I SA/Wa 2563/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), asesor WSA Anna Fyda-Kawula, , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. H. i A. H. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z 2 września 2021 r., nr DO.1.7614.326.2021.MW, Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu odwołania S. H. i A. H., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z 11 czerwca 2021 r., nr NWIIIb.7533.203.2016, o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 11 czerwca 2021 r. Wojewoda Śląski stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...] (W), obręb [...], oznaczonej na mapie z projektem podziału (nr ewidencyjny [...]) jako działka nr [...] o powierzchni 0,0044 ha, wydzielona z działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli S. H. i A. H.. Decyzją z 2 września 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z 11 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość spełniała łącznie następujące przesłanki: (i) nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (ii) była zajęta pod drogę publiczną oraz (iii) pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem organu odwoławczego, pierwsza przesłanka została w niniejszej sprawie spełniona. W dniu 31 grudnia 1998 r., jak również obecnie, właścicielami nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] (wydzielona z działki nr [...]), byli S. H. i A. H., co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. Zatem we wspomnianej dacie nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem Ministra, w sprawie spełniono również przesłankę zajęcia nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Powyższe organ ustalił na podstawie uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Katowickiego Nr 6), zgodnie z którą ulica [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych, art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r., zgodnie z którym przedmiotowa droga zachowała status drogi gminnej oraz mapy z projektem podziału nieruchomości sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. S., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu 5 listopada 2018 r. pod nr P.2410.2018.2943, na której widnieje adnotacja geodety, że działka nr [...] stanowi teren zajęty pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. Minister podkreślił, że mapa do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną, przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę. Brak jest podstaw aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W konsekwencji, dokument ten stanowił wystarczający dowód w sprawie potwierdzający faktyczne zajęcie części uwłaszczonej działki pod drogę publiczną i bezcelowe byłoby zbieranie przez organ jakichkolwiek dodatkowych dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Na poparcie powyższego organ przywołał poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych. Ponadto, zdaniem organu, w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, co ustalono na podstawie: 1) metryki ul. [...] w [...], sporządzonej w dniu 30 czerwca 1988 r., z której wynika, że ulica ta miała częściowo nawierzchnię utwardzoną żużlem oraz, że wyposażona była w odwodnienie, wodociąg i przewody elektroenergetyczne; 2) oświadczeń Zastępcy Burmistrza [...] z 2 lutego 2016 r. oraz 9 listopada 2016 r., z których wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. Gmina [...] władała częścią działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] oraz że przed 1998 r. ul. [...] została utwardzona materiałem bitumicznym, była objęta akcją zima oraz dokonywano na niej niezbędnych napraw oraz 3) umów z 20 października 1998 r. nr GK.IV.5530-3-/17/98 i 29 października 1997 r. nr GK.IV.5530-3/10/97 zawartych pomiędzy Zarządem Miasta [...], a Rolniczą Spółdzielnią Produkcyjną [...] dotyczących odśnieżania dróg lokalnych miejskich/gminnych w sezonie zimowym 1998/99 oraz 1997/98 w sołectwie [...]. W ocenie Ministra, skoro ul. [...] od 1987 r. stanowiła drogę gminną, tym samym ww. umowy obejmowały także odśnieżanie ww. ulicy. Organ przywołał następnie treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r. i wskazał, że wykonując wymienione w tym przepisie zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy [...] sieci i urządzeń energetycznych, wodociągowych czy gazowych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii wnieśli S. H. i A. H. zarzucając tej decyzji naruszenie: 1) prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z. art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r -. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości skarżących przez Gminę [...], 2) art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. poprzez uznanie władania przedmiotowa nieruchomością przez Gminę [...] na dzień 31 grudnia 1998 r., co doprowadziło do wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości skarżących przez Gminę. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z mapy zasadniczej na okoliczność przebiegu sieci i urządzeń energetycznych, wodociągowych i gazowych z dala od pasa drogowego, przebiegu wskazanych urządzeń i sieci przez grunt skarżących. Uzasadniając skargę podniesiono, że decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który uniemożliwiał organowi dokonanie wszechstronnej oceny w przedmiocie wniesionego odwołania. W toku postępowania skarżący zakwestionowali, między innymi, oświadczenie Zastępcy Burmistrza w zakresie władania gruntem. Ponadto, pomimo przedstawienia szeregu przeciwdowodów, w szczególności dołączonej do odwołania mapy, organ uznał moc dowodową sporządzonej przez geodetę mapy z projektem podziału nieruchomości. Ponadto, poza oświadczeniem Burmistrza o wykonaniu na ul. [...] nakładki bitumicznej brak jest dokumentów potwierdzających tę okoliczność, choć Prawo budowlane przy wykonaniu takiej nakładki przewiduje określone obowiązki. Skarżący podnieśli również, że na potwierdzenie przesłanki władania przedstawiono umowy oraz rachunki za odśnieżanie miejscowości [...]