I SA/Wa 276/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. K. na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta [...] na rzecz E. K. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz E. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. K. (dalej również: "skarżąca", strona skarżąca"), pismem z [...] grudnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] (dalej również: "Prezydent", "organ") prawomocnego wyroku Sądu z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18. Wyrokiem tym Sąd uwzględnił jej skargę na bezczynność ww. organu w sprawie rozpatrzenia wniosku z [...] sierpnia 2016 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] róg ul. [...], ozn. hip. "[...] nr [...] i [...] w [...]" dz. [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały doręczone Prezydentowi [...] sierpnia 2018 r. Mając na uwadze zwłokę w wykonaniu powyższego wyroku skarżąca wniosła o: 1) wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny z tytułu niewykonania wyżej wskazanego wyroku; 2) zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 3) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił jej skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Podniosła, że prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do organu [...] sierpnia 2018 r., w konsekwencji rozstrzygnięcie w sprawie winno nastąpić najpóźniej do [...] listopada 2018 r. Wobec braku podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie skarżąca pismem z [...] lutego 2019 r. wezwała Prezydenta do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ, pomimo upływu określonego wezwaniem terminu, nie rozpoznał wniosku skarżącej, jak też do przedmiotowego wezwania w ogóle się nie odniósł. W tej sytuacji E. K. pismem z [...] maja 2019 r. wniosła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Prezydenta. Zaskarżenie zostało uwzględnione wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2019 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1183/19. Przedmiotowym wyrokiem Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 2000 zł., stwierdził, że bezczynność Prezydenta naruszała przepisy prawa w sposób rażący i zasądził zwrot kosztów postępowania. Pomimo wymierzenia grzywny, organ nadal nie wykonał prawomocnego wyroku z 25 maja 2018 r., wobec czego skarżąca pismem z [...] sierpnia 2020 r. ponownie wezwała Prezydenta [...] do wykonania prawomocnego wyroku Sądu w sprawie I SAB/Wa 126/18 – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wyżej wskazane wezwanie pozostało bez odpowiedzi, co skutkowało wniesieniem kolejnej skargi do Sądu. Wyrokiem z 24 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2128/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie wymierzył organowi grzywnę w wysokości 5 000 zł i stwierdził, że bezczynność Prezydenta w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dalej skarżąca wskazała, że organ, pomimo kolejnej grzywny nadal nie zakończył postępowania i nie wykonał prawomocnego wyroku Sądu. W związku z trwającą bezczynnością, skarżąca po raz trzeci - pismem z [...] grudnia 2021 r. - wezwała organ do wykonania wyroku Sądu z 25 maja 2018 r. Wezwanie ponownie pozostało bez odpowiedzi. Wobec czego E. K. wniosła kolejną skargę do WSA w Warszawie. Przywołując powyższe oraz wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca podniosła, że jej skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreśliła, że wniosek odszkodowawczy złożony został w sierpniu 2016 r. i od tego czasu Prezydent pozostawał w bezczynności, co potwierdzały kolejne wyroki WSA w Warszawie: z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18, a następnie: z 18 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1183/19 i z 24 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2128/20. Sąd stwierdził, że bezczynność organu tak w załatwieniu sprawy, jak i w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a mimo to organ postępowania nie zakończył. Powyższe, zdaniem skarżącej, w pełni uzasadnia uwzględnienie żądań określonych skargą z [...] grudnia 2021 r. – a więc: ponowne ukaranie Prezydenta grzywną oraz przyznanie na rzecz E. K. od organu sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za już ponad 6-letnie oczekiwanie na załatwienie sprawy (od daty złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przed Prezydentem [...] prowadzone jest postępowanie administracyjne