I SA/Wa 2547/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku T. S.A. (obecnie O. S.A.), reprezentowanej przez adwokata W. S., o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] wstrzymującym wykonanie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez p.j.o. P. w W., której następcą prawnym jest T. Spółka Akcyjna w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego we wsi K. oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki o numerze [...], w części w jakiej nieruchomości te w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiły las - uchylił w całości zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. i wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w całości. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm), wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez p.j.o. P. - w W., której następcą prawnym jest T. w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego we wsi K., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki o numerze [...]. Nadleśniczy Nadleśnictwa C. wnioskiem z dnia 22 grudnia 2008 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w całości i wstrzymanie jej wykonania, podnosząc, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż część przedmiotowych działek stanowiła i stanowi las, a w związku z tym nie można było dokonać ich uwłaszczenia w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] wstrzymał wykonanie w/w decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. wystąpiła m. in. T. S.A.. reprezentowana przez adwokata W. S., podnosząc, że w związku ze zbyciem przedmiotowych działek nastąpiły nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej, a zatem wydanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania jest niezasadne. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku T. S.A. (obecnie O. S.A.), reprezentowanej przez adwokata W. S., o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] wstrzymującym wykonanie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990r. przez p.j.o. P. w W., której następcą prawnym jest T. w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego we wsi K. oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki o numerze [...], w części w jakiej nieruchomości te w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiły las - uchylił w całości zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. i wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w całości. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. wydana została w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zrn), zgodnie z którym grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa, stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich. Jedną z przesłanek określonych w ww. przepisie jest przesłanka zarządu nieruchomością sprawowanego na dzień 5 grudnia 1990 r. przez państwową osobę prawną. Przesłankę tą ustalano natomiast na podstawie dokumentów określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z. dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23. poz. 97). W dniu 5 grudnia 1990 r. państwową osobą prawną była państwowa jednostka organizacyjna "P.", co wynikało z ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. Nr 54. poz. 275 ze z.m.). Organ wojewódzki prawo zarządu wyprowadził z zarządzenia nr [...] Ministra Łączności z dnia [...] grudnia 1981 r. w sprawie połączenia jednostek organizacyjnych w Z. z Państwowym Przedsiębiorstwem P.", przy wskazaniu na § 4 ust. 1 pkt 8 przytoczonego rozporządzenia Rady Ministrów. Zarządzenie to w § 2 wskazuje, że "P." przejmuje zadania i majątek włączonych jednostek organizacyjnych, a w niniejszej sprawie - zadania i majątek b. przedsiębiorstwa państwowego S. w W. W świetle § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. na prawo zarządu wskazują uchwały, zarządzenia lub decyzje, wydane w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeśli ustalenia tych dokumentów dotyczą jednoznacznie określonych nieruchomości. W niniejszej sprawie ww zarządzenie nr [...] Ministra Łączności z dnia [..] grudnia 1981 r. wskazuje tylko ogólnie na przejęcie majątku włączonych przedsiębiorstw, a więc prawo zarządu jednostki uwłaszczonej mogłoby zaistnieć, jeśli do przedmiotowej nieruchomości było uprzednio ustalone prawo zarządu (dawniej prawo użytkowania), na rzecz jej poprzednika prawnego. Na żadne tego typu dokumenty nie wskazują akta sprawy i na żadne dokumenty w tym zakresie nie wskazał też organ wojewódzki, ani wnioskodawca uwłaszczenia. T. S.A.