I SA/Wa 260/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni [...]"[...]" z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Spółdzielni [...]"[...]" z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania o ustanowieniu prawa użytkowania do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], nr [...] lit. [...] do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. sygn. akt [...] o stwierdzenie nabycia nieruchomości budynkowej przez zasiedzenie, oraz nakazał organowi pierwszej instancji podjęcie czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. Spółdzielnia [...] "[...]" z siedzibą w W. wniosła, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o wstrzymanie wykonalności zapadłego postanowienia zmierza do realizacji zasady tzw. ekonomiki procesowej, gdyż dalsze utrzymanie wykonalności ostatecznego postanowienia Wojewody skutkować może wydaniem przez organ I instancji rozstrzygnięcia nie odpowiadającego prawu, konieczność inicjowania równoległych postępowań nakierowanych na weryfikację wadliwego rozstrzygnięcia, tym razem organu I instancji, a w skrajnym przypadku do zawarcia umowy ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz podmiotu w warunkach nieważności bezwzględnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Jednakże nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie jest postanowieniem kasatoryjnym oraz nakazuje także organowi pierwszej instancji podjęcie czynności mających na celu załatwienie sprawy. Zatem nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania. W wyniku wydania takiego rozstrzygnięcia na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji (por. postanowienia NSA z dnia: 6 października 2010 r., II GZ 281/10; 20 maja 2008 r., II FZ 171/08; 23 kwietnia 2008 r., II OZ 345/08). Postanowienie takie nie podlega więc wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.