dotyczące przyznania odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość [...], w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm. – dalej jako: "ugn") i że w jego toku organ podejmował szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Prezydent wyjaśnił, że w toku prowadzenia tego typu postępowań i ustalania stanu prawnego nieruchomości koniecznym jest podejmowanie wielu czasochłonnych działań, wskazał tu na: skontrolowanie dokumentów stwierdzających nabycie spadków; skontrolowanie dokumentów przenoszących roszczenia, w tym badanie zdolności do czynności prawnych stron; uzyskanie uwierzytelnionej kopii odpisu wykazu hipotecznego obejmującego dział I i II z księgi wieczystej nieruchomości hipotecznej na dzień wejścia w życie dekretu z dnia [...] października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 – dale jako: "dekret"); wykonanie badań hipotecznych przez geodetę uprawnionego; sprawdzenie, czy istnieją przesłanki uzasadniające objęcie wnioskodawców lub ich następców prawnych układami indemnizacyjnymi; zgromadzenie dokumentów stwierdzających, czy działka była zabudowana w chwili wejścia w życie dekretu lub dokumentów stwierdzających, że byli właściciele nieruchomości prowadzili gospodarstwo rolne; zgromadzenie dokumentów określających przeznaczenie przedmiotowego terenu w planach zabudowy [...] na 1945 r. (Ogólny Plan Zabudowania [...] zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych dnia 11 sierpnia 1931 r.); zgromadzenie dokumentów określających datę utraty posiadania gruntu przez dawnych właścicieli, a także dokumentów określających aktualnego właściciela gruntu. Przywołując powyższe organ wskazał, że zlecił wykonanie opracowania geodezyjnego spornej nieruchomości – do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie uzyskał jednak informacji w kwestii terminu wykonania tego zlecenia. Prezydent podniósł, że czynności w procedowanej sprawie podejmowanie są na bieżąco. Zauważył przy tym, że jest to dodatkowo utrudnione, ze względu na częsty brak oryginałów akt własnościowych w organie, spowodowany skargami, zażaleniami i ponagleniami składanymi przez skarżącą. Wskazał, że sytuacja taka skutkuje koniecznością przekazywania akt do innych organów oraz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ze względu na wykorzystywane przez strony środki prawne dotyczące przewlekłości postępowania, co powoduje zwłokę w prowadzeniu postępowania i stanowi okoliczność niezależną od organu. Prezydent wyjaśnił również, że postępowania dotyczące nieruchomości [...] objętych działaniem dekretu należą do spraw niezwykle skomplikowanych, z uwagi na swój historyczny charakter i złożoną sytuację prawną tych gruntów. Wskazał też na zmieniający się stan prawny i poglądy orzecznictwa, co zdaniem organu, powoduje konieczność ponownej weryfikacji wykonanych już w sprawie czynności lub podejmowanie kolejnych. Wyjaśnił również, że pozyskiwanie materiałów i procedowanie w sprawie w ostatnim czasie zostało dodatkowo utrudnione w związku z wprowadzeniem na terenie kraju stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 od 14 marca 2020 r., a następnie stanu epidemii od 20 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie przez organ w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (zob.: wyrok NSA z 22 maja 2012 r. II OSK 578/12, Lex nr 1252111). Oceny zasadności skargi o wymierzenie organowi grzywny z uwagi na pozostawanie przez niego w bezczynności Sąd dokonuje według stanu istniejącego w dacie wydania wyroku. Skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej jako: "ppsa"). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanej podstawy prawnej wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 ppsa) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały przez skarżących spełnione. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że prawomocnym wyrokiem z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2016 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...] róg ul. [...], ozn. hip. "[...] nr [...] i [...] w [...]" dz. [...], w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć również należy, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął 29 listopada 2018 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 126/18 zwrotnego potwierdzenia odbioru – Prezydent otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy 29 sierpnia 2018 r. Od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 ppsa, rozpoczął zatem swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. Z analizy akt administracyjnych wynika też spełnienie drugiego warunku dopuszczalności skargi, określonego w art. 154 § 1 ppsa, a dotyczącego uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącej z [...] grudnia 2021 r., którym wezwała ona Prezydenta do wykonania wyroku w sprawie sygn. akt I SAB/Wa 126/18. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 ppsa i wymierzenie Prezydentowi grzywny. Skarga w zakresie wymierzenia organowi grzywny jest zatem zasadna. Uznaniu Sądu pozostawiono ustalenie wysokości grzywny, ponieważ zgodnie z art. 154 § 6 ppsa, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Analizując przebieg postępowania administracyjnego od chwili otrzymania przez Prezydenta prawomocnego wyroku Sądu z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18 wraz z aktami sprawy (z wyłączeniem okresu od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., objętym zawieszeniem biegu terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym, wynikającym z ustawodawstwa dotyczącego COVID-19) do daty wydania wyroku w niniejszej sprawie tj. do 8 marca 2022 r., a także mając na uwadze dwukrotne już ukaranie przez WSA w Warszawie organu grzywnami z tytułu niewykonania wyżej przywołanego wyroku (w kwotach kolejno: 2 000 zł – sprawa o sygn. akt I SA/Wa 1183/19 i 5 000 zł – sprawa o sygn. akt I SA/Wa 2128/20), Sąd ocenił, że grzywna w wysokości 6 000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta. Orzekając Sąd wziął również pod uwagę okres czasu, jaki upłynął od zwrotu akt administracyjnych po wydanym w sprawie ostatnim wyroku z 24 lutego 2021 r. (11 sierpnia 2021 r.), a datą wydania przez Sąd niniejszego wyroku (8 marca 2022 r.) oraz dalszy brak działania Prezydenta ukierunkowanego na wydanie decyzji w sprawie. Zauważyć tu należy, że po [...] sierpnia 2021 r. (zwrot akt sprawy do organu po wyroku w sprawie I SA/Wa 2128/20) z akt sprawy nie wynika by Prezydent podjął jakiekolwiek czynności. Pismem z [...] lutego 2021 r. organ zwrócił się jedynie do pełnomocnika skarżącej o wskazanie rachunku bankowego i numeru PESEL strony, celem dokonania zwrotu kosztów postępowania w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1183/19. Poza tym od daty wydania wyroku w sprawie I SA/Wa 2128/20 i zwrotu akt administracyjnych brak jest jakichkolwiek dowodów na dążenie przez organ do zakończenia postępowania wydaniem decyzji. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 6 ppsa, spełniając funkcję represyjno–dyscyplinującą i powinna zobligować organ do wydania aktu. Podkreślić tu należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych, czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. Nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzić musi do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak również szerzej do samej władzy publicznej. Rozpoznając sprawę, Sąd stosownie do treści art. 154 § 2 zdanie drugie ppsa stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, bezczynność organu administracji w niniejszej sprawie miała charakter rażącego naruszenia prawa, bowiem od otrzymania (29 sierpnia 2018 r.) odpisu prawomocnego wyroku z 25 maja 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18, Prezydent, mimo dwukrotnego wymierzenia mu przez Sąd grzywny w związku z niewykonaniem tego wyroku postępowania nie zakończył. Niekwestionowanym w niniejszej sprawie jest, że pomimo uprzednich wezwań kierowanych przez stronę skarżącą do wykonania ww. wyroku, kolejnych skarg i wyroków, do dnia rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi ([...] marca 2022 r.), organ administracji publicznej nie rozpoznał wniosku z [...] sierpnia 2016 r. Wobec powyższego należało przyjąć, że Prezydent pozostawał w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach ma charakter kwalifikowany, a więc rażąco narusza prawo - art. 286 § 2 ppsa, art. 153 ppsa oraz wpisaną w art. 12 kpa zasadę szybkości i prostoty postępowania. W tej sytuacji podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności związane z trudnościami związanymi z gromadzeniem materiału dowodowego, jak również aktywnością procesową skarżącej, w żaden sposób nie uzasadniają bezczynności w rozpoznawaniu przez ponad 5 lat wniosku o odszkodowanie za nieruchomość, jak również niewykonywania prawomocnego wyroku Sądu z 25 maja 2018 r. Przy tym, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, po każdym wyroku wydawanym w sprawie organ dysponował aktami administracyjnymi, a mimo tego nie podejmował właściwie żadnych czynności. Po otrzymaniu wyroku z 25 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 126/18 wraz z aktami sprawy organ: [...] marca 2019 r. uzyskał informacje z rejestru gruntów oraz zwrócił się do Archiwum Państwowego w [...] i Sądu Rejonowego dla [...]-[...] o nadesłanie dokumentów; poinformował pełnomocnika skarżącej o aktualnym stanie sprawy oraz wezwał do nadesłania dokumentów stwierdzających następstwo prawne po dawnych właścicielach nieruchomości; pismami z [...] maja 2019 r. wystąpił do Urzędu [...] Wydziału Gospodarki Nieruchomościami dla dzielnicy [...], Urzędu [...] Biura Organizacji Urzędu i Archiwum Państwowego w [...] o nadesłanie informacji i dokumentów i do pełnomocnika skarżącej z informacją o aktualnym stanie sprawy. Po wyroku z 18 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1183/19: wystąpił do Sądu Rejonowego w dla [...] [...] o wydanie odpisu wykazu hipotecznego dla nieruchomości, za którą dochodzone jest odszkodowanie; zwrócił się do Wydziału Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] o przesłanie wszelkich materiałów dotyczącej przedmiotowej nieruchomości; poinformował pełnomocnika strony o stanie sprawy i wyznaczeniu terminu zakończenia postępowania do 31 października 2020 r. Zaś po wyroku z 24 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2128/20 zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o wskazanie numeru rachunku bankowego, co wskazano już wyżej. Podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność składanych przez stronę środków prawnych i pozostawanie akt sprawy administracyjnej poza urzędem obsługującym organ nie może eliminować stanu bezczynności. Prezydent po przekazaniu oryginalnych akt sprawy innemu organowi, bądź sądowi winien mieć w swojej dyspozycji akta zastępcze, umożliwiające dalsze prowadzenie sprawy administracyjnej. Ma też możliwość wypożyczenia na określony czas oryginalnych akt sprawy. Zdaniem Sądu tego rodzaju kwestie nie mogą być argumentem świadczącym o bezzasadności skargi na bezczynność. Wskazane wyżej okresy czasu pozwalały na zgromadzenie niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego i jego szczegółową analizę. Orzekając o bezczynności organu trzeba zwrócić uwagę, że niezałatwienie sprawy w terminie narusza zasadę sformułowaną w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Odnosi się to również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw (art. 35 kpa). Niewątpliwie też, obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki zawarty w art. 35 § 1 kpa, czy gdy chodzi o sprawy skomplikowane (art. 35 § 3 kpa), pozostaje w bezpośrednim związku z ogólnymi zasadami prawa administracyjnego, w tym z przywołanymi już wyżej zasadami praworządności (art. 7 kpa) i pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8 kpa). Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zaistniała bezczynność o cechach rażącego naruszenia prawa, wynikająca z braku podjęcia skutecznych działań przez organ i skutkująca nieuzasadnionym przekroczeniem terminu do wykonania wyroku. Mając powyższe na uwadze za zasadne uznać należało również przyznanie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł. W ocenie Sądu, przyznanie tej kwoty uzasadniać mogą jedynie szczególne okoliczności sprawy, a więc wyjątkowo rażący charakter zwłoki w rozpoznaniu sprawy, jak też obawa, że bez tego rodzaju sankcji wyrok Sądu nadal nie zostanie wykonany. Suma pieniężna stanowi swego rodzaju zadośćuczynienie za zaniechania organu w toku prowadzonego postępowania, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd wziął tu pod uwagę, że organ, mimo procedowania nad wnioskiem o ustalenie odszkodowania od ponad pięciu lat oraz dwukrotnego już ukarania go grzywną za niewykonanie wyroku, nadal postępowania nie zakończył oraz nie podjął odpowiednych działań, zmierzających do jak najszybszego jego zakończenia. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Rozstrzygnięcie z punkt 3 wyroku Sąd wydał na podstawie art. 154 § 7 ppsa. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania – wpisu sądowego i kosztów zastępstwa procesowego (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ppsa.