[...] w W., do wniosku z dnia 13 czerwca 1991 r. dołączyła oświadczenie Zastępcy Dyrektora i Głównego Księgowego z dnia 22 listopada 1991 r. wskazujące na budynki i urządzenia położone na gruncie i zawierające stwierdzenie "Oświadczamy, że na nieruchomości w K., będącej w zarządzie P. w W. znajdują się następujące budynki i urządzenia". W myśl § 4 ust. 2 ww. oświadczenie może stanowić dowód potwierdzający istnienie prawa zarządu, ale jedynie wyjątkowo, w sytuacji bowiem, gdy nie zachowały się wskazane w § 4 ust. 1 rozporządzenia, a ponadto winno wskazywać na przekazanie nieruchomości państwowej jednostce organizacyjnej. Powyższe oświadczenie nie spełnia tego warunku. Tylko w sposób pośredni wskazuje ono na prawo zarządu, nie przytaczając dokumentów , z których prawo to może wynikać. W piśmie z dnia 25 lutego 1997 r. C. w W. wskazało, że nie posiada żadnej decyzji administracyjnej ustanawiającej zarząd, natomiast użytkuje nieruchomość od wczesnych lat powojennych. Z dołączonych dokumentów, tj. wypisu z rejestru gruntów, notatki w sprawie warunków technicznych z 1949 r. protokołu z kontroli stanu budowy z 1949 r. protokołu w sprawie wykonanej inwestycji z 1949 r. protokołu ostatecznego odbioru robót z 1951 r. decyzji o lokalizacji szczegółowej z 1966 r. decyzji o pozwoleniu na budowę z 1967 r. oraz dołączonych 4 oświadczeń osób fizycznych z 1996 r. wskazujących jakie obiekty budowlane zostały wybudowane, nie wynika prawo zarządu do przedmiotowego gruntu (dawniej prawo użytkowania). Ponadto żaden z ww. dokumentów nie został wymieniony w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z. dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Wymienione dokumenty mogą co najwyżej wskazywać na fakt władania nieruchomością, co nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa zarządu do gruntu. Mając powyższe na uwadze Minister stwierdził, iż z akt sprawy nie wynika, by jednostka uwłaszczona legitymowała się prawem zarządu do przedmiotowych działek nr [...]. W niniejszej sprawie zachodzi zatem prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. co uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. uwłaszczającej p.j.o. P. w W. działkami nr [...]. a nie tylko w zakresie w jakim działki te stanowiły las. Dlatego też w ocenie organu II instancji należało uchylić ww. postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. i wstrzymać wykonanie decyzji uwłaszczeniowej w całości. Ponadto wskazano, iż w sytuacji, gdy organ odwoławczy zdecyduje się na odstąpienie od zasady reformationis in peius. obowiązany jest w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wykazać wystąpienie w decyzji organu I instancji rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego. Postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] wstrzymujące wykonanie decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w części w jakiej działki nr [...] w dniu 5 grudnia 1990r. stanowiły las, wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Minister Infrastruktury orzekł w stosunku do niewyodrębnionych geodezyjnie części działek nr [...]. które ponadto nie mogą być jednoznacznie określone na podstawie akt przedmiotowej sprawy. Wstrzymanie wykonania nieokreślonej części decyzji uwłaszczeniowej skutkuje wadliwością postanowienia wstrzymującego wykonanie, skoro celem tej instytucji jest wstrzymanie w obrocie prawnym możliwości powołania się na konkretne skutki prawne badanej decyzji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wyłączony jest zakaz reformationis in pius. określony w art. 39 k.p.a. Następnie Minister wskazał, iż wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 159 § 1 k.p.a. nie przesądza o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. Udowodnienie istnienia bądź nieistnienia kwalifikowanych wad postępowania nastąpi w dalszej części postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nadzoru. Również dopiero na etapie postępowania nadzorczego możliwe będzie ewentualne ustalenie, czy miały miejsce nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. S. A. (obecnie O. S.A.) zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j.: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na uchyleniu przez Organ w całości postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009r. i wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. (dalej: "decyzja nr [...]") w całości, w sytuacji gdy Nadleśniczy Nadleśnictwa C. nie posiadał legitymacji do zgłoszenia żądania wstrzymania wykonania decyzja nr [...] oraz nie posiadał legitymacji do bycia stroną niniejszego postępowania z uwagi na brak interesu prawnego, co powinno skutkować umorzeniem postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość; 2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 159 § 1 k.p.a. polegające na uchyleniu przez Organ w całości postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009r. i wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w całości, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., bowiem okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy wskazują, że decyzja nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i poprzedzającego go postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. i umorzenie postępowania przed Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organem I instancji wobec braku legitymacji Nadleśniczego Nadleśnictwa C. do zgłoszenia żądania wstrzymania wykonania decyzji nr [...] oraz nieposiadania legitymacji do bycia stroną niniejszego postępowania z uwagi na brak interesu prawnego, w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 PPSA, ewentualnie wniesiono o 2. