I SA/Wa 2780/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia : odrzucić skargę. W dniu 11 września 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...]. Zarządzeniem z dnia 11 września 2014 r. wezwano stronę skarżącą S. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200,00 złotych w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca otrzymała ww. wezwanie w dniu 18 września 2014 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 25 września 2014 r. Skarżąca w ww. terminie wniosła zażalenia na powyższe zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt I OZ 910/14 oddalił zażalenie na powyższe zarządzenie. Z tego względu zarządzeniem z dnia 6 listopada 2014 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zrządzenia z dnia 11 września 2014 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200,00 złotych. Skarżąca otrzymała ww. wezwanie w dniu 7 listopada 2014 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 14 listopada 2014 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano żadnej wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 8 grudnia 2014 r. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie dopełniła ww. czynności nakazanej przez Sąd. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 ww. ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.