I SA/Wa 2657/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] września 2013r., nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta G. przez Zastępcę Kierownika ds. Świadczeń Rodzinnych z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku opiekuńczego – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy . Decyzja zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wskazaną wyżej decyzją organ I instancji - Zastępca Kierownika ds. Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. odmówił J. W. przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten podał między innymi, że Sąd Rejonowy w P. na skutek odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zmienił orzeczenie wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w ten sposób, że zaliczył wnioskodawczynię do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na okres od [...].07.2014 r. i orzekł, że wnioskodawczyni okresowo wymaga korzystania z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych, natomiast nie określił daty powstania niepełnosprawności, zaś w orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu zawarta została informacja, że nie można tej daty ustalić. Organ I instancji stwierdził zatem, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego nie przysługuje, gdyż fakt powstania niepełnosprawności do ukończenia 21 roku życia musi być ustalony przez uprawniony organ. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła J. W. wnosząc o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. oraz dokumentacji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Skarżąca wniosła o zmianę decyzji i przyznanie jej zasiłku. W uzasadnieniu odwołania podała, że orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. nie została zaliczona do stopnia niepełnosprawności. Na skutek jej odwołania, Wojewódzki Zespól ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W zaliczył ją do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności i orzekł, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. W jej ocenie orzeczenie to wydano prawdopodobnie nie mając całej dokumentacji. Na skutek odwołania skarżącej, Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia [...] zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, iż zaliczył skarżącą do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na okres do [...].07.2014 r. Skarżąca podniosła ponadto, iż nie zgadza się z oceną organu I instancji, że nie ustalono, kiedy powstała jej niepełnosprawność. Powiatowy Zespół w G. w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia [...].07.2009 r. wyraźnie stwierdził, że jej niepełnosprawność istnieje od urodzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] września 2013r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta G. przez Zastępcę Kierownika ds. Świadczeń Rodzinnych z dnia [...] lipca 2013 r., - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że przyznanie skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego w oparciu o art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2009 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.). uzależnione jest od spełnienia wymogów zawartych w tejże normie prawnej. Bezsporne jest w niniejszej sprawie zdaniem Kolegium, iż odwołująca się jest osobą w wieku powyżej 16 roku życia i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Nie zostało natomiast ustalone, że niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia. Nie wynika to ani z sentencji wyroku, ani z orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W., które to orzeczenie zmienił przywołany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w P. Ustalenie faktu niepełnosprawności i jego stopnia niepełnosprawności odbywa się w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności bądź jak w rozpoznawanej sprawie o wyrok sądu. Kolegium podkreśliło, że ustalenie tak faktu niepełnosprawności jak i jego stopnia jest postępowaniem sformalizowanym i do orzekania w tej mierze powołane zostały odpowiednie organy wyznaczone w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Tylko te organy są uprawnione do orzekania o stopniu niepełnosprawności. Dlatego też rozpoznając sprawę w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, organ administracji nie jest uprawniony ani do badania dokumentacji tych organów, ani do samodzielnego ustalania zarówno stopnia niepełnosprawności jak o daty, od której niepełnosprawność istnieje. Do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego ustawodawca wymaga, aby w orzeczeniu zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, iż niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia. Organ administracji jest związany treścią orzeczenia czy wyroku sądu. Tym samym brak jest podstaw aby organy orzekające w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego miały uprawnienia do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego co do daty ustalenia niepełnosprawności. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 30 stycznia 2013 roku , Dz.U. z 2013 r. poz. 267), poprzez brak dążenia organu administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącej, w skutek zaniechania zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w sprawie w oparciu o wadliwą ocenę stanu faktycznego przyjmującą, iż fakt powstania niepełnosprawności u Skarżącej przed osiągnięciem przez nią 21 roku życia nie może zostać udowodniony, podczas gdy okoliczność ta przy uwzględnieniu pełnego materiału dowodowego, obrazującego całokształt stanu faktycznego sprawy jest w sposób jednoznaczny wykazana; 2. § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne z dnia 3 stycznia 2013 roku (Dz.U. z 2013 r. poz. 3) w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. z dnia 24 lipca 2006 roku, Dz.U. Nr 139, poz. 992) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie przez organ administracji, iż ustalenie faktu powstania niepełnosprawności przed osiągnięciem przez Skarżącą 21 roku życia odbywa się wyłącznie w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności bądź w oparciu o wyrok sądu, podczas gdy zgodnie z przywołanym § 6 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 3 stycznia 2013 roku dokonanie ustalenia momentu powstania niepełnosprawności może nastąpić również w oparciu o "inne dokumenty i oświadczenia niezbędne do ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego". Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Nr [...] z dnia [...] września 2013 roku oraz uchylenie w całości decyzji Burmistrza Miasta G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I Instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ II instancji naruszył przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne z dnia 3 stycznia 2013 roku, w konsekwencji rozpoznając sprawę skarżącej i wydając ww. decyzję w oparciu o błędnie ustalony i niekompletny stan faktyczny, naruszając przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Następnie skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 lipca 2012 roku (sygn. akt: II SA/Ke 431/12), rozstrzygający sprawę o stanie faktycznym analogicznym do jej przypadku. W oparciu o powyższe orzeczenie skarżąca wskazała, że ustalenie, czy wystąpiła ustawowa przesłanka przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, przewidziana w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (...), tj. powstanie niepełnosprawności o umiarkowanym stopniu w wieku do ukończenia 21 roku życia, nie następuje wyłącznie na podstawie zapisu zawartego w orzeczeniu o niepełnosprawności; może nastąpić na podstawie innych dokumentów i oświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2011 roku Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (...) – w sprawie skarżącej, z uwagi na zmianę rozporządzenia właściwym będzie § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne z dnia 3 stycznia 2013 r. W związku z powyższym skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie podejmując ww. ostateczną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało obowiązek ustalenia, czy niepełnosprawność skarżącej o umiarkowanym stopniu powstała przed ukończeniem przez nią 21 roku życia. W tym celu organ administracji publicznej winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe z uwzględnieniem zapisu ww. § 6 ust. 2 pkt 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 stycznia 2013 roku. Natomiast zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i organ I instancji bezpodstawnie sprowadziły postępowanie dowodowe w sprawie jedynie do zapoznania się z orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] października 2012 roku, w którym to w punkcie IV, wskazującym od kiedy istnieje niepełnosprawność stwierdzono: "nie da się ustalić", zaś w punkcie V dotyczącym daty ustalenia stopnia niepełnosprawności wskazano datę 1 sierpnia 2012 roku, oraz z treścią wyroku Sądu Rejonowego w P., IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2013 roku, w którym to Sąd nie wskazał daty, od której istnieje moja niepełnosprawność. Równocześnie mając na uwadze ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, jak i treść przywołanych przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 roku i Ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych skarżąca podniosła, że przytoczona w wydanej decyzji ocena organu II instancji, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest uprawnionym organem, który może poddać ocenie dokumenty w celu poczynienia ustaleń, co do momentu powstania niepełnosprawności i stopnia niepełnosprawności, jest niewłaściwa i narusza w sposób oczywisty przepisy prawa. W ocenie skarżącej organy winy były podjąć z urzędu czynności zmierzające do ustalenia daty powstania jej niepełnosprawności, podejmując w tym celu chociażby działania polegające na: odebraniu od skarżącej wyjaśnienia, zażądania złożenia odpowiednich dokumentów potwierdzających okoliczność powstania jej niepełnosprawności od dnia urodzenia, czy też zbadania innych niż orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] października 2012 roku i wyrok Sądu Rejonowego w [...] dokumentów znajdujących się w aktach sprawy skarżącej potwierdzających jej niepełnosprawność i wskazujących na chwilę jej powstania. Niepodjęcie powyższych działań skutkuje zdaniem skarżącej tym, że w ww. zakresie organy administracji I i II instancji niewątpliwie naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Organom tym należy tym samym zarzucić brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale oraz w konsekwencji rozpatrzenie wniosku skarżącej w sposób niewnikliwy, nieprawidłowy i niewyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w tym przepis art. 17 ust. 1 stanowiący, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ust. 1 b tego przepisu dodatkowo wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Data powstania niepełnosprawności powinna być zawarta w orzeczeniu wydanym w innym postępowaniu, poprzedzającym postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Ustalenie takie, zawarte w stosownym orzeczeniu właściwego organu (powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja; wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja) jest konieczne do ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji zatem organy rozpoznające wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, nie są kompetentne do ustalenia we własnym zakresie daty powstania niepełnosprawności, ponieważ związane są – co do daty powstania niepełnosprawności i co do jej stopnia, orzeczeniem wydanym przez uprawnioną do tego jednostkę. Stąd też ani organy administracji orzekające w sprawie, ani też sąd administracyjny nie są upoważnione do przedsięwzięcia ustaleń co do daty powstania stopnia