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i poprzedzającego go postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. i odmowę wstrzymania wykonania decyzji nr [...] przez Organ w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 PPSA, a w razie nie skorzystania z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 PPSA – o uchylenie w całości przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) PPSA i art. 135 PPSA zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżonym postanowieniem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił w całości postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009r. (wstrzymujące wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...] w części w jakiej nieruchomości te w dniu 5 grudnia 1990r. stanowiły las) i wstrzymał wykonanie w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [..] kwietnia 1997 r. w całości, bowiem w ocenie organu w niniejszej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Jak wynika z akt sprawy postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] wstrzymujące wykonanie decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w części w jakiej działki nr [...] w dniu 5 grudnia 1990r. stanowiły las, wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Minister Infrastruktury orzekł w stosunku do niewyodrębnionych geodezyjnie części działek nr [...] które ponadto nie mogą być jednoznacznie określone na podstawie akt przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ w sprawie niniejszej granic tej oceny nie przekroczył, a podjęte rozstrzygnięcie w sposób właściwy i zindywidualizowany uzasadnił. W przypadku wstrzymania wystarcza tylko prawdopodobieństwo wystąpienia wady (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 maja 1998 r., IV SA 1784/97, LEX nr 43142: "Do zastosowania przez organ administracji wymienionej w art. 159 § 1 k.p.a. instytucji wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wad powodujących nieważność decyzji i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa"; por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., IV SA 2634/03, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 78: "Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 159 § 1 k.p.a., powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę", por. też wyrok NSA z dnia 11 marca 2010 r., I OSK 725/09, LEX nr 595493, teza 1: "Przesłanką zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. jest "prawdopodobieństwo" a nie "uprawdopodobnienie". Czym innym jest jednak wystąpienie prawdopodobieństwa, a czym innym uprawdopodobnienie, czy to przez organ czy stronę, faktu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., a organ stosując art. 159 § 1 k.p.a. nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia", por. też wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2013 r., VII SA/Wa 1351/12, LEX nr 1324116: "Wprawdzie organ nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, to jednak powinien wskazać na prawdopodobieństwo wystąpienia wady z art. 156 k.p.a. w odniesieniu do decyzji, której postanowienie o wstrzymaniu dotyczy. Określenie prawdopodobieństwa powinno każdorazowo polegać na wskazaniu tego z punktów art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę"). Oceniając zatem takie rozstrzygnięcie, sąd administracyjny nie wnika w celowość wydania takiego rozstrzygnięcia, lecz jedynie bada jego zgodność z prawem, czy było dopuszczalne wydanie takiego rozstrzygnięcia, i czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego – a w niniejszej sprawie - granic oceny, jak również, czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (v. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10.wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, s. 377, 404-405). W świetle § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. na prawo zarządu wskazują uchwały, zarządzenia lub decyzje, wydane w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeśli ustalenia tych dokumentów dotyczą jednoznacznie określonych nieruchomości. W niniejszej sprawie ww. zarządzenie nr [...] Ministra Łączności z dnia [...] grudnia 1981 r. wskazuje tylko ogólnie na przejęcie majątku włączonych przedsiębiorstw, a więc prawo zarządu jednostki uwłaszczonej mogłoby zaistnieć, jeśli do przedmiotowej nieruchomości było uprzednio ustalone prawo zarządu (dawniej prawo użytkowania), na rzecz jej poprzednika prawnego. Organ wskazał, że na żadne tego typu dokumenty nie wskazują akta sprawy i na żadne dokumenty w tym zakresie nie wskazał też organ wojewódzki, ani wnioskodawca uwłaszczenia. Organ stwierdził, iż z akt sprawy nie wynika, by jednostka uwłaszczona legitymowała się prawem zarządu do przedmiotowych działek nr [...]. W niniejszej sprawie organ zatem uprawdopodobnił wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadniało wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. uwłaszczającej p.j.o. P. w W. działkami nr [...]. a nie tylko w zakresie w jakim działki te stanowiły las. Dlatego też w ocenie organu II instancji należało uchylić ww. postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. i wstrzymać wykonanie decyzji uwłaszczeniowej w całości. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skoro więc rozstrzygnięcie takie było dopuszczalne, organ nie przekroczył granic oceny w zakresie "prawdopodobieństwa, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.", a rozstrzygnięcie sprawy uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, skarga nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.