. Co jednak istotne, grudzień 1998 r. był miesiącem, w którym nie było konieczności odśnieżania. Na drogach nie utrzymywała się bowiem pokrywa śnieżna, co wynika z informacji pozyskanej z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Ponadto, wbrew twierdzeniu organu nawierzchnia ul. [...], zgodnie z wiedzą jej mieszkańców, nigdy nie była posypywana piaskiem. Organ nie rozważył również czy Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna [...], wykonująca na zlecenie Gminy odśnieżanie dróg, w ogóle dysponowała we wskazanym okresie odpowiednim sprzętem do podsypywania nawierzchni drogowej piaskiem. Ponadto, ulica [...] miała zupełnie inny przebieg niż obecnie, a ostateczny jej przebieg został unormowany z pewnością po 31 grudnia 1998 r., co zresztą potwierdza załączony Protokół stabilizacji granic z 2011 r. znajdujący się w aktach sprawy. W ocenie skarżących, na żadnym etapie postępowania nie zbadano rzeczywistego przebiegu drogi ze stanem map ewidencyjnych, a przebieg ten ustalono wyłącznie na podstawie ortofotomap zamieszczonych w serwisie internetowym, co czyni dokonane ustalenia wadliwymi. Skarżący podnieśli, że dawny przebieg drogi potwierdza mapa, którą przedłożyli wraz z odwołaniem. Ponadto, dokumenty dotyczące powstania ulicy [...] w jej obecnym przebiegu znajdują się w zbiorze dokumentów księgi wieczystej dotyczącej tej drogi, a organ nawet nie wskazał numeru księgi wieczystej. Zdaniem skarżących, nietrafnie również uznał organ odwoławczy, że w pasie drogowym posadowione są sieci i urządzenia energetyczne, wodociągowe i gazowe. W pasie tym nie ma bowiem sieci i urządzeń energetycznych, a sieć wodociągowa i gazowa przebiega przez grunt skarżących. Wodociąg biegnie około 6 metrów od pasa drogowego, a gazociąg usytuowany jest jeszcze dalej, co potwierdza załącozna mapa zasadnicza. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872, ze zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 13 października 1998 r." Zgodnie z powołanym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z powyższej normy wynika, że do przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, należą: (i) nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości, (ii) zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, (iii) władanie nieruchomością przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Przy tym powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie, gdyż niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość zastosowania powołanego przepisu. Po analizie akt sprawy Sąd podzielił ocenę organów obu instancji, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...] (W), obręb [...], oznaczonej na mapie z projektem podziału (nr ewidencyjny P.2410.2018.2943) jako działka nr [...] o powierzchni 0,0044 ha, wydzielona z działki nr [...]. W dacie 31 grudnia 1998 r. sporna nieruchomość stanowiła własność osób fizycznych, co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. Spełniona została zatem przesłanka, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była ona własnością Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Analiza akt sprawy potwierdza również, że ulica [...] w [...] stanowi drogę publiczną – drogę gminną oraz że status drogi tej kategorii miała przed 31 grudnia 1998 r. Okoliczności te nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują jednoznaczne potwierdzenie w treści uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Katowickiego Nr 6) oraz treści art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. Prawidłowo również uznały organy, że w dniu 31 grudnia 1998 r. wskazana wyżej droga posadowiona była na działce nr [...]. Spełnienie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną potwierdza bowiem znajdująca się w aktach sprawy mapa z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych, sporządzona przez geodetę uprawnionego K. S. na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu 5 listopada 2018 r. pod numerem P.2410.2018.2943. Na przedmiotowej mapie geodeta umieścił adnotację, z której wynika, że działka nr [...] stanowi teren zajęty pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom wskazana wyżej mapa ma istotne znaczenie przy ocenie zaistnienia przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Jak bowiem trafnie wskazał organ odwoławczy, mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę na podstawie dokumentacji geodezyjnej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Stanowi ona zatem dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę i może odtwarzać stan zajęcia nieruchomości pod drogę w konkretnej dacie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2019 r., I OSK 314/19, 28 marca 2018 r., I OSK 2173/12, 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2505/12, 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2637/12 i 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12, opublik. w bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd sąd w składzie orzekającym w całości podziela. Ponadto, geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić tego rodzaju mapę z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Obowiązek ten wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016, poz. 1629), pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 powołanej ustawy. Dlatego też w orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się, że brak jest podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak wyżej wskazano, dokument tego rodzaju ma charakter dokumentu urzędowego i wzruszenie jego mocy dowodowej jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12 oraz 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2637/12). Takiego jednak przeciwdowodu, który wskazywałby na inny stan faktyczny w dacie 31 grudnia 1998 r. niż ustalony przez uprawnionego geodetę, skarżący nie przedłożyli. W szczególności na dyskwalifikację wartości dowodowej mapy wykonanej na podstawie dokumentacji geodezyjnej w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości według stanu z 31 grudnia 1998 r. nie pozwalają, ocenie Sądu, przedłożone przez skarżących w toku postępowania kopia opisu i mapy oraz plan orientacyjny projektowanej lokalizacji budynku gospodarczego. Wyjaśnić należy, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 ustawy badaniu podlega jedynie spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie. Poza zakresem kontroli organu, a w konsekwencji sądu, pozostaje natomiast ocena prawidłowości dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego i przyjętej do państwowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. W tej sytuacji Sąd podzielił ocenę organów obu instancji, że sporządzona w niniejszej sprawie dokumentacja geodezyjna w sposób wystarczający potwierdza zajętość spornej nieruchomości na koniec 1998 r. w ramach pasa drogowego normatywnie zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). Przesłanka zajęcia przedmiotowej nieruchomości drogą publiczną została zatem spełniona, a tym samym podnoszone w tym zakresie w skardze zarzuty okazały się bezzasadne. Prawidłowo również uznały organy, że w niniejszej sprawie doszło do spełnienia przesłanki władania spornym gruntem w dniu 31 grudnia 1981 r. przez jednostkę samorządu terytorialnego. Dla wystąpienia tej przesłanki istotne jest jedynie to aby jednostka samorządu terytorialnego wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane, między innymi, z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami. Przy czym, w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci metryki ul. [...] w [...] z 30 czerwca 1988 r., oświadczeń Zastępcy Burmistrza [...] z 2 lutego oraz 9 listopada 2016 r. oraz umów z 20 października 1998 r. nr GK.IV.5530-3-/17/98 oraz 29 października 1997 r. nr GK.IV.5530-3/10/97 zawartych pomiędzy Zarządem Miasta [...], a Rolniczą Spółdzielnią Produkcyjną [...] dotyczących odśnieżania dróg lokalnych miejskich/gminnych w sezonie zimowym 1998/99 oraz 1997/98 w sołectwie [...] potwierdza, że czynności o charakterze eksploatacyjnym, wskazane w przepisach ustawy o drogach publicznych, były przez zarządcę drogi gminnej – ul. [...]- wykonywane. Z treści powołanej metryki wynika, że droga ta miała częściowo nawierzchnię utwardzoną żużlem oraz że wyposażona była w odwodnienie, wodociąg i przewody elektroenergetyczne. Z kolei treść umów z 20 października 1998 r. i 29 października 1997 r. oraz oświadczeń Zastępcy Burmistrza [...] z 2016 r. potwierdza, że przed 1998 r. przedmiotowa droga została utwardzona materiałem bitumicznym, była objęta akcją zima i dokonywano na niej niezbędnych napraw. Z zebranej dokumentacji wynika zatem, że to podmiot publiczny był odpowiedzialny i zobowiązany, w myśl przepisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za prawidłowe utrzymywanie drogi. Skoro zatem w sprawie wykazano, na podstawie dokumentów z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, że zarządca drogi publicznej wykonywał prace związane z jej utrzymaniem, to zawarta w skardze argumentacja o braku szczegółowej dokumentacji potwierdzającej wykonanie tych prac, w tym utwardzenia przedmiotowej ulicy, jej odśnieżania czy napraw, stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów. Prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego oceny przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy na datę 31 grudnia 1998 r. nie mogła również podważyć załączona do skargi mapa zasadnicza, która stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy opatrzonej datą 2 lutego 2018 r. Z tego powodu wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu nie mógł zostać uwzględniony. Z podanych wyżej przyczyn zarzut naruszenia przepisów art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. okazał się niezasadny. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ww. ustawy. Analiza akt sprawy potwierdza bowiem, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki uprawniające do wydania decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Przeprowadzona przez organy ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których organy nie podzieliły argumentacji skarżących. Skarżący zarzucili również, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie umożliwił im wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów, czym naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Istotnie przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie poinformował skarżących o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Niemniej jednak uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wtedy gdy zostanie wykazane, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Takiego zaś skutku powołanego uchybienia w skardze nie wykazano. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).