I SA/Wa 2840/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi E. C. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydzierżawienie działek oddala skargę. Uchwałą nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Rada Gminy M. wyraziła zgodę na wydzierżawienie działek stanowiących mienie komunalne Gminy M. oznaczonych nr ewidencyjnym [...], [...] o powierzchni [...] ha położonych w obrębie wsi M. na okres 10 lat. Skarżąca, Pani E. C. w dniu 26 sierpnia 2013 r. wniosła do Rady Gminy M. podczas sesji Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Skarżąca, w dniu 21 października 2013 r. w trybie art., 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm., dalej "u.s.g.") wniosła na powyższą uchwałę skargę do tutejszego sądu zarzucając jej naruszenie : a. art. 48 ust. 2 u.s.g. poprzez podjęcie uchwały nr [...] z [...] czerwca 2013 r. w sprawie wyrażenia zgodny na wydzierżawienie działek bez zgody zebrania wiejskiego, b. § 92 pkt 1 i 2 Statutu Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r. dotyczącego zakazu uszczuplania dotychczasowych praw sołectwa do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego, c. naruszenie postanowień § 27, § 28, § 29 i § 30 Statutu Sołectwa M. z dnia [...] października 2003 r. dotyczących mienia komunalnego z którego korzysta sołectwo oraz dotyczących rozporządzania dochodami z tego źródła. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wskazała w skardze, że wnosi ją jako sołtys sołectwa M. w imieniu mieszkańców gdyż uchwała narusza interes każdego z mieszkańców i dotychczasowych użytkowników tychże działek. Podkreśliła, że uchwała została podjęta bez zgody zebrania wiejskiego i na skutek jej wydania nastąpiło uszczuplenie dotychczasowych praw sołectwa do przedmiotowego mienia. Skarżąca wyjaśniła następnie, że działki objęte uchwałą stanowią mienie służące użyteczności publicznej gdyż przez wiele lat były wykorzystywane i służyły mieszkańcom wsi M. i całego sołectwa M.. Nieruchomości te stanowią pozostałości po wytwórni mas bitumicznych. W związku z tym ludność sołectwa M. po zamknięciu wskazywanej wytwórni wykorzystywała te nieruchomości do wywozu i składowania m.in. gruzu, odpadów biodegradowalnych. Z tych przyczyn w oceni skarżącej zasadne jest zaskarżenie uchwały zgodnie z art. 101 us.g. Skarżąca wskazała następnie, że sposób użytkowania powyższych nieruchomości był w pełni akceptowany przez Wójta Gminy M.. Następnie Skarżąca przywołała brzmienie art. 48 ust. 1 u.s.g. oraz wskazała, że zgodnie z § 92 Statutu Sołectwa M. z dnia [...] grudnia 2002 r. wszystkie przysługujące dotychczas mieszkańcom sołectwa prawa własności, użytkowania lub inne prawa własności, użytkowania lub inne prawa rzeczowe i majątkowe związane z mieniem gminnym pozostają nienaruszone. Skarżąca wskazała, że o wykorzystywaniu nieruchomości na cele własne świadczy wniosek Sołtysa wsi M. z dnia 20 października 2012 r. w sprawie zakresu prac remontowych inwestycyjnych i innych zadań proponowanych do realizacji w 2013 r., w pkt 5 wyrażający wolę i żądanie mieszkańców co do założenia na działce nr [...] i [...] monitoringu, gdyż jak zauważyli mieszkańcy na działki te wywożone się śmieci przez firmy i mieszkańców i z innych miejscowości. Skarżąca podkreśliła również, że w 2010 r. Wójt Gminy M. sprzedał część wyrobiska o pow. Około [...] ha składającego się z kilku działek ewidencyjnych położonych w miejscowości M., która to sprzedaż została poprzedzona zgodą zebrania wiejskiego. Połowa środków uzyskanych ze sprzedaży miała być przeznaczona na cele wspólne mieszkańców wsi M., co nie zostało zrealizowane. Skarżąca wywodziła, że skoro całe wyrobisko pozostawało we władaniu mieszkańców Sołectwa M. i mieszkańcy korzystali z niego na własne cele, to konieczne było uzyskanie zgody sołectwa zarówno na sprzedaż jak i na wydzierżawienie działek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Skarżąca działając jako sołtys nie przedstawiła uchwały zebrania wiejskiego, co oznacza brak po jej stronie interesu prawnego do zaskarżenia uchwały. Następnie Wójt Gminy M. wyjaśnił, że Skarżąca w skardze powołuje się jedynie na faktyczne korzystanie przez mieszkańców z przedmiotowych działek, co oznacza, że po jej stronie występować może jedynie interes faktyczny a nie prawny, którego zaistnienie jest warunkiem rozpoznania skargi. Organ podkreślił, że przedmiotowe działki nigdy nie były przekazane Sołectwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Skarżąca w dniu 21 października 2013 r. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] czerwca 2013 r. Wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu w dniu 26 sierpnia 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w ocenie sądu uznać należy, że uchwała rady gminy dotycząca wyrażenia zgodny na wydzierżawienie działek stanowiących mienie komunalne gminy mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej co jest warunkiem koniecznym dla możliwości jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Oznacza to, że spełnione zostały wymogi określone art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 52 par. 4 i art. 53 par. 2 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g. Następnie rozważyć należało, czy Skarżącej można przypisać Interes prawny pozwalający jej na zakwestionowanie w trybie art. 101 us.g. uchwały Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2013 r. Wnosząc skargę Skarżąca wskazała, że działa jako sołtys Sołectwa M.. w ocenie Rady Gminy, skoro Skarżąca, działająca jako sołtys Sołectwa M. nie dysponowała stosowną uchwałą zebrania wiejskiego, nie była legitymowana do wniesienia skargi. Stanowisko przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę opiera się na założeniu, że sołtys, jako organ jednostki samorządu terytorialnego może być podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 25 P.p.s.a. do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy. Stanowisko powyższe uznać należy za nieprawidłowe. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. I OSK 1591/12 (niepublikowany) w uzasadnieniu którego wskazano, że zgodnie z art. 25 ustawy p.p.s.a. zdolność sądową, tj. zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona mają oprócz osób fizycznych i prawnych, nieposiadające osobowości prawnej: państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz organizacje społeczne, jak również inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na nie obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wskazać należy, iż zarówno w doktrynie prawa, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że jednostka pomocnicza nie jest kolejną jednostką samorządu terytorialnego, a stanowi część większej struktury jaką jest gmina. Jak sama nazwa wskazuje podmioty takie mają pomocniczy charakter, wykonują zadania gminy im powierzone i działają w ramach podmiotowości prawnej gminy. Same jednostki pomocnicze nie posiadają osobowości prawnej oraz umocowania do samodzielnego występowania w obrocie prawnym. Nie mogą być zatem samodzielnym podmiotem praw i obowiązków w sferze materialnego prawa administracyjnego. Brak regulacji prawnej w ustawie o samorządzie gminnym przyznającej sołectwom, dzielnicom i osiedlom prawo do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym na zasadach ustalonych w k.p.a. dla organizacji społecznych wyłącza także możliwość przyznania tym jednostkom pomocniczym gminy pozycji podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2841/2001). Samodzielnie – we własnym imieniu i we własnym interesie, jednostki pomocnicze nie mogą skutecznie inicjować wszczęcia postępowania administracyjnego i nie mogą uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony tego postępowania (por. wyroki NSA z dnia 26 maja 1992 r., sygn. akt SA/Wr 1248/91, z dnia 20 września 2001 r., sygn. akt II SA 1539/2000, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 414/2006). W świetle wyżej poczynionych wywodów sołectwo jako jednostka pomocnicza gminy nie należy do żadnej z wymienionych w art. 25 ustawy p.p.s.a. grup, w tym także nie jest samorządową jednostką organizacyjną. Za takie uważa się jednostki, które działają jako tzw. stationes communis, dysponując wyodrębnioną częścią majątku wyposażonej w osobowość prawną gminy, powiatu lub województwa (M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 63). Brak osobowości prawnej i umocowania do samodzielnego występowania w obrocie prawnym skutkuje uznaniem, że sołectwo nie ma zdolności sądowej, a więc nie może być stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym także nie może wnieść skargi do sądu. Podobnie rzecz ma się z organami jednostek pomocniczych gminy, tj. – jak w tym przypadku – z sołtysem, któremu również nie można przypisać legitymacji uprawniającej do wniesienia skargi na zarządzenie organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (por. w tym względzie m.in. postanowienie NSA z dnia 16 maja 1995 r., sygn. akt IV SA 71/95). W konsekwencji wniesienie skargi przez sołtysa, nawet dysponującego stosowną uchwałą zebrania wiejskiego oznaczałoby konieczność odrzucenia skargi z uwagi na brak zdolności sądowej. Skarżąca w toku rozprawy w dniu 1 października 2014 r. sprecyzowała jednak, że wnosząc skargę działała jako mieszkaniec gminy. Wobec powyższego, rozważyć należało, czy po stronie Skarżącej, działającej jako mieszkaniec gminy istniał interes prawy w rozumieniu art. 101 u.s.g. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że przyjęta w art. 101 ust. 1 u.s.g. konstrukcja rzutuje w sposób istotny na legitymację skarżącego. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 u.s.g. może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Przepis ten stanowi lex specialis w odniesieniu do art. 50 p.p.s.a., co do podmiotów, których legitymacja skargowa powiązana jest z przesłankami materialnoprawnymi. Legitymacja skargowa w art. 50 p.p.s.a. powiązana jest bowiem z interesem prawnym, natomiast w art. 101 ust. 1 u.s.g. powiązana została z naruszeniem interesu prawnego. Przepis art. 101 ust 1 u.s.g. daje zatem prawo skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z powyższego sformułowania wynika przy tym, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. Zaskarżając uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy zatem, w ocenie Sądu, wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Skarżący musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Dopiero ustalenie, że interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone aktem, podjętym przez organ gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi i przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W świetle art. 101 ust 1 u.s.g. skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Kwestionowane uchwała musi zatem naruszać konkretny własny interes prawny skarżącej. Ten zaś musi wynikać z norm prawa kształtującego sytuację prawną wnoszących skargę. Dlatego też – jak podkreśla NSA w wyroku z dnia 12 marca 2013r. o sygn. akt I OSK 1761/12, LEX nr 1311573 – skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W ocenie sądu w niniejszej sprawie podstawą do wyprowadzenia interesu prawnego w analizowanej sprawie mógłby być przepis art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.s.g. Wynika bowiem z niego, że ustawodawca zastrzegł na rzecz organu sołectwa prawo do samodzielnego wyrażania zgody na zadysponowanie składnikiem majątkowym. Uprawnienie to ma charakter prawnokształtujący. Podmiotem tego prawa może być dana społeczność (społeczność wiejska) i prawo to przysługuje takiej społeczności jako podmiotowi zbiorowemu, ale także jej indywidualnym członkom, jako jednostkom funkcjonującym w strukturach sołectwa, czy gminy. Zauważyć bowiem należy, że w ujęciu cywilnoprawnym, zebranie wiejskie, o którym stanowi art. 48 ust. 2 u.s.g., to nic innego jak społeczność lokalna, składająca się z indywidualnych mieszkańców. I pod takim "szyldem" zebranie to powinno wyrażać zgodę. Nie jako jednostka pomocnicza, ale jako indywidualni mieszkańcy wsi. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę postanowienia będące normami ustrojowymi mogą stanowić źródło interesu prawnego w kwestii oceny legalności uchwały organu gminy w przedmiocie wydzierżawienia nieruchomości znajdujących się na terenie sołectwa, którego mieszkańcem jest Skarżąca. W tym zakresie Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z 17 stycznia 2013 r. I OSK 1591/13 zgodnie z którym, legitymację "skargową" można wyprowadzić z korporacyjnego (wspólnotowego) charakteru gminy, której członkiem ex lege jest skarżący. Trzeba bowiem mieć na uwadze wspólnotowy charakter gminy, która wykonuje na rzecz członków wspólnoty samorządowej zadania publiczne, stwarzając po stronie tychże członków określone uprawnienia, a więc kreuje ich interes prawny. Społeczność ta ma prawo do udziału w "decyzji" o rozporządzaniu nieruchomością. Jest to przy tym wymaganie dotyczące społeczności lokalnej (jej członków), nie zaś organów tę społeczność reprezentujących. W przepisie art. 16 ust. 1 Konstytucji RP chodzi o społeczność lokalną stanowiącą samorząd, nie zaś o samorząd jako strukturę organów (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 lutego 2003 r., sygn. K 30/02). W państwie demokratycznym jest rzeczą oczywistą, że organy stanowiące gmin podejmują swoje rozstrzygnięcia w przedmiocie rozporządzania mieniem gminy, zgodnie ze stanowiskiem jej mieszkańców. Tak jest w szczególności przy podejmowaniu przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość ma być przeznaczona do sprzedaży lub wydzierżawienia. Szczególną normą prawną w tym zakresie jest właśnie art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.s.g., który takie prawa daje mieszkańcom sołectwa, jako zbiorowości wchodzącej w skład gminy, ale i jako indywidualnym jej członkom. Decydowanie bowiem o sprzedaży czy wydzierżawieniu nieruchomości ma w sobie wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie (sołectwu) w celu realizacji jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty indywidualnych mieszkańców. Skoro więc interes prawny wywodzić można także z faktu przynależności do danej wspólnoty, konieczne jest zbadanie, czy sołectwu przysługiwały prawa do nieruchomości objętych uchwałą z [...] czerwca 2013 r. Ustalenie, że sołectwo nie posiada praw do tychże nieruchomości winno skutkować oddaleniem skargi z uwagi na brak interesu prawnego po stronie Skarżącej. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 7 u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie zakresu działania jednostek pomocniczych, zasad przekazywania im składników mienia do korzystania oraz zasad przekazywania środków budżetowych na realizację zadań przez te jednostki. Ustawodawca przewidział, że organizację i zakres działania jednostki pomocniczej określa rada gminy odrębnym statutem, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami. Zasadnie podkreśla Skarżąca, że stosownie do przepisu art. 48 u.s.g., jednostka pomocnicza zarządza i korzysta z mienia komunalnego oraz rozporządza dochodami z tego źródła w zakresie określonym w statucie. Statut ustala również zakres czynności dokonywanych samodzielnie przez jednostkę pomocniczą w zakresie przysługującego jej mienia (ust.1). Rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectw do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego (ust.2). Wszystkie przysługujące dotychczas mieszkańcom wsi prawa własności, użytkowania lub inne prawa rzeczowe i majątkowe, zwane dalej mieniem gminnym, pozostają nienaruszone (ust.3). Do mienia gminnego mają zastosowanie, z zastrzeżeniem ust. 3, przepisy dotyczące mienia komunalnego (ust.4). Zgodnie z powyższym prawo sołectwa do korzystania z mienia komunalnego, zgodnie z art. 48 ust. 1 u.s.g., określone jest w statucie sołectwa, który powinien precyzować jakimi składnikami mienia komunalnego sołectwo zarządza i z jakich korzysta. Z art. 48 ust. 2 wynika jednakże, że statut nie jest wyłącznym źródłem określenia prawa sołectwa do korzystania z mienia komunalnego, bowiem jego dotychczasowe prawa do korzystania z mienia - pozostają w mocy. Uszczuplenie tych praw może nastąpić wyłącznie za zgodą zebrania wiejskiego. Chodzi tu o prawa sołectwa do korzystania z mienia, które przed dniem wejścia w życie ustawy o samorządzie gminnym (27 maja 1990r.) – należało do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a które to prawa wynikały z odpowiednich uchwał rady narodowej (por. stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 stycznia 1995 r. SA/Wr 411/94 LEX nr 964293, Wokanda 1995/6/35). Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że prawo własności nieruchomości objętych uchwałą z dnia [...] czerwca 2013 r. przekazane zostało Gminie M. przez Skarb Państwa aktami notarialnymi z dnia [...] sierpnia i [...] października 1996 r. Oznacza to, że nieruchomości te nie mogą zostać uznane za mienie należące przed dniem wejścia w życie u.s.g. do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, które to prawa wynikały z odpowiednich uchwał rady narodowej. Przeanalizować więc należało treść statutu sołectwa M. celem ustalenia, jakie prawa przysługują sołectwu w stosunku do mienia komunalnego. Zgodnie z § 27 statutu sołectwa M. mienie komunalne, z którego korzysta sołectwo może być wydzierżawiane osobom trzecim za zgodą i na zasadach określonych przez Radę Sołectwa. Z treści pism składanych w toku postępowania sądowego przez jego strony, jak również z dokumentów przedstawionych sądowi nie wynika, by Gmina M. przekazała do korzystania sołectwu mienie komunalne w postaci działek gruntu objętych uchwałą z [...] czerwca 2013 r. Ze stanowiska zawartego w skardze wynika, że mieszkańcy sołectwa korzystali z przedmiotowych działek od kilkunastu lat, jednak nie były one przekazane sołectwu. Z treści skargi wynika, że mieszkańcy sołectwa korzystali z przedmiotowych działek do wywozu i składowania gruzu i odpadów biodegradowalnych. Z dokumentów dołączonych do skargi (wniosek z 20 października 2012 r. w sprawie prac remontowych, inwestycyjnych i innych zadań proponowanych do realizacji w 2013 r.) wynika, że na teren powyższych nieruchomości wywożone były również śmieci. W ocenie sądu z tak zebranego materiału dowodowego jak również z treści oświadczeń stron postępowania nie wynika, by korzystanie przez mieszkańców sołectwa z przedmiotowych działek opierało się na jakimkolwiek przepisie prawa, jak również by korzystanie to znajdowało podstawę w przekazaniu mienia komunalnego sołectwu przez gminę. Faktycznie, stwierdzić należy, że zapis § 27 statutu sołectwa może być odczytywany bardzo szeroko. Jednak w ocenie sądu nie może stanowić podstawy do udzielenia mieszkańcom sołectwa korzystającym faktycznie z nieruchomości jako ze składowiska gruzu i odpadków biodegradowalnych prawa do wyrażania zgody na wydzierżawienie tychże działek. Sąd podkreśla w tym miejscu, że wykorzystywanie nieruchomości jako miejsca składowania gruzu i odpadów biodegradowalnych, jak również jako miejsca wywożenia śmieci stanowi działanie sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. z 2013 r. Nr 1399). Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, by po stronie Skarżącej istniał interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. który naruszony został uchwałą z [...] czerwca 2013 r. Powyższa uchwała, w której wyrażono zgodę na wydzierżawienie nieruchomości nie pozbawia bowiem Skarżącej jak również żadnego z mieszkańców sołectwa uprawnienia przyznanego im na mocy przepisu prawa, jak również nie zwiększa w żaden sposób ich obowiązków. Skarżąca powoływała się na fakt, że przed sprzedażą części nieruchomości stanowiącej żwirownię Wójt Gminy M. zasięgnął opinii mieszkańców sołectwa. W ocenie sądu takie działanie Wójta nie przesądza jednak o powstaniu po stronie mieszkańców sołectwa jakichkolwiek uprawnień opartych na przepisie prawa materialnego a dotyczących nieruchomości objętych uchwałą z [...] czerwca 2013 r. Również fakt ewentualnego nie wywiązania się przez Wójta z deklaracji dotyczących sposobu wykorzystania kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości nie powoduje powstania po stronie mieszkańców sołectwa uprawnień do przedmiotowych nieruchomości wynikających z przepisu prawa materialnego. Z uwagi na powyższe, uznając, że po stronie Skarżącej nie występuje interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.