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przewidziane prawem przesłanki do przekształcenia, w szczególności po dniu 1 stycznia 2019 r. nieruchomość, na podstawie pozwolenia na budowę, została zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, który został oddany do użytkowania na podstawie zgłoszenia zakończenia budowy, w odniesieniu do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 218 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w sytuacji gdy z prowadzonych przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy ewidencji, rejestrów oraz z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, w szczególności z przedłożonych przez stronę dokumentów, jednoznacznie wynikało, że w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania doszło do przekształcenia, z mocy prawa, użytkowania wieczystego w prawo własności w trybie art. 13 ust. 1 ustawy przekształceniowej, a tym samym organ był zobowiązany do wydania zaświadczenia, b. art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990) poprzez nieprzeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, a co za tym idzie brak ustalenia, w jaki sposób budynek znajdujący się na nieruchomości będącej przedmiotem postępowania został sklasyfikowany w operacie ewidencji gruntów, c. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez powołanie się w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia na wydanie przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy zaświadczenia z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] podczas gdy okoliczność ta nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną. Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 20 maja 2022 r. o odmowie wydania skarżącym zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 2040 ze zm., dalej w skrócie jak dotychczas "u.p.p.u.w."). Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.p.p.u.w. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.p.u.w., przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. W przytoczonych przepisach u.p.p.u.w. uregulowano przekształcenie - z mocy samego prawa - prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tego rodzaju gruntów. Przewidziano przy tym - jako zasadę podstawową - iż do owego przekształcenia prawa dochodzi w dniu 1 stycznia 2019 r., o ile dany grunt w tej dacie był zabudowany na cele mieszkaniowe. Odrębną sytuację, która również prowadzi do przekształcenia – z mocy prawa - prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, normuje natomiast art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. (tzw. "opóźnione przekształcenie"). Przepis ten stanowi, że jeżeli po dniu 1 stycznia 2019 r. na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym zabudowanym na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny zostanie oddany do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), prawo użytkowania wieczystego tego gruntu przekształca się w prawo własności gruntu z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Przepisy art. 2 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Należy jednocześnie zaakcentować, że jak wskazuje się w doktrynie, zasady stosowania instytucji "opóźnionego przekształcenia" są takie same jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych. Różnica zaś sprowadza się wyłącznie do daty przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania (zob. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz, Opublikowano: WKP 2019). Z przepisu tego wynika zatem, że dla jego zastosowania grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym, a zabudowa oceniana jest z punktu widzenia oddania budynków mieszkalnych do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy w kontekście instytucji opóźnionego przekształcenia "Dla gruntów, które po dniu 1 stycznia 2019 r. zostaną zabudowane budynkami wielorodzinnymi lub jednorodzinnymi momentem przekształcenia praw byłoby oddanie budynku do użytkowania, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego." (uzasadnienie projektu ustawy VIII 2673). Jak przy tym zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1125/21 na tle art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. wolą rządowego projektodawcy było w tym przypadku usprawnienie dotychczasowych procesów przekształcania praw użytkowania wieczystego na gruntach zabudowanych budynkami mieszkalnymi (w szczególności na rzecz członków wspólnot mieszkaniowych) i wyeliminowanie powstawania w przyszłości problemów z wykonywaniem i przekształcaniem praw na tego rodzaju gruntach. Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym z urzędu lub na wniosek przez organ administracji publicznej. Stanowi ono następnie podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 u.p.p.u.w.). Tryb wydawania zaświadczeń określony jest w art. 217-220 k.p.a. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosowanie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego. Ma to o tyle istotne znaczenie, że tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony, a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Przepis art. 218 § 1 k.p.a. dopuszcza przy tym możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Wobec tego postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. W tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji odmówił skarżącym wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż na dzień 1 stycznia 2019 r. przedmiotowa działka nie była zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 lecz była zabudowana budynkiem o charakterze handlowo-usługowym, przy czym został on pierwotnie oddany do użytkowania przed 1 stycznia 2019 r. Organ przyjął, że przy ocenie spełnienia przesłanek przekształcenia należy uwzględnić stan faktyczny i prawny aktualny na dzień 1 stycznia 2019 r. Z odpisu zupełnego księgi wieczystej Nr [...] wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] położona przy ul. [...] w dniu 1 stycznia 2019 r. była zabudowana budynkiem handlowo - usługowym. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...]. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lutego 2021r., nr [...], działając na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, zmienił ostateczną decyzję własną Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie instalacji gazowej. Jak zasadnie uznało Kolegium, skoro zasady stosowania art. 13 ust. 1 ustawy są takie jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, a jedyną różnicą jest data przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania, to organ I instancji zasadnie uznał, że dla jego zastosowania grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym w dniu 1 stycznia 2019 r., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Rozstrzygając, w ramach kontroli sprawowanej w następstwie wniesienia skargi, nakreślony powyżej spór wskazać należy, że zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości w prawo własności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 1 stycznia 2019 r. nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym w rozumieniu u.p.p.u.w. W tej bowiem dacie na przedmiotowej nieruchomości posadowiony był budynek handlowo-usługowy. Bez znaczenia przy tym jest powoływana przez skarżących okoliczność, że po 1 stycznia 2019 r. nieruchomość została zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym na podstawie pozwolenia na budowę. W art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. mowa jest o gruncie "zabudowanym na cele mieszkaniowe", tj. o gruncie, na którym wybudowano budynki służące celom mieszkaniowym. Posłużenie się tutaj pojęciem "zabudowania" należy odnosić do pierwotnego celu w jakim zrealizowano daną zabudowę. Oznacza to, że przedmiotowa nieruchomość jako "zabudowana" na cele handlowo-usługowe nie jest objęta zakresem tego przepisu. Ponadto w dalszej części przepisu mowa jest o "oddaniu budynku mieszkalnego do użytkowania", które ma nastąpić po dniu 1 stycznia 2019 r., co zdaniem Sądu wskazuje, że chodzi tutaj wyłącznie o budynki, które dotychczas nie zostały oddane do użytkowania. Ponadto skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "zabudowania" gruntu, nie definiując co to znaczy "zabudować" grunt, to zasadnym jest sięgnięcie do znaczenia słownikowego czasownika "zabudować". Zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego "zabudować — zabudowywać" oznacza 1. «postawić na jakimś terenie budowle» 2. «budując, zasłonić coś». Innymi słowy w art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. mowa jest o sytuacji, w której na terenie określonej nieruchomości stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego "postawiono" budynek mieszkalny. W dacie 1 stycznia 2019 proces "stawiania" ma być jeszcze nie zakończony, zaś oddanie do użytkowania "postawionego budynku mieszkalnego" ma nastąpić w okresie przypadającym po dacie 1 stycznia 2019 r. Tymczasem w niniejszej sprawie budynek mieszkalny został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z 2020 r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z prawem. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.