I SA/Wa 2614/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. i E. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym P. G. i E. G. solidarnie kwotę 300 zł (trzysta) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 19 września 2013 r. P. G. i E. G., reprezentowani przez r.pr. A. D., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w sprawie ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], o pow. [...] m2, w miejsce "czynszu symbolicznego". Jednocześnie wnieśli o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, że w dniu 16 września 2013 r. powzięli informację o wytoczeniu przeciwko nim przez [...] powództwa o zapłatę opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Wskazali, że załącznikami do niniejszego pozwu była m.in. ww. uchwała [...], zatem dopiero w tym momencie powzięli informację o jej wydaniu. Wskazali, że skoro przedmiotowa uchwała była skierowana wyłącznie do nich i kształtowała ich prawa i obowiązki w ten sposób, że określała wyłącznie dla wnioskodawców wysokość pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, to przysługiwało im prawo do sądowoadministracyjnej kontroli tejże uchwały. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że wbrew temu co twierdzą skarżący zaskarżoną uchwałę wysłano na adres podany w akcie notarialnym na podstawie, którego skarżący nabyli prawo użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu, przesyłkę odebrała osoba, która należy domniemywać, że posiadała stosowne upoważnienie do odbioru listów poleconych. Ponadto wskazał, że do roku 2008 r. skarżący regulowali opłaty z tytułu użytkowania wieczystego i nie kwestionowali zasadności obowiązku ich wnoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powołana dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, jak również inne niż określone w pkt 5 akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się skontrolowania uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. [...] w sprawie ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w miejsce "czynszu symbolicznego". Ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego następuje zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako: "u.g.n"), który wprowadza generalną zasadę, że opłaty za użytkowanie wieczyste (zarówno opłata pierwsza, jak i opłaty roczne) ustalane są procentowo w stosunku do ceny nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste. Cena ma zostać ustalona stosownie do art. 67 u.g.n., co oznacza, że jest to cena zawarta w umowie o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste albo ustalona w drodze przetargu, albo ustalona arbitralnie przez właściciela gruntu, jednak w wysokości nie niższej niż wartość nieruchomości (gdy sprzedaż następuje w trybie bezprzetargowym), albo ustalona w wyniku rokowań z nabywcą (które mogą nastąpić w razie niepowodzenia dwóch kolejnych przetargów). W tym miejscu wyjaśnić należy, że postępowanie uregulowane przepisami art. 71 – 81 u.g.n. jest postępowaniem szczególnym, do którego odpowiednio mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (ale pamiętać należy, że odpowiednie stosowanie, które wynika z art. 79 ust. 7 u.g.n. nie oznacza, że sprawa w jakimś momencie uzyskała charakter sprawy administracyjnej). Użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego (stosunek cywilnoprawny łączący równorzędne wobec siebie strony) i w konsekwencji opłaty z tego tytułu mają charakter cywilnoprawny. Wobec tego spór powstały na gruncie opłat z tytułu użytkowania wieczystego jest typowym sporem cywilnym, dotyczącym należności pieniężnej (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 843/05). Skoro skarga na uchwałę w tego rodzaju sprawach nie będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych, gdyż uchwała w tym przedmiocie nie należy do aktów z zakresu administracji publicznej, to jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.