I SA/Wa 27/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi W. Z. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości oddala skargę. Rada Gminy C., uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wyraziła zgodę na zbycie nieruchomości gruntowej, stanowiącej drogę położoną we wsi W., o numerze geodezyjnym [...] o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w M. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...]. W uzasadnieniu uchwały podano, że działka nr [...] jest drogą o zmiennej szerokości i w chwili obecnej jest praktycznie droga dojazdową do dwóch posesji. Nie jest ona drogą gminną w rozumieniu przepisów od drogach publicznych. Jej zbycie nie spowoduje braku dojazdu z dwóch posesji do drogi publicznej. W piśmie z dnia 24 października 2011 r. W. Z. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie, w dniu 16 listopada 2011 r. wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pośrednictwem organu który ja zwrócił jako przedwczesną. W dniu 23 listopada 2011 r., skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. W dniu 30 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał oryginał skargi z dnia 16 listopada 2011r. Radzie Gminy C., celem udzielenia odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych. Również w dniu [...] listopada 2011 r. rada Gminy C. podjęła uchwałę [...], w której stwierdziła brak naruszenia prawa w uchwale Nr [...] z dnia [..] września 2011 r. W dniu 4 stycznia 2012 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga W. Z. wraz z odpowiedzią na nią. W skardze W. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały podnosząc, iż zbycie działki nr [...] pozbawi go dojazdu do działki nr [...], stanowiącej jego własność. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie ponosząc, iż zbycie przedmiotowej działki nie spowoduje braku dostępu działki do drogi publicznej, którą jest działka nr [...]. Organ podał jednocześnie, że skarżący był zainteresowany nabyciem przedmiotowej działki, ale na warunkach, które były nie do przyjęcia przez Gminę C. W piśmie uzupełniającym z dnia 6 września organ podniósł, iż skarga W. Z. winna być oddalona z uwagi na to, iż nie wykazał on naruszenia zaskarżoną uchwałą jego interesu prawnego lub uprawniania. Podniesiono również, że działka nr[...], stanowiąca własność skarżącego ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej (działki nr [..]), co wynika z załączonej do pisma mapy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Rady Gminy C. w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości położonej we wsi W. stanowiącej własność Gminy C., którą organ ten wyraził zgodę na zbycie nieruchomości gruntowej stanowiącej drogę położoną we wsi W. o numerze geodezyjnym [...], o pow. [..]ha. Bezsporne w sprawie jest, że działka nr [...] graniczy z działką nr [...], będącą przedmiotem prawa własności skarżącego. Poza sporem pozostaje również, że działka nr [...] stanowi drogę gminną, która nie została zaliczona do dróg publicznych. Z akt sprawy wynika, że W. Z. naruszenia prawa powyższą uchwałą upatruje w tym, że w momencie jej sprzedaży zostanie pozbawiony dojazdu do swojej działki nr[...]. Skarga na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] września została wniesiona w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W świetle brzemienia cytowanego przepisu przed rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności. Zatem Sąd bada, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej, czy przed wniesieniem skargi skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz czy legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Jak wynika z akt sprawy, skarżący dokonał warunku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niewątpliwie skarga, z uwagi na jej przedmiot, mogła być wniesiona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem sprawa, będąca przedmiotem zaskarżonej uchwały, mieści się w zakresie administracji publicznej. Ponadto skarga została wniesiona w terminie, o jakim mowa art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd zobligowany był zatem do zbadania legitymacji procesowej skarżącego. Prawo do kwestionowanie uchwały organów gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym ma bowiem tylko ten, kto wykaże, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Musi to być interes własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten powinien wynikać z normy prawa materialnego kreującej sytuację prawną występującego ze skargą. Zatem musi istnieć związek między zaskarżoną uchwałą, a sferą indywidualnych praw skarżącego, wynikających z przepisów prawa. Tak więc skarżący musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie bowiem interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi i otwiera drogę jej merytorycznej oceny. Skarżący istnienie interesu prawnego upatruje w uniemożliwieniu mu dojazdu do działki nr [...] uważając, że zbycie działki nr [...] pozbawia go dostępu do jego nieruchomości. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie narusza w żaden sposób interesu prawnego skarżącego. W stosunku do działki nr [...] nie przysługuje mu żadne prawo, czy to rzeczowe, czy też wynikające ze stosunku zobowiązaniowego. Urządzenie drogi dojazdowej na nieruchomości i wykonywanie przez nią przejazdów to elementy stanu faktycznego, uzasadniające jedynie interes fabryczny skarżącego, a nie prawny skarżącego. Sąd, orzekając w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 19 października 2007 r. sygn. akt I OSKA 1338/07 LES nr 438927, wedle którego nie narusza interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej, uchwała zezwalająca na zbycie nieruchomości sąsiedniej, o ile nie przysługuje mu żadne prawo rzeczowe do nieruchomości, której dotyczy uchwała. Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesłanką konieczną dla skutecznego podważenia uchwały jest wykazanie, a więc udowodnienie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Nawet potencjalna możliwość pogorszenia warunków dostępu do nieruchomości skarżącego, w razie zbycia działki nr [...] na rzecz innej osoby nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego lecz co najwyżej faktycznego. Roszczenie oparte na przepisie art. 145 Kodeksu Cywilnego – o ustanowienie służebności drogi koniecznej przysługuje przeciwko każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości, o ile spełnione są oczywiście przesłanki do jego uwzględnienia i nie wyklucza go a priori nawet okoliczność, że nieruchomość ma de facto dostęp do drogi publicznej, gdy dostęp ten nie jest "odpowiedni". Są to jednak kwestie, które mogą być przedmiotem badania i rozstrzygnięcia na drodze postępowania cywilnego i na nabycie takiego roszczenia nie ma żadnego wpływu ewentualna zmiana właściciela. Ponadto, jak wynika z akt, działka nr [...], stanowiąca własność skarżącego, ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi działka nr [...]. Skoro skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżaniu do sądu administracyjnego uchwały opisanej na wstępie, dlatego należało skargę oddalić, nie badając zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze oraz pismach procesowych, uznając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie należy dodać, że w sprawie przywoływanej przez skarżącego w skardze tutejszy Sąd, wobec cofnięcia skargi, postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. VI SAB/Wa 74/08, umorzył postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na postawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sensacji.