I SA/Wa 2568/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. C., W. C. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] odmawiającą zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 29 sierpnia 2002r. E. C., M. R. i W. C. złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w trybie ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. W dniu 13 października 2005r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012r. poz. 83). Z dniem wejścia w życie tej ustawy zgodnie z art. 9 straciły moc przepisy ww ustawy z dnia 4 września 1997r. i ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, a zgodnie z art. 8 do spraw wszczętych na podstawie ustaw, o których mowa w art. 9 i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. W dniu [...] czerwca 2012r. została wydana decyzja nr [...] orzekająca o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha w prawo własności. Na jej podstawie współwłaścicielami gruntu stali się E. C. w udziale wynoszącym [...], M. R. i W. C. w udziałach wynoszących po 1/6. Opłata za przekształcenie została ustalona zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu, który stanowi, że do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Opłatę za przekształcenie stanowi różnica pomiędzy wartością prawa własności a wartością prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Decyzja z dnia [...] czerwca 2012r. stała się ostateczna w dniu 26 czerwca 2012r., ponieważ nie zostało od niej wniesione odwołanie. W dniu 10 października 2012r. E. C., M. R. i W. C. złożyli wniosek o zmianę ww decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie dotyczącym ustalenia opłaty za przekształcenie tj. ustalenia tej opłaty stosownie do treści art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu. Podstawą wniosku zdaniem skarżących jest fakt skierowania do nich uchwały nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2001 r. wypowiadającej dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] odmówił zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie o przekształcenie został złożony w dniu 29 sierpnia 2002r., natomiast ostatniej sprzed dnia złożenia wniosku skutecznej aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu dokonano uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 1996r. na dzień 1 stycznia 1997r. na kwotę [...] zł. Aktualizacja opłaty, na którą powołują się strony tj. na dzień 1 stycznia 2002r. nie została dokonana, bowiem uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. została uchylona uchwała nr [...] z dnia 18 października 2001 r. w sprawie wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2001 r. dotychczasowej wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. W związku z tym więc, że nie została dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, nie zostały spełnione przesłanki z art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu. Zdaniem organu uwzględnienie wniosku skarżących doprowadziłoby w tej sytuacji do wydania aktu niezgodnego z obowiązującym prawem. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. C., M. R. i W. C.. Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że zmiana decyzji z dnia [...] czerwca 2012r. nie może nastąpić w trybie art. 155 k.p.a., ponieważ tryb określony w tym przepisie nie może służyć ponownemu merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy, w tym przypadku w zakresie prawidłowego ustalenia opłaty za przekształcenie. Stąd też w ocenie organu II instancji organ I instancji słusznie odmówił zmiany kwestionowanej decyzji, bowiem nie przemawiał za tym ani słuszny interes strony ani interes społeczny. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przywołało treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. C., W. C. i M. R. zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zwłoka w postępowaniu w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i zmiany cen nieruchomości w tym czasie powodują, że w oczywistym słusznym interesie skarżących było zastosowanie operatu szacunkowego z 2001 r. zamiast z 2012r. W ocenie skarżących zaistniały ponadto przesłanki do wznowienia postępowania z urzędu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Zgodnie z przepisem art. 155 Kpa "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Przypomnieć jednocześnie należy, że w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. ustanowiona została zasada ogólna trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stanowi ona gwarancję stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Odnosząc się do trybu weryfikacji decyzji ostatecznej o jakim mowa w art. 155 k.p.a. wskazać należy, iż jego istotą jest sprawdzenie i ocena czy zaistniały szczególne przesłanki przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Przepis ten nie wymienia przyczyn umożliwiających uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej na mocy której strona nabyła prawo. Należy przyjąć, iż wady kwalifikowane wymienione w art. 145 § 1 i 156 k.p.a. nie mogą stanowić podstawy jego zastosowania i mogą być usuwane wyłącznie w trybach wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Za ukształtowany w doktrynie i orzecznictwie przyjąć należy pogląd, iż na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. dopuszczalne jest uchylenie lub zmiana decyzji niewadliwej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną. Jednakże - jak już wcześniej wskazano -okoliczność czy weryfikowana decyzja jest prawidłowa czy dotknięta wadą niekwalifikowaną jest pozbawiona znaczenia prawnego dla dopuszczalności zastosowania omawianego przepisu. Niezależnie bowiem od tego czy dana decyzja ostateczna jest prawidłowa, czy też wadliwa w stopniu wyłączającym zastosowanie art. 145 i 156 k.p.a., organ może ją zmienić lub uchylić, gdy spełnione są przesłanki wskazane w tym przepisie - tj. gdy za jej zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Pojęcie "słuszny interes strony" ma charakter nieostry i niedookreślony. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażane jest stanowisko, że uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, nie pozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ przyjmuje ten sposób rozstrzygnięcia, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą. Treść "słusznego", a zatem kwalifikowanego interesu strony powinna być ustalana w danej sprawie i musi ulec konkretyzacji wynikającej z jej stanu faktycznego i prawnego. Natomiast kategoria interesu społecznego jest pojęciem dynamicznym, stopniowalnym i zmiennym w czasie, co oznacza, iż także ono powinno być rozpatrywane na tle konkretnej sprawy. W interesie społecznym niewątpliwe pozostaje by stan faktyczny sprawy odpowiadał stanowi prawnemu, co jest elementem stabilności porządku prawnego. Nie jest przy tym wykluczona sytuacja, w której za weryfikacją decyzji ostatecznej przemawiać będzie zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony. Zawarte w art. 155 k.p.a. przesłanki słusznego interesu strony lub interesu społecznego podlegają ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady, że organ będąc uprawniony przez przepisy prawa do wyboru sposobu rozstrzygnięcia powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony nie przeciwstawiając go automatycznie interesowi społecznemu. Mocniejszego zaakcentowania wymaga, iż organ rozstrzygając w przedmiocie zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. działa na zasadzie uznania administracyjnego. Do organu należy tym samym, po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, ocena czy wzruszyć decyzję ostateczną czy też pozostawić ją w obrocie prawnym bez zmian. Warunkiem dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w omawianym trybie jest stwierdzenie, że stan prawny jaki powstanie wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem ( wyrok NSA z 9 maja 2005 r., OSK 1746/04, Lex Polonica nr 1158382 -Pal. 2006, nr 1-2, s. 241; teza druga wyroku NSA z 23 marca 2000 r., IV SA 391/98, Lex Polonica nr 351724 - ONSA 2001, nr 2, póz. 93). Organ administracji, zmieniając decyzję na korzystniejszą dla strony, nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny z prawem, choćby taki sposób rozstrzygnięcia sprawy został potwierdzony orzeczeniami sądu administracyjnego wydanymi w innych sprawach (wyrok NSA z 9 maja 2005 r., OSK 1746/04, Lex Polonica nr 1158382 - Pal. 2006, nr 1-2, s. 241). Ponadto decyzja wydana w trybie art. 155 nie może pogarszać sytuacji wnioskodawcy ( wyrok NSA z 15 lutego 1995 r" IV SA 1818/93, Lex Polonica nr 354758 - Prok. i Pr. 1995, nr 9, póz. 46). Zauważyć też należy, że prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych ( wyrok NSA z 10 stycznia 1984 r., sygn. SA/Ka 660/83, wyrok NSA z 20 grudnia 1991 r. sygn. II SA 893/91, wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r" sygn. III SA 330/01, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r., sygn. I SA/Wa 328/07) stanowisko, iż zmiana ostatecznej decyzji na mocy omawianego przepisu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana wobec czego warunkiem zastosowania art 155 k.p.a. jest obowiązywanie w czasie wydania decyzji podstawy prawnej, na jakiej decyzja ta została wydana. W przeciwnym bowiem razie, zmiana regulacji prawnej oznacza konieczność rozpatrzenia uprawnień strony na gruncie aktualnego stanu prawnego, co prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Zmiana obowiązującego prawa sprawia bowiem, że powstaje nowa sprawa zarówno w sensie procesowym, jak i w sensie materialnoprawnym. Jednakże w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie I OSK 900/08 NSA stwierdził, iż - w okolicznościach konkretnej sprawy - korzystna dla strony zmiana stanu prawnego może uzasadniać zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Sprawa rozpoznawana w trybie art. 155 k.p.a. jest z procesowego punktu widzenia nową sprawą. Należy mieć jednak na uwadze, iż z punktu widzenia materialnoprawnego wspomniane postępowanie toczy się jednak w tej samej sprawie, w której toczyło się postępowanie pierwotne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2007r., sygn. III 2512/02 LEX 113596). Rozważając możliwość zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. konieczne jest więc ustalenie czy w konkretnym przypadku istnieje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Dopóki więc mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami, tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o istnieniu tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym i spełniony jest warunek wstępny stosowania trybu z art. 155 k.p.a. ( uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09 ). Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej. W wypadku, gdy organ uzna za bezzasadne żądanie strony uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, wówczas jest obowiązany wydać decyzję odmawiającą uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki umożliwiające organowi uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...]czerwca 2012r. O ile w przedmiotowej sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka zastosowania art. 155 k.p.a. (przepis szczególny nie sprzeciwia się uchyleniu lub zmianie decyzji), to należy się zastanowić czy spełniona jest któraś z pozytywnych przesłanek zastosowania tego przepisu tj. za zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Można wskazać, iż za zmianą ostatecznej decyzji w przedmiotowej sprawie przemawiałby ewentualnie słuszny interes strony. Jednak zgodnie z art. 7 k.p.a. słuszny interes obywatela oraz interes społeczny muszą być wzajemnie wyważane. W konsekwencji granicą uwzględniania słusznego interesu obywatela jest interes społeczny. W przedmiotowej zaś sprawie interes społeczny sprzeciwia się uwzględnieniu interesu skarżących i zmianie lub uchyleniu ostatecznej decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 6 k.p.a. wyrażającego m.in. zasadę praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Przeto też decyzji ostatecznej przysługuje walor jej trwałości w czasie. Przede wszystkim jednak stosowanie trybu nadzwyczajnego z art. 155 k.p.a. nie może przekształcić się w ponowną ocenę stanu faktycznego i prawnego istniejącego w momencie wydania decyzji ostatecznej, a w konsekwencji prowadzić do odmiennych ustaleń i wniosków, niż te które legły u podstaw wydania tej decyzji. Postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. nie jest więc czymś na kształt trzeciej instancji, pozwalającej na weryfikację dotychczasowych ustaleń faktycznych lub prawnych w ramach kolejnego postępowania administracyjnego. Odwrotnie, możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. wiąże się z uznaniem, iż ustalenia w zakresie stanu faktycznego i prawnego były prawidłowe (lub ewentualnie dotknięte wadami niekwalifikowanymi), lecz ostateczna decyzja powinna być wzruszona ze względów celowościowych (B.Adamiak, J.Borkowski: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2000, s.635). Zasadnie zatem organ przyjął, iż nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 155 k.p.a. jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Jeżeli skarżący nie zgadzali się z ustaleniami faktycznymi i prawnymi dokonanymi przez organ w decyzji z dnia [...] czerwca 2012r., to mogli złożyć od niej odwołanie lub w przypadku wad istotnych decyzji ostatecznej wnieść o wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżący natomiast nie przedstawili w toku postępowania administracyjnego żadnych okoliczności uzasadniających uchylenie lub zmianę decyzji ze względów celowościowych. Wskazać należy, że z art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wynika, że właściwy organ administracji rozstrzygając decyzją o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest zobowiązany ustalić opłatę z tytułu przekształcenia. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 67 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że cenę nieruchomości ustala się w wysokości równej jej wartości, natomiast art. 69 ustawy nakazuje na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zaliczyć kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. W związku z tym stwierdzić należy, że dla wydania decyzji orzekającej o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, niezbędne jest określenie wartości nieruchomości, będącej podstawą ustalenia opłaty za przekształcenie. Ustalenie zaś tejże wartości nieruchomości leży w zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy przekształcenia. W celu ustalenia wartości nieruchomości należy oprzeć się na opinii biegłego w postaci operatu szacunkowego, co oznacza, że wykonanie takiego operatu szacunkowego jest częścią postępowania dowodowego, którego przeprowadzenie jest ustawowym obowiązkiem organu właściwego do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, na poczet ceny nieruchomości gruntowej zalicza się kwotę równą wartości użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Natomiast szacowanie wartości użytkowania wieczystego gruntów dokonywane jest na potrzeby różnych transakcji rynkowych, w tym miedzy innymi na potrzeby przekazywania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, odsprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, wywłaszczania prawa użytkowania wieczystego, czy też rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed terminem określonym w umowie. W zależności zaś od celu wyceny, oszacowana wartość użytkowania wieczystego może osiągnąć różne wielkości w stosunku do prawa własności gruntów o takich samych lub zbliżonych cenach porównawczych. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości został złożony w 2002 r., zaś aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste obowiązywała od 1996 r., to - zdaniem Sądu - przepis art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie mógł znaleźć zastosowania. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem " Jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed złożeniem wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji". Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. Co prawda uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt lakoniczne jednakże uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Dodać należy, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem, co oznacza, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania w każdej prawomocnie zakończonej sprawie celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia, ani tym bardziej takich podstaw poszukiwać. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.