niepełnosprawności. W rozpoznawanej sprawie przedłożone przez skarżącą orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Wojewódzki Ośrodek Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] października 2012r. stwierdza , że nie da się ustalić daty powstania jej niepełnosprawności. Słusznie więc – w ocenie Sądu – organ I instancji przyjął, że nie został spełniony jeden z niezbędnych warunków ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. wskazanie w orzeczeniu właściwej jednostki, iż niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Zdaniem Sądu, stwierdzenie w takim orzeczeniu braku możliwości ustalenia daty powstania niepełnosprawności, nie pozwalało na przyznanie świadczenia. Jednocześnie jednak podkreślenia wymaga , że do złożonego przez siebie odwołania od decyzji Burmistrza miasta G. , J. W. dołączyła między innymi orzeczenie o stopniu jej niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2009r. wydane przez Powiatowy Zespół Orzekania o niepełnosprawności w G. , z którego wprost wynika, że niepełnosprawność skarżącej istnieje od urodzenia. Wskazała , że organ wydając decyzję nie oparł się na całości istniejącego w sprawie materiału dowodowego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. akceptując ustalenia organu I instancji ograniczyło się do stwierdzenia , że wskazane przez skarżącą orzeczenie o stopniu jej niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2009r. wydane zostało przez Powiatowy Zespół Orzekania o niepełnosprawności w G. jedynie na czas określony, do dnia 31 lipca 2012r. i nie obowiązywało w dacie wydawania decyzji. Powyższe stanowisko nie zasługuje na aprobatę oraz przesądza , że organ II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, w tym m.in. zasady prawdy obiektywnej , wyczerpującej oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów oraz obowiązku wskazania przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zasady postępowania organu administracji publicznej regulują przepisy prawa procesowego, które normują cały ciąg czynności organu administracji publicznej od chwili wszczęcia postępowania, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia decyzji. Działanie na podstawie prawa oznacza obowiązek zastosowania przepisów prawa procesowego przez organ prowadzący postępowanie. Przeprowadzając postępowanie organ nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a. - odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest wskazać przyczynę takiego stanowiska. Pominięcie oceny określonych dowodów musi budzić uzasadnione wątpliwości, co do trafności oceny innych środków dowodowych- może bowiem prowadzić także do wadliwej ich oceny. W sprawie niniejszej podkreślenia wymaga , że złożone przez J. W. orzeczenie o stopniu jej niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2009r. wydane przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności w G. potwierdzające , że niepełnosprawność skarżącej istnieje od urodzenia, stanowi istotny dokument którego ocena i interpretacja może w sposób zasadniczy wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji , a w konsekwencji determinować treść kontrolowanej decyzji. Argumentacja Kolegium , że przedłożone przez skarżącą orzeczenie o stopniu jej niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2009r. wydane zostało przez Powiatowy Zespół Orzekania o niepełnosprawności w G. na czas określony do dnia 31 lipca 2012r. i nie obowiązywało w dacie wydawania decyzji , nie może być oceniona jako wystarczająca. Fakt, że organ orzeczniczy przewidział w jego treści , że umiarkowana niepełnosprawność J. W. będzie istniała do dnia 31 lipca 2012r. , w niczym nie rzutuje na jego stwierdzenie , że sama niepełnosprawność istnieje u zainteresowanej od urodzenia. O ile bowiem przyszłość może przynieść pozytywne lub negatywne zmiany stanu zdrowia skarżącej , o tyle data powstania jej niepełnosprawności powinna pozostać niezmieniona. Powyższe oznacza , że obowiązkiem organu było jednoznaczne i niebudzące wątpliwości ustalenie faktycznej daty powstania niepełnosprawności J. W. jako okoliczności prejudycjalnej dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu Kolegium winno rozważyć ewentualne zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.c. , do czasu uzyskania jednoznacznego stanowiska organu orzeczniczego . Organ orzeczniczy na żądanie skarżącej lub organu administracji powinien rozwiać wątpliwości powstałe na tle rozbieżności w treści orzeczenia o niepełnosprawności J. W. z dnia [...] lipca 2009r. oraz analogicznego orzeczenia z dnia [...] października 2012r. w trybie art. 113 k.p.a. ewentualnie wydać nowe – aktualne orzeczenie w tym przedmiocie. Orzeczenie powiatowego lub wojewódzkiego zespołu orzekania o niepełnosprawności nie może być bowiem zastąpione żadnym innym dokumentem. Ustawodawca wymaga , by w orzeczeniu właściwej jednostki – powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności – zostało wprost i bez żadnych wątpliwości ustalone, że niepełnosprawność powstała w okresie o którym mowa w art. 17 ust. 1 b omawianej ustawy. Organy orzekające w sprawach świadczeń pielęgnacyjnych związane są obowiązującymi przepisami prawa, a te przepisy wskazują wprost, że w takim przypadku konieczne jest wskazanie w orzeczeniu o niepełnosprawności daty powstania niepełnosprawności. Z uwagi na kompetencję zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności co do orzekania o niepełnosprawności, organy właściwe w sprawach świadczeń rodzinnych nie są uprawnione do weryfikacji orzeczeń o niepełnosprawności, a tym samym i do samodzielnego ustalania kiedy powstała niepełnosprawność. Rozpoznając ponownie sprawę, organ rozważy wskazane wyżej okoliczności, przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego oraz z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych , a wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku