II OSK 578/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski del. WSA Mariola Kowalska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1299/11 w sprawie ze skargi T. K. na Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie IV SAB/Wa 40/10 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od T. K. na rzecz Prezydenta m.st. Warszawy. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1299/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie IV SAB/WA 40/10. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 12 listopada 2009 r. T. K. wniosła o wydanie wyrysu z perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą nr 57 Rady Narodowej m. st. Warszawy w dniu 6 grudnia 1982 r., z zaznaczeniem lokalizacji nieruchomości przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. K. zarzuciła bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy polegającą na nierozpoznaniu powyższego wniosku. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 40/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do załatwienia wniosku T. K. z dnia 12 listopada 2009 r. o wydanie wyrysu i wypisu z perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą nr 57 Rady Narodowej m. st. Warszawy w dniu 6 grudnia 1982 r., dotyczącym nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie, w ciągu miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W ocenie skarżącej organ nie wykonał powyższego wyroku dlatego złożyła ona skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc jednocześnie o wymierzenie organowi grzywny z tego tytułu w maksymalnej wysokości. W skardze wskazano, że Prezydent m. st. Warszawy wraz z pismem przewodnim z dnia 7 kwietnia 2011 r. doręczył tekst perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą nr 57 Rady Narodowej m. st. Warszawy w dniu 6 grudnia 1982 r. oraz rysunek planu bez tytułu, w skali innej niż zatwierdzony uchwałą plan, na którym nieprawidłowo oznaczono lokalizację nieruchomości przy ul. [...], jak i lokalizacje dwóch innych nieruchomości, o wydanie których skarżąca wystąpiła odrębnymi skargami, jak również bez podpisu osoby nanoszącej informację. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że prawomocny wyrok z dnia 9 lutego 2011 r. otrzymał w dniu 20 maja 2011 r. i wykonał go w terminie. Wskazano, że organ przekazał skarżącej kserokopię uchwały nr 57 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 grudnia 1982 r. w sprawie zatwierdzenia perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, kserokopię fragmentu tekstu perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy oraz kserokopię fragmentu rysunku planu ze wskazaniem (punktowo) położenia nieruchomości według podanych przez skarżącą adresów. Punktowe oznaczenie nieruchomości zostało dokonane przez pracownika Urzędu m. st. Warszawy w miejscach zgodnych z numeracją policyjną w oparciu o porównanie rysunku przedmiotowego planu z danymi serwisu mapowego w zasobach m. st. Warszawy. Ze względu na niewystarczającą dokładność mapy przedmiotowego planu (skala rysunku prawdopodobnie 1:20.000) i brak na niej szczegółów I rzędu - granic działki (które według instrukcji geodezyjnej K-l stanowią treść mapy zasadniczej miasta, tj. nie stanowią treści rysunku planu zagospodarowania przestrzennego), nie było możliwe zlokalizowanie na rysunku ww. planu z 1982 r. granic nieruchomości. Załączniki zostały sporządzone jako kopia z nieuwierzytelnionej kopii tego planu będącej w posiadaniu BAiPP. Nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem, którego BAiPP nie posiada. Organ wskazał, że z ostrożności procesowej oraz chęci pomocy skarżącej, zlecił Archiwum Państwowemu m. st. Warszawy przygotowanie wszystkich rysunków przedmiotowego planu z 1982 r. w wersji elektronicznej i papierowej. Z informacji telefonicznej uzyskanej w Archiwum Państwowym m. st. Warszawy wynika, iż w zasobie Archiwum przechowywana jest nieuwierzytelniona kopia rysunku w skali 1:10.000. Skarżąca otrzymała tekst perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą nr 57 Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 6 grudnia 1982 r. oraz rysunek planu. W ocenie organu, realizując wniosek w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, organ nie tworzy dokumentów, tylko przesyła dokumenty bądź informacje znajdujące się w jego dyspozycji. Jeżeli jednak organ, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, zawiadamia o tym wnoszącego. Zawiadomienie takie zawierające wskazanie organu dysponującego informacją stanowi w istocie pewną informację. Nie można takiego działania organu utożsamiać z zaniechaniem wykonania wyroku sądu uzasadniającym zastosowanie sankcji z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a). Obowiązek udostępnienia informacji publicznej istnieje tylko wówczas, gdy organ do którego się zwrócono, taką informacją dysponuje. Ponadto podniesiono, że osoba wnosząca o udostępnienie informacji publicznej nie może w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej kwestionować otrzymanych informacji. Zdaniem Prezydenta m. st. Warszawy skarżąca otrzymała wszelkie informacje będące w posiadaniu organu, o które wnioskowała. Kwestionuje natomiast treść przekazanych informacji, jednakże na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to działanie nieuprawnione. W wyroku oddalającym skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w przepisie tj. art. 154 § 1 P.p.s.a. do uznania, że organ administracji nie wykonał wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2011 r. Sąd zwrócił uwagę, że jeszcze przed otrzymaniem prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy organ rozpoczął realizację postanowień tego wyroku. Przesłano skarżącej kserokopię uchwały nr 57 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 6 grudnia 1982 r. w sprawie zatwierdzenia perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, kserokopię fragmentu tekstu perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy oraz kserokopię fragmentu rysunku planu ze wskazaniem (punktowo) położenia nieruchomości według podanych przez skarżącą adresów. Punktowe oznaczenie nieruchomości zostało dokonane w miejscach zgodnych z numeracją policyjną w oparciu o porównanie rysunku przedmiotowego planu z danymi serwisu mapowego w zasobach m. st. Warszawy. Załączniki zostały sporządzone jako kopia z nieuwierzytelnionej kopii tego planu będącej w posiadaniu BAiPP. Dokumenty nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem, którego organ nie posiadał. Odpowiadając na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego wykonania trzech wyroków WSA (IV SAB/Wa 38/10, IV SAB/Wa 39/10 i IV SAB/Wa 40/10) w sprawie trzech nieruchomości: przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...], m. in. poprzez nieprawidłowo oznaczoną lokalizację tych nieruchomości, skarżącej została udzielona odpowiedź wysłana za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia 16 czerwca 2011 r. W związku z zarzutami, że przekazany rysunek planu nie spełnia wymogów dokumentu urzędowego, nie zawiera tytułu mapy i skali oraz podpisu autora nanoszonych informacji, skarżącej ponownie przekazano przy tym piśmie żądane informacje oraz fragment rysunku planu opatrzony tytułem, a także podano nazwisko osoby przygotowującej materiały. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że ze względu na zbyt małą szczegółowość kserokopii rysunku perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy nie jest możliwe jeszcze dokładniejsze oznaczenie położenia nieruchomości wnioskowanych przez stronę niż to zostało dokonane przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2011 r. Lokalizacje nieruchomości zostały wskazane w miejscach zgodnych z numeracją policyjną. Równocześnie Prezydent m. st. Warszawy podał, że zlecił Archiwum Państwowemu m. st. Warszawy przygotowanie wszystkich rysunków przedmiotowego planu z 1982 r. w wersji elektronicznej i papierowej. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że realizując wniosek w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, organ nie tworzy dokumentów, tylko przesyła dokumenty bądź informacje znajdujące się w jego dyspozycji. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej istnieje wówczas, gdy organ, do którego się zwrócono, taką informacją dysponuje. Sąd zwrócił uwagę, że organ przekazał skarżącej kserokopie materiałów pozyskanych z Archiwum, w tym fragment rysunku planu z naniesionymi lokalizacjami nieruchomości przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] w Warszawie. Sąd dał wiarę informacjom organu przedstawionym w pismach procesowych oraz w toku rozprawy, że Prezydent m. st. Warszawy nie dysponuje oryginałem planu. Gdyby organ dysponował oryginałem planu, nie zleciłby Archiwum Państwowemu m. st. Warszawy przygotowania wszystkich rysunków przedmiotowego planu, co wiązało się z wydatkowaniem środków publicznych, które podlegają ścisłej kontroli. Sąd również dał wiarę wyjaśnieniom organu, że obecnie w jego dyspozycji znajdują się tylko materiały przekazane przez Archiwum Państwowe m. st. Warszawy. Na tych materiałach Archiwum stwierdziło, że "drugostronna reprodukcja wykonana została z planu, aktu, dokumentu przechowywanego w tymże Archiwum w zespole: Biuro Planowania Rozwoju Warszawy". W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku T. K.na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. podniosła zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 154 § 3 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w oparciu o okoliczności stanowiące w ocenie Sądu załatwienie wniosku, zaistniałe po wniesieniu skargi na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., podczas gdy wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. nie stanowi podstawy do oddalenia skargi; art. 134 § 2 w zw. z art. 154 § 1, art. 170 i 171 P.p.s.a. przez wydanie orzeczenia oddalającego skargę na bezczynność organu wniesioną na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. w stanie faktycznym odpowiadającym okolicznościom istniejącym w chwili wydania niewykonanego wyroku; art. 153 P.p.s.a. poprzez uznanie, że organ działając wbrew wskazówkom i ocenom zawartym w wyroku nie dopuścił się bezczynności; art. 134 § 1 P.p.s.a. przez zawężenie granic rozpoznania sprawy w wyniku pominięcia szeregu istotnych okoliczności objętych postępowaniem administracyjnym, co doprowadziło do wydania wyroku w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny; art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i 244 § 1 k.p.c. przez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny treści przedłożonych przez organ dokumentów i pominięcie dowodów potwierdzających fakt, że organ posiadał plan – a w konsekwencji bezpodstawne oddalenie skargi; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: a) naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że organ wypełnił obowiązek udostępnienia informacji publicznej poprzez przekazanie kopii sporządzonych na podstawie kopii dokumentów nie będących oryginałem planu; ewentualnie: b) naruszenie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której organ posiadał informacje publiczne objęte wnioskiem, ewentualnie poprzez przyjęcie, że w sytuacji, gdy kompetentny organ nie jest w posiadaniu danej informacji publicznej nie jest też zobowiązany do jej uzyskania bądź odtworzenia. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że do dnia wniesienia przez skarżącą skargi odnoszącej się do niewykonania wyroku w sprawie IV SAB/Wa 40/10, organ przekazał skarżącej jedynie dokumenty odpowiadające w istocie materiałom przekazanym przed wydaniem wyroku. W ocenie skarżącej kasacyjnie sąd oparł zaskarżone orzeczenie na dowodach i okolicznościach zaistniałych w trakcie postępowania w I instancji, w szczególności na fakcie przekazania skarżącej Planu z Archiwum oraz na podstawie oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r., zgodnie z którym organ nie posiada oryginału planu. W ocenie skarżącej wyrywkowe cytaty treści materiałów przekazanych przez Archiwum, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sugerują, że kopia planu została sporządzona w oparciu o oryginał, przechowywany w Archiwum Państwowym m.st. Warszawy, podczas gdy w rzeczywistości pieczęć na planie z Archiwum wskazuje, że materiał przekazany przez Archiwum nie został sporządzony na podstawie oryginału planu. Taka ocena treści planu z Archiwum, jest sprzeczna z art. 244 § 1 k.p.c. wskazującym, iż dokumenty urzędowe stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Sąd błędnie dał wiarę twierdzeniom organu, że nie posiada oryginału planu i w związku z tym nie był zobowiązany, na podstawie art. 4 ust. 3 u.d.i.p., do przekazania skarżącej wyrysu z planu. Jednakże nie wskazał w uzasadnieniu, dlaczego uznał dowody przytoczone przez organ za wiarygodne, natomiast pominął w swych rozważaniach dowód skarżącej w postaci poświadczonego za zgodność z oryginałem wyrysu z planu wskazującego położenie innej nieruchomości ([...]), znajdującej się w pobliżu ul. [...], w tym samym obszarze urbanistycznym [...], przekazanego skarżącej przez organ w innym postępowaniu. Postępowanie dowodowe, w uznaniu skarżącej, było zatem sprzeczne z zasadą wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. st. Warszawy wniósł o jej oddalanie jako całkowicie niezasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Organ w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Autorka skargi kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120). W istocie zarzuty skargi zmierzają do podważenia prawnej oceny zawartej w zaskarżonym wyroku odnośnie braku podstaw wymierzenia organowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. IV SAB/Wa 40/10. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji postanowień art. 154 § 1 i § 3 P.p.s.a. W myśl art. 154 § 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku o sygn. akt IV SAB/Wa 40/10: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (...) strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny." Zgodnie z § 3: "Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi." W odniesieniu do regulacji art. 154 P.p.s.a., ugruntowane jest stanowisko orzecznictwa i doktryny, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). Z treści art. 154 § 3 P.p.s.a. wynika, że grzywna stanowi w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych. W razie spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 P.p.s.a. sąd obowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę, chyba że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy. W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. (Z. Żukowski, Glosa do postanowienia NSA z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1317/96, OSP 1999, z. 3, poz. 57). Stan w postaci niewykonania wyroku musi istnieć w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. W postępowaniu wywołanym skargą unormowaną w art. 154 § 3 P.p.s.a., sąd administracyjny powinien przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu, i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia te powinny zostać dokonane w oparciu o nadesłane akta administracyjne z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wniesienia skargi do sądu o wymierzenie grzywny. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji spełnił wymogi, o których mowa wyżej. Prawidłowo bowiem ustalono przebieg postępowania. Sąd zasadnie uznał, że do dnia wydania wyroku w sprawie sygn. akt IV SAB/Wa 40/10, organ informował skarżącą, iż Urząd m.st. Warszawy nie posiada oryginału perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzonego Uchwałą Nr 57 Rady Narodowej m.st. Warszawy w dniu 6 grudnia 1982 r. Następnie organ, jeszcze przed otrzymaniem prawomocnego wyroku IV SAB/Wa 40/10 wraz z aktami sprawy, rozpoczął realizację postanowień tego wyroku. Zrealizował będące w jego dyspozycji czynności. Przekazał skarżącej wszystkie posiadane informacje i dokumenty. Przekazanie informacji w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej ma bowiem charakter czynności materialno-technicznej. Pozbawiony jest również doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, bądź dotyczy bezczynności, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza to przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice orzekania sądu administracyjnego pierwszej instancji wyznacza sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym (a nie procesowym), a skoro skarżący przedmiotem skargi może uczynić określony akt, czynność bądź bezczynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części, to tak określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1739/09). W kontekście treści analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej oraz sposobu jego uzasadnienia wyjaśnić również należy, że operując w granicach sprawy, sąd administracyjny, jak wynika z przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a., orzeka na podstawie akt sprawy. Uzasadnia to twierdzenie, iż sąd ten orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając również, jak stanowi art. 106 § 4 P.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 P.p.s.a. dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Konsekwencją obowiązywania powołanych regulacji jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności z perspektywy ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez organ administracji publicznej, jako podstawa wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia, dokonania czynności. Proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, czynności uwzględnia więc kontrolę realizacji i przestrzegania przez organ orzekający w sprawie wiążących go - w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, przeprowadzania dowodów oraz ich oceny - reguł proceduralnych. Uwzględniając materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych, na podstawie którego, w granicach rozpoznawanej sprawy, operował Sąd pierwszej instancji, nie ma podstaw, aby uznać, że kontrola zgodności z prawem przeprowadzona została w sposób wadliwy, tj. z naruszeniem wskazanych wyżej warunków, w szczególności z naruszeniem art. 134 § 1 i art. 106 § 5 P.p.s.a. Sąd zasadnie uznał, że organ nie posiadał w dacie złożenia wniosku przez skarżącą oryginalnego rysunku ww. planu. Okoliczność, że Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Wilanów przekazał skarżącej wyrys z perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy dla obszaru obejmującego kwartał ulic Kosiarzy – Husarii – Ostra – Lentza - Królewicza Jakuba z lokalizacją nieruchomości położonej przy ul. [...], nie stanowi dowodu, że w dacie złożenia przez skarżącą wniosków w przedmiotowej sprawie organ posiadał oryginał przedmiotowego planu. Nie można także podzielić zarzutów kasatora naruszenia prawa materialnego wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania norm art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Materiał aktowy wskazuje, że skarżąca otrzymała wszelkie informacje, o które wnioskowała, będące w posiadaniu organu. Zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że: "realizując wniosek w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej organ nie tworzy dokumentów, tylko przesyła dokumenty bądź informacje znajdujące się w jego dyspozycji. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej istnieje wówczas, gdy organ, do którego się zwrócono, taką informacją dysponuje". Nie można zatem takiego działania organu utożsamiać z zaniechaniem wykonania wyroku sądu uzasadniającym zastosowanie sankcji z art. 154 P.p.s.a. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej istnieje tylko wówczas, gdy organ do którego się zwrócono, taką informacją dysponuje (por. wyrok NSA z dnia 14.10.2009 r., sygn. akt I OSK 492/09, [w:] CBOSA). Prawo dostępu do informacji publicznej nie oznacza prawa domagania się doręczenia konkretnego egzemplarza dokumentu, w którym informacja publiczna może być zawarta. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. Sąd odstąpił na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony przeciwnej, albowiem skarżąca korzysta z prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 P.p